Ik denk er niet dagelijks over en ik lig er zeker niet van wakker maar wanneer ik intens word geconfronteerd met mensen die gelovig zijn denk ik wel eens: zou God bestaan?
Het geloof dat God bestaat lijkt me rustgevend. Een soort: alles komt ooit goed, al is het maar na je dood.
Tenzij je bent opgevoed met hel en verdoemenis. Maar dan kun je daar later nog mooie romans over schrijven.
Zelf denk ik dat áls God bestaat hij me op een dag een Teken geeft.
Een Flits. Een Bliksem.
Mensen die wel geloven zeggen dat het zo niet gaat. Dat je opeens wéét dat God bestaat. Zonder teken. Dat je daarna nog erg kunt twijfelen. Dat je er misschien zelfs je best voor moet doen.
Een schoolvriendin met wie ik weer contact heb gelooft wel in God.
In haar geval Allah want ze is moslima geworden.
Op haar weblog lees ik een juichkreet: “Hoe is het toch mogelijk. Wie zegt nog dat God niet bestaat? Ik dank U zo, o Allah Almachtige en Genadevolle.”
Ze heeft op marktplaats een bed kunnen kopen dat ze graag hebben wou.
En ik nog denken dat “Oh Lord, won’t you buy me a Mercedes Benz” een vorm van blasfemie was.
Hahaha, prachtig. En eh, misschien moet je je Mercedesvraag aan Sinterklaas richten ipv de Lord?
Is niet hetzelfde: een mercedes vragen aan God of Sinterklaas dan wel achteraf God/Allah danken om iets dat je mocht tegenkomen bij toeval.
Wat een ander “toeval” noemt, zie ik als de tussenkomst van Allah. Vandaar dat ik Allah in dit speciale geval dank om zoiets simpels als een bed voor 125 piek. Kan ook een mooie zonsondergang zijn die ik “toevallig” mag aanschouwen. Dankbaarheid jegens Allah kan ik voelen voor zowel materiële als immateriële zaken.