R. en ik halen Bugs (Bunny) op bij de Opvang in Heiloo en een aardige vrouw die ik nog niet ken bezweert me dat het *niet* mijn schuld is dat Ignaz dood is maar dat zoiets altijd kan gebeuren en dat hij 1 maand een fantastisch leven heeft gehad – en hoeveel konijnen hebben dat?
We gaan naar Bugs, ik teken dat ik goed voor ´m ga zorgen en vul in dat ik 25 Euro ga doneren maar dat mag niet na alle ´pech´ die ik heb gehad. Wat lief.
R. en ik zetten Bugs bij Ginny en die vindt ´m heel interessant en wipt op ´m en nog eens en nog eens en nog eens (tel er nog maar een hoop bij) en Bugs verstopt zich in een hoek maar lieve, zachtmoedige en de laatste dagen zo treurige Ginny is niet te houden.
En zelfs als ze even uitrust blijft Bugs als een hoopje natte ellende zitten en dat ziet er niet goed uit.
R. zegt: binnen halen.
Ik zeg: maar wanneer dan weer buiten? Het weer blijft klote en bovendien hebben we geen binnenhok.
Zodat we Bugs die zich zoet laat oppakken in een in de ren gezet hok duwen, dat hok barricaderen en hopen op betere tijden.
Eind middag verwijder ik de barricade. En het neemt nog wat tijd maar dan gaat Bugs toch de ren onderzoeken en springt ook in de toekomstige echtelijke woning en ze eten allebei en ze ruiken aan elkaars neusje en Ginny valt haar nieuwe geliefde *niet* meer aan.
Eind goed etc.
Hoera!
Misschien schrok ze even van die wilde haren… Gelukkig is er niets veranderlijker dan de vrouw – en kennelijk geldt dat ook voor konijnen. 🙂
Yes!!!
Gefeliciteerd alle3!
ze moeten even wennen, het zijn net kippen zo te zien.
Fijn dat het zo goed is gegaan, na een wat moeilijke start, en ze elkaar al een beetje aardig vinden. Gefeliciteerd met zo’n schattig konijntje erbij 🙂
aaaahhhh…. wat een goed einde van het verhaal! dat mag ook wel eens een keertje!