Bijna en plant

Het is bijna zover en dan overvalt mij de gebruikelijke weemoed en ‘wat heb ik daar te zoeken’ en ‘het is hier toch fijn’. En: ‘vorige keer vond ik geen rust en vloog het me aan en wou ik na twee weken al terug’.

Vakantie houden is nl niet zo simpel als anderen denken die (vaak: jaloers, en dat snap ik!) zeggen: ik had dit jaar geen vakantie, een week vakantie, kon alleen naar een camping in Drenthe etc.
Dús ga ik, denken ze, een geweldige tijd tegemoet.
Wat ook zo is. In elk geval deels. En verder mag ik niet zeuren. Hoewel ik dat natuurlijk best mag.
Van mezelf.

Morgen komt R. Heel kort.
Hij arriveert om half elf en dan wil hij wat dingen zien op de computer en in de tuin.
Zelf neem ik me vooral voor hem aan te wijzen waar mooie onkruiden staan. En welke bomen en struiken hij niet mag weghalen omdat de mussen er graag inzitten.
(mus=beschermde diersoort)
En waar egel zijn tapas-eitjes verwacht.

Deze struik groeit opeens op het terrasje direct achter het huis waarbij ’terrasje’ meer bij wijze van spreken is aangezien je de steentjes slechts terugvindt als je gras en onkruid verwijdert – wat (hallo, R.!) *niet* de bedoeling is.
Deze struik dus. Ik dacht toen hij net opkwam dat hij een soort wilde wortel was. Maar hij ging rap omhoog en ook in de breedte.
En net zie ik dat hij knopjes heeft. In al zijn okseltjes (heet dat zo). Lichtblauw.