Het gaat niet goed met mij en de buitenwereld.
Ik heb 1 niet meer bij te leggen conflict (het zij zo) en sinds gisteren ook nog een nieuw conflict.
Iemand trapt nl opgewekt op mijn ziel (ze weet dat ze het doet maar het kan haar niet schelen omdat ze denkt dat ze gelijk heeft en haar punt wil scoren).
Mijn natuurlijke neiging is: wat denk je wel, wie denk je wel etc.
Maar dit keer (ik ken haar niet zo goed, dat is een verklaring) smoor ik mijn agressie in: het aanbieden van een kado.
Terwijl ik het doe denk ik al: krankzinnig.
Maar er nog een keer overheen mailen met ‘bij nader inzien…’ = raar.
Dus probeer ik dit idiote gedrag van mezelf te accepteren.
Dan is er op twitter nog iemand die de vloer met me aanveegt door te zeggen dat ik altijd kat op 60-minners. Wat onzin is maar ik zie die reactie pas bijna een uur nadat-ie geplaatst is en dan is er geen adrem sterk terugkomen meer bij.
Het leven zuigt dus.
En de buitenwereld – ik wou dat die niet bestond.
Zelf heb ik dat ook wel eens, zo’n ongebreidelde scoringsdrift. Op een moment dat anderen dat naar mij toe doen, en dan dus ook eigenlijk net te ver gaan, stel ik me maar gauw heel soepel op.
Op zoek om op een nette manier een definitieve punt achter dit contact te zetten. En dan vervolgens hopen dat je het snel uit je systeem krijgt.
Het duurt nog even voor je zelf 60 plusser bent, dus waar gaat dat over?