Borstenbus

Vanochtend was de borstenbus.
Voor ev jongere lezeressen: daarvoor word je opgeroepen vanaf je vijftigste.
Oproep is met al je directe buurvrouwen.
Die spreek je dan ook nog eens – mocht je daar behoefte aan hebben.

Het laatste wat ik wil is op zo’n kutmoment praten met buurvrouwen met wie ik anders ook niet meer uitwissel dan een groet of op z’n best een gesprekje over dieren.
Zodat ik na die eerste keer altijd mijn afspraak verzet en zorg dat ik later word gescreend.

Ik zit dus tussen buurvrouwen uit een andere gemeente die vriendelijk meevoelen (of doen alsof) met een vrouw die haar finest hour heeft door breed uit te pakken over haar zuster die nb bij haar eerste onderzoek al borstkanker bleek te hebben!
Paar weken geleden!
Iedereen leeft hartstikke mee terwijl de trut zelf er vooral mee koketteert.
In my not so humble opinion.

Wanneer ik (als laatste) aan de beurt ben, valt me weer eens op hoe liefdeloos, ongeïnteresseerd die plet-dames je door het pletten heen loodsen. En hoeveel pijn het doet.

Tranen in mijn ogen ook (vermoed ik) door het gisteren ‘mogelijk kanker’ en nu ‘onderzoeken op kanker’ waarbij komt dat mijn moeder is doodgegaan aan kanker wat begon met borstkanker.
Liefdeloze plet-dame negeert mijn tranen wat eigenlijk wel ok is want ik wil ook niets met haar bespreken.

Eenmaal in de auto terug tril en klappertand ik en denk ik: het gaat helemaal niet goed met mij.