Ik word benaderd door een landelijk dagblad voor een lang interview over mijn leven.
Met als inzoem waarom een mensenschuw persoon op haar weblog zo openhartig is.
Nadenken is niet nodig. Het antwoord is nee.
Als reden geef ik dat ik niet voor niets mensenschuw ben én dat ik niet wil doen alsof mijn moeilijkdoenerij interessant is voor alle lezers van een landelijke krant.
Goed antwoord.
Zo.
Gisteravond mail ik met iemand met wie ik zelden persoonlijk mail.
Uit toch een soort van ijdelheid (want gevleid voel ik me wél) vertel ik hem over de uitnodiging en dat ik nee heb gezegd en waarom.
Wat jammer, mailt hij terug. Want dat is een mooie rubriek.
Ik probeer beter te verwoorden wat de reden is.
En denk dan: is de reden niet iets heel anders. Nl. dat ik me klote voel omdat mijn leven ooit (toen ik 20, 30, 40 was) best leuk was en dat ik toen mooie dingen schreef en iemand wás en daarna niet meer.
Is het dát niet en wil ik dat niet onder ogen zien.
Waarna ik dat nu de hele dag wél onder ogen zie.
En zo’n Depri-test helpt dan ook niet echt.
Ging het om de 10 geboden van Trouw?
Jammer. Ik denk dat het meer dan lezenswaard zou zijn geworden.
En volgens mij houdt het leven tegenwoordig niet op bij zevenenvijftig.
Zou trouwens iets voor jou zijn: levensloopverhalen schrijven van interessante mensen. Als interviewer journalist.
@ Marga: nee.
@ Theo: vroeger heb ik wel dergelijke interviews gemaakt.
Nu zijn er twee problemen (minstens).
1) mensen interesseren me minder
2) ik heb geen krant of tijdschrijft dat in mijn bijdragen geïnteresseerd is.
En waarschijnlijk moet 2 dus 1 zijn – kwa belang.