In de Plusmarkt bij de balie van PostNL staat een grote doos speciaal voor kerstpost.
Wie daar haar kerstkaarten in gooit weet zeker dat ze voorlopig niet worden bezorgd.

Tips van de site van de posterijen:
Post die gefrankeerd is met het normale tarief kunt u het beste in de brievenbus doen die binnen staat bij onze postkantoren.
Deze post wordt de volgende dag bezorgd.
Ook kunt u de ‘gewone post’ in de rode/oranje straatbrievenbus gooien. Hierbij zal de post er wel wat langer over doen, waarbij we er naar streven deze binnen 72u te bezorgen.
Voor bezorging de volgende dag kunt u daarom uw post het beste binnen in het postkantoor in de brievenbus gooien.

En:
Wij streven ernaar kerst- en nieuwjaarspost binnen drie werkdagen (72 uur) te bezorgen.
Vanaf dit jaar is onze postbezorging wel gewijzigd: u kunt dagelijks kerstpost ontvangen, maar de meeste kerstpost zal bezorgd worden op maandag, woensdag en vrijdag, omdat wij op dinsdag, donderdag en zaterdag voornamelijk zakelijke post bezorgen.

Samengevat: wie net als ik (en Lies) dit weekend haar kerstkaarten af heeft en er zeker van wil zijn dat die op tijd worden bezorgd, werpe ze in de gewone brievenbus binnen een postkantoor.
Niet in de kerstdoos en ook niet in de brievenbus op straat.

Zelf moet ik nog vier kaarten.
Of eigenlijk vijf.
Maar bij nr vijf wacht ik even af of die me zelf een kaart stuurt (ik vermoed van niet).

Het is weer kerstkaartentijd.

De eerste viel op 5 december bij me in de bus (van de overburen).
Sindsdien kreeg ik er nog vier.
Eén was van iemand die altijd door hemzelf gemaakte tekeningen op zijn kaarten zet.
Deze keer is de tekening van een vergezicht in Malaga met als datum september 2012.
Wat me eraan herinnert dat we sinds een paar jaar zijn gestopt elkaar vakantiepost te sturen.

Gisteren heb ik de kaarten voor naar Amerika geschreven.
Ik vertelde dat aan een vrouw die terugmailde: zeker érg pompeuze?
Maar het zijn juist bescheiden kaarten met foto’s van engeltjes die ik fotografeerde op Amerikaanse begraafplaatsen.
Zoiets stuur ik meestal (als ik geen kaart gebruik van Wakker Dier of de Partij voor de Dieren of iets anders door een ander gemaakt).
En daarop krijg ik uit Amerika inderdaad nóóit een enthousiaste reactie.
Wat me al eerder had moeten doen besluiten om over te gaan op ‘pompeus’ – volgend jaar dan maar.

Nu
– het dorp (uit-de-winkel-kaarten op die ene na bij wie ik Partij voor de Dieren aandurf)
– familie (1 – weet nog niet wat ik zal sturen)
– bevriende kennissen (deels engeltjes, deels Amerikaanse kaarten)
Totaal: 20.
Om en nabij.

Zou dit normaal zijn? Waarmee ik bedoel ‘gangbaar’.
Of sturen andere mensen meer kaarten.
Of juist minder?

Ook vanmiddag was Greta even in de keuken.

Ik knelde een krop andijvie vast onder een kast zodat ze daar stukjes van kon trekken (dat vond ze leuk).
Ik voerde nog wat dingen die ze deels kon waarderen (braadham) deels niet (kattenvoer en gevulde koek).

Greta ziet er goed uit.
Haar stekels groeien.
Maar ze kan amper lopen, zakt door de poten en zwalkt.
Dat zie je niet op de foto’s.

GROOTSCHERMER – Een 27-jarige en een 28-jarige man uit Wormerveer zijn woensdagochtend aangehouden op het Haviksdijkje in Grootschermer.
De politie kreeg die ochtend een melding van een inbraak bij een supermarkt op het Noordeinde.

Er waren twee mannen gezien met een auto. Het kenteken van de auto werd doorgegeven.
Toen agenten onderweg waren hoorden zij dat de auto wegreed van het Noordeinde in de richting van Wormerveer. De auto van de verdachten werd aangetroffen op het Haviksdijkje.

De twee mannen hadden zich op het erf verstopt.
Zij konden allebei worden aangehouden.
In de auto werden meerdere lege kratten, een aantal fusten en een steekkarretje aangetroffen.

(bron)

Ik zal R. vanochtend tegen negen uur ophalen en ergens heen brengen.
TomTom zegt dat ik er 40 minuten over rijd wat me in de spits optimistisch lijkt dus leg ik het voor aan Routenet.
Dat garandeert me dat als ik om tien voor acht vertrek, ik om tien over half negen ter plaatse ben. Dan heb ik nog een extra marge om het gegarandeerd te halen.

Dus wil ik bij donker de knagers en eenden voeren en het kippenhok open doen.
Waartoe ik met in de linkerhand een emmer brood en in de rechterhand een zak knagersvoer de deur uitstap en hard onderuit ga omdat het houten opstapje bij de drempel is losgeraakt.
Smak! in de modder op het terras. Op de rechterheup die blijkbaar nog stevig is want: niet gebroken.

Snel iedereen gevoerd, me omgekleed en om tien voor acht in de auto.
Alles gaat goed tot de N246 (dat is 7 minuten later) waar we stil staan omdat -jawel- de brug open is.
Maar, denk ik, straks draai ik de A8 op en dan trek ik door.
Strak plan.
Ware het niet dat de A8 zó vol staat dat wanneer dat stoplicht op groen springt niemand meer erbij kan zodat we noodgedwongen stil blijven staan.

Het is nu half negen en ik bel R.: dit wordt niks.
Daarna schuifel ik in de file over de A8 (kon geen kant op, stond immers voorgesorteerd) tot ik er een half uur(!) later pas weer af kan naar de A7.

Onderweg erg gelachen om dit waarschuwingsbord.
Max 50 km. We wreven op dat moment in onze knuistjes van vreugde als we de 10 km haalden.

Gisteren hoor ik op de radio een discussie over ‘armoede in Nederland’.
Frits Spangenberg (die ik nog ken van de HBS van het GLE omdat hij vriendje was met het meisje waar ik naast zat, toen een droogklootje nu een goed uitziende man) betoogt dat armoe relatief is.
En: dat mensen arm zijn omdat ze verkeerde keuzes maken wat ze denken per se nodig te hebben.
Een flat screen, een iPhone en dan zeuren dat ze het eten niet (meer) kunnen betalen.

Daar moest ik aan denken toen ik gisteravond op 1 nét aan te zien exemplaar na een aantal waar-de-loze foto’s maakte in de opera en ik een oude baas (zeker in de 70) naast mij achteloos met zo’n i-ding haarscherpe foto’s zag maken. Hij wél.

Maar ik was dit jaar 5 weken in Amerika, ik heb een tijdje toen ik nog niet wist dat ik boven mijn stand leefde gretig boeken en dvd’s (van háár) ingekocht en kom net terug van Baden-Baden.
Maw: ook deze vrouw kan niet alles hebben.

Behalve een mooi scherp bij weinig licht fotograferend ‘ding’ (camera of mobieltje) had ik ‘Oh Lord, won’t you buy me…’ nog iets anders willen vragen.

Een betere GPS.
Mijn TomTom is zeer oud en update niet meer.

Hoe lastig dat is ontdekte ik vorige week.
Met knikkende knieën geland, in het donker de snelweg op, met R. verdwaald in Amsterdam omdat Lucie van TomTom me alle kanten opstuurde behalve de juiste en toen ook nog eens wou dat ik midden op de snelweg ging omdraaien.

Toen R. ‘ergens’ afgezet en nog bijna anderhalf uur gedaan over terugrijden naar Schermer.
Waarbij mijn eigen kompas beter was dan dat van háár.

Gisteren zet ik weer de TomTom aan op de terugweg van de opera.
Ik kies: Navigeer naar Thuis.
Waarop Lucie zegt dat ik rechtsaf moet en dan links en dan rechtdoor en nog zo wat dat ons in Amsterdam-Oost zou hebben doen belanden.

“Er is niets veranderd” zei R. laatst over het huis aan de overkant.
Dat was waar. Tot vandaag.

Al voor acht uur werd groot materiaal aangerukt en stond een vrachtwagen voor mijn huis te loeien.
Forenzen van verderop konden er niet meer langs en dus het dorp niet uit tenzij ze een ietsje reden door mijn strook planten.
Ze zag ze oprecht proberen dat niet te doen maar er zat niets anders op.

Op dat moment stond mijn Polo ng geparkeerd op plaats drie van de parkeerplaats.
Terugkomend van de Plusmarkt heeft een nieuw autootje plaats drie ingenomen (en ook plaats twee).
Er is slechts 1 plaats beschikbaar om te parkeren. Die moet het dan maar wezen – helemaal op het eind.

Ik mag van harte hopen dat ze die opdringerige auto’s niet laten staan.
En dan heb ik het nog niet over de bonk-bonk-geluiden die nu de heerlijke rust van mijn dorp verstoren.

Ik weet dat je ‘Afrika’-arm hebt en ‘Voedselbank’-arm en dan is het nog vele stappen voor je komt tot mijn ‘wat meer geld zou wel leuk zijn’.
Ik zeg dus niet dat ik zielig ben, dat ik essentiële dingen in mijn leven mis (niet kan betalen).

Wel denk ik dat het hartstikke leuk is om zoveel geld te hebben dat je kunt kopen wat je wilt.
Niet per se een jacht enzo maar al die leuke kleine dingen die samen optellen.

Als ik zoveel geld had zou ik kopen:
– een betere kleine camera (want intussen weet ik dat je ook mini camera’s hebt die het erg goed doen bij weinig licht)
– misschien ook een smartphone – just for the hell of it
– een tablet – omdat-het-kan

Niet per se 1e klas reizen of een Mercedes-Benz (nee: écht niet) of luxe hotels of mooie kleren of duur eten.

Wel deed ik afgelopen week mee aan een verloting.
Om op 12/12 in München een concertante van Anna Bolena met Edita Gruberova bij te wonen.
Waarbij ik al dacht: laat het maar niet gebeuren want hoe betaal ik de reis en het hotel.
Maar de loting sloot vandaag en de uitslag zou meteen bekend worden gemaakt en ik heb niks gehoord.

Je kunt weer stemmen voor het Domme Bontje van het jaar.

Kijk hier wie de vier genomineerden zijn en stem!

Ik stemde op de eerstgenoemde.
Omdat die écht beter moet weten en zich verantwoordelijk hoort te gedragen.

De reis viel me zwaar.
Ik vloog met een City Hopper.
Dat is een mini-vliegtuig waarheen je niet kunt lopen via een slurf maar waarheen je wordt vervoerd met een bus.

In Frankfurt was het Fernbahnhof niet in het terminal waar ik aankwam maar in een ánder terminal waar je met een bus heen moest.
Na een stevige wandeling door aankomst-Terminal en toen nog een stevige wandeling door het volgende terminal naar de trein.
Toen die trein en daarna nog een trein en toen een taxi bestuurd door een middelbare bruinverbrande god die ik matig fooi gaf omdat dat (ik had me laten voorlichten) hier gebruikelijk was.

Prettig hotel waar alleen internet het niet deed en ik ben intussen gehandicapt zonder internet dus dat was lastig.
Festspielhaus op 3 minuten afstand, leuk theater, matige plaatsen, na de pauze opgeschoven naar waar we lege plaatsen hadden gezien.

Volgende ochtend hotel taxi laten bellen, te vroeg op station, daar koffie gedronken en ohmygot internet!
R. gemaild en mijn stoel voor de terugreis vastgelegd.
De sufkopjes van KLM hadden me in een rij van 3 in het midden gezet.
Ik zette me in een rij van 2 direct aan het raampje (en zou -bleek later- niemand naast me krijgen).

Trein naar Mannheim, overstappen, naar Frankfurt Airport.
Blij dat ik terugreis, foto’s gemaakt uit de trein, zie opeens schoonheid in de combi van traditionele gebouwen en moderne techniek.

In Frankfurt snel in de volgende KLM City Hopper geladen en dan horen dat we pas over drie kwartier vertrekken want er is storm in Amsterdam en er is maar 1 landingsbaan open.
Ik vraag een stewardess wélke. Lijkt me nl wel leuk als het de polderbaan is en ik mijn huis kan zien.
Maar ze knielt neer en vraagt invoelend “ben je bang” wat ik raar vind, dat meisje van amper 25 dat ‘je’ tegen me zegt.
Maar tuurlijk ben ik bang (hoewel ik het ontken).

De vlucht valt mee tot de laatste tien minuten.
Dan worden we geschud, opgetild, naar links bewogen en dan naar rechts en dan omhoog en weer naar beneden en ik denk: dadelijk vliegen we tegen iets aan en waar is nou Schiphol.
Ik denk ook: als dat irritante kind dat achter me steeds tegen mijn stoel zit te schoppen gaat janken van angst, jank ik ook.
Maar we landen en het kind kraait: “We made it!”
Verderop in de rij zie ik een vrouw met net als ik tranen in de ogen.