Ik doe óók andere dingen maar elke dag kijk ik minstens 1 uur (meestal 2) dvd’s of YouTube van Edita Gruberova.

Mijn favoriet is de DVD van Roberto Devereux uit 2005 en erg vaak kijk ik ook naar de documentaire ‘The Art of Bel Canto’ die vertelt over haar leven en over haar voorbereiding op Lucrezia Borgia, die R. en ik net in München zagen.

In die documentaire zegt een vrouw ergens tegen het eind: Edita is als een Droga dura.
Een hard drug.
Heb je 1x van haar gesmuld dan kun je niet meer stoppen en wil je meer en meer.

Na Baden-Baden viel dat met mij mee.
Om twee redenen: de opera (concertante) die ik zag vond ik niet-zo-leuk.
En: ik was diep teleurgesteld dat mijn idool op mijn stamelende bewondering zeer vaag ’thank you’ zei en zich afwendde.
Zoiets kun je 100x rationaliseren, op de ziel is toch getrapt.

München was anders.
Zij in München was fenomenaal.
En mijn hart was bestand tegen trappen nl erop voorbereid.

Twee dagen later weet ik: verslaafd.
Aan de ‘droga dura’. Zodat ik Roberto Devereux in Madrid bestel.

En dan denk: ik zou haar ook nog érg graag in Anna Bolena zien.
Schema geraadpleegd.

Tenzij Edita Gruberova een Heintje Davids doet zal ze haar laatste Bolena’s zingen in september.
In Budapest (1x) en Kosice (1x).
Ik zoek de opera van Boedapest op google op en vind een geheel in het Hongaars gestelde site.
Idem Kosice.

En ik denk: misschien maar goed dat Edita Gruberova over twee jaar stopt met zingen.
Anders zat ik dan geheel aan de grond.
Financieel.
Want o! wat zou mijn ziel verrijkt zijn!

Op de luchthaven van München maak ik gebruik van de 30 minuten gratis WiFi door met R. de planning van Edita Gruberova te doorlopen.
Willen we haar binnenkort weer zien? Nah…
Volgend jaar herfst misschien.
Waarover we het tzt zullen hebben.

Een dag later begint de kaartverkoop voor de concertante uitvoering van Roberto Devereux in Madrid.
Dat is mijn favoriete opera en zij is in die opera geweldig.
Gaat er iemand? vraag ik op de fanclublijst.

Uren: niks.
Dan een Spanjaard. Ja. Hij gaat.
Ik kijk op de website. Nieuwsgierig.
Wat kosten die tickets eigenlijk.
Maar de site van de opera van Madrid is alleen in het Spaans en ik kan het niet vinden.
Waarna de Spanjaard me uitlegt hoe te bestellen en: er is vandaag al véél besteld.

Ik klik, ik zie het en denk: als ik nú bestel kan ik nog zitten op de 1e rij.
Ik bel R. Niet thuis.
Ik hak door die knoop en bestel twee plaatsen waarvan vandaag een Fransman zegt: je zult aan haar voeten zitten!

R. gemaild dat ik heb besteld en: als je niet mee wilt – geen probleem! Dit ticket kan ik vast verkopen.
Maar gelukkig wil R. wél mee en om de kosten niet al te erg te laten oplopen kiezen we verder voor een erg goedkoop hostel en een vlucht met een prijsvechter.

Ook op de lijst heb ik het nog over ‘hoe haar aandacht te trekken’ en opper losbarsten in You’re simply the best! better than all the rest! of (helemaal overmoedig) zet ik zachtjes in: La ci darem la mano... waarop zij zal reageren met Vorrei e non vorrei…

Maar mezelf kennende wordt het weer stotteren en stamelen en na “you are wonderful” (Baden-Baden) en “you are great” (München) iets soortgelijks blèh dat wanneer ik haar het programma voorhoud ter tekening het enige is dat me spontaan te binnen schiet.

Na de reis die ons gisteren om zes uur op de Mariënplatz in München uit de metro deed kruipen was er geen optie ‘naar hotel en omkleden’: de opera begon om zeven uur dus liepen we daar naartoe.
De Staatsoper is prachtig. Groot, sjiek.

Lucrezia Borgia was geweldig.
Edita Gruberova zong subliem, acteerde idem en raakte mijn hart.
Regelmatig zat ik bijna in tranen en aan het slot helemaal in tranen.

Ik dacht: nu krijgen we het beroemde Münchense applaus voor Edita.
Dertig minuten! Minstens.
En scanderen.
E-di-ta! E-di-ta!

Maar na tien minuten werd het stil op enkele dappere klappers zoals ik na en enkele minuten later hielden ook die het voor gezien.
Zelf had ik dolgraag doorgeklapt desnoods met 100 man/vrouw maar wanneer de andere 99 het opgeven, wie ben ik dan.

Dit nu, was extra pijnlijk omdat Edita Gruberova een dikke week geleden op een persconferentie zei.
„Wenn die Leute weniger als zwanzig Minuten klatschen, dann stört mich das regelrecht.“

Dan zie ik Vera, de leukste vrouw die ik in november ontmoette in Baden-Baden.
We omhelzen elkaar en zij begrijpt ook niets van het matte applaus en ze vraagt of we meegaan naar de artiesteningang.

Daar verschijnen na een klein half uur eerst de perfecte bariton Franco Vassalo en ach, wat jámmer nou, in een dikke bontjas mezzo Sonia Ganassi.
Ze zijn goedlachs, kletsen, delen gul handtekeningen uit.
Ik vind ze óók leuk maar vind dat ik niet bij Edita kan aankomen met een programmaboekje vol met handtekeningen van anderen waar zij in een hoekje nog een een krabbel bij kan plaatsen.

Dan: dáár is Edita!
Ze kijkt naar een hoek waar ze zich kan positioneren om handtekeningen uit te delen, gaat daar staan en de pakweg 20 max 30 mensen zoemen op haar in.
Mannen(!) met stapels papier: programma, ticket, foto’s. Of ze maar even wil tekenen.
Edita tekent.
Ik ben aan de beurt tegelijk met een andere vrouw.
We kijken elkaar aan en gebaren allebei: ga jij maar eerst.
Een man achter mij maakt hiervan gebruik en kwakt weer een stapel papier neer.
(lul)

Dan ik.
Ik overhandig mijn programma met een pen.

Ze kijkt naar beneden, ik denk: een tekst! zoek een tekst!
En wat me te binnen schiet maar niet de lading dekt want weet zij veel wat R. en ik hebben af-geleden is: “We’ve come all the way from Holland just to see you and I think you’re great”.
*zucht*
Waarop zij -obligaat- opkijkt en ’thank you’ zegt en zich wendt tot de volgende die komt voor een handtekening.

Maar ik, die in Baden-Baden nog hoopte op contact heb die illusie nu niet.
Zodat ik, niets verwachtend van háár, alleen ervaar dat ik in haar ogen kan kijken en hoe mooi die ogen zijn en hoe mooi ZIJ is.

“Ik ben verliefd!” strompel ik terug.
Tegen Vera “I feel like a 16-year old!”
Tranen weer over m’n wangen.
Oog in oog geweest met mijn idool. Dat mij niet eens ZIET maar dat doet er niet meer toe.

Vera lacht en zegt dat het “very normal” is hoe ik reageer.
Zelf ervaar ik het als betrekkelijk krankzinnig maar wel fijn.

Later bekijk ik de foto’s die R. maakte van Edita toen ze handtekeningen uitdeelde.
Ik zie een vermoeide, oudere vrouw. Met onderkin en hangwangen.
Raar.
Want de vrouw die ik in Baden-Baden en ook in München in de ogen keek was een stralende schoonheid.
Met prachtige blauwe ogen om in te verzuipen.