Blij

Ik heb een kut-droom. Over ongelukkig getrouwd zijn en ruzies en toch niet weg gaan enzo.
Wanneer om half zeven de wekker gaat is het m’n plichtgevoel dat me uit bed sleept.
Voor het Radio 1 Journaal en de laatste keer Fanloggen dit weekend.
Aangezien we de zaterdagmiddag een maand overlaten aan enthousiaste ad-hoc Fanloggers (die zich voor vanmiddag overigens niet hebben gemeld).

Ik maak ontbijt, zet de radio aan en stel me in op “het R1J met… Jeroen de Jager” oid.
Maar gelukkig: het is (gewoon) Marcel Oosten.
En nog meer ‘gelukkig’: het is leuk. Het is méér dan leuk. Het flitst en sprankelt.
De gesprekjes zijn vlot en interessant, de reportages (vaak dodelijk in de zaterdagochtenduitzending, halen de vaart eruit) zijn boeiend, het geheel lóópt.

Waarna ik kan bekennen dat het de afgelopen week erg vaak huilen-met-de-pet-op (grappige uitdrukking eigenlijk) was.
Was er geen nieuws, waren de beste verslaggevers op vakantie, had iedereen een burn-out, wat het ook was: het viel me niet mee.

En dan is daar opeens die ene uitzending die me helemaal blij maakt. Dus zet ik een positief stukje op Fanlog maar daarmee hebben ze nog geen idee hoe belangrijk dit éindelijk weer eens goeie radio voor me was. Maar misschien is dat maar goed ook.