Ik denk regelmatig: ik moet blij zijn.
Het leven is kort (en als je zoals ik bijna 68 bent is het errug kort) en geniet ervan.
Van wat er nog is.
Want je kunt zomaar dood gaan of heel ziek worden.
Ik probeer het echt.
Maar iets in mij is niet ‘blij’.
Ook niet diep verdrietig.
Maar ergens daar tussenin.
Hoe zit dat met anderen, denk ik dan.
Staan die juichend op, en jubelen ze de dag door?
Of rotzooien ze ook maar wat aan.
En hoe vinden zij dat dan?
Rót? Of ‘zo is het leven’.
Ik heb geluksmomenten,ik kan blij zijn met een nieuw boek..of als ik zie wat een heerlijk leven mijn katten hebben.
Maar de hele dag jubelen?Nee,dat lijkt me ook doodvermoeiend.
Somber ben ik wel eens in de winter,als alles zo dood en kaal is.
Ik ben minder blij dan ik vroeger was, omdat ik nu zo doordrongen ben van het feit dat ik zoveel minder toekomst heb dan ik nog graag zou willen hebben. Ben 68 en zou moeten genieten van het hier en nu, maar dat lukt me niet zo goed. Kan het niet goed onder woorden brengen maar het komt erop neer dat ik heel erg bezig ben met de dood in plaats van met het leven en daar word ik niet echt vrolijk van.
@Truus: ik ben niet echt concreet bezig met de dood.
Maar wel indirect. Ik denk: hoe lang kan ik nog leven zoals ik nu doe, met de reizen naar Amerika.
@Conny: ik wou zelf dat ik wat vrolijker kon zijn. Niet per se jubelen. Maar meer opgewekt.