Boundaries

Boundaries.
Zo ging ik dus twee jaar in het buitenland naar de opera met een meisje waarbij ik mijn grenzen bewaakte.
Waren we allebei al om 1 uur in de stad en begon de opera om 7 of 8 uur? Dan was ik pas om 4 uur beschikbaar.
Wou zij zich omkleden in mijn hotelkamer?
No way.
Haar laptop daar achterlaten dan?
Ook al niet.

Naar mate we elkaar vaker ontmoetten stelde ik mijn boundaries bij.
Vier uur werd drie uur.
Maar verkleden op mijn kamer: NEE.
En laptop kun je in de goede operahuizen heel goed achterlaten in hun garderobes (doe ik zelf ook als het zo uitkomt).

Toch begreep ze het niet.
‘Boundaries’ dacht ze, dat is omdat ik een foreigner was.
(zij komt uit Letland)
En later – erger – een Westerner.

Dit was 1 stap verwijderd van het beëindigen van onze vriendschap.
Door haar.
Omdat ik, had ze ontdekt, een harteloos, egoïstisch individu was.
Aangezien… en toen brak dus echt mijn *Nederlandse* klomp: ik twee jaar lang haar op sleeptouw had genomen naar opera’s en concerten in heel Europa waarbij ik steeds haar ticket betaalde én haar eten én haar drankjes.
Maar dat deed ik niet uit de goedheid van mijn hart omdat ik haar kadootjes wou geven maar (zoals ik tijdens ons laatste uitje had toegegeven) “because I enjoy your company”.

People are strange… when you’re a stranger…