Bellen

Vanochtend bel ik uitgebreid met R.
Wanneer we ophangen zegt die: en nu allebei nog 1 vervelend telefoontje deze dag.
Allebei? zeg ik.
Want ik hád er 1 willen plegen maar zag er van af toen ik merkte dat Delta Airlines vandaag geen NL-sprekende telefonisten heeft.
Verder kan ik geen telefoontje bedenken.

Dat wordt anders wanneer de dag vordert en iemand die zóu komen om een klus te doen niet komt.
Ik heb geen zin in ‘gedoe’ en bel niet.
Dan gaat om kwart voor acht de telefoon. Ik neem op. Stilte.
Ik kijk welk nummer me heeft gebeld en bel dat nummer.
“Ik *wist* dat ik iets vergeten had!” roept iemand opgewekt aan de andere kant. Zonder de eigen naam te noemen of te wachten op de mijne.
Volgt een verhaal over wat er allemaal in haar leven was gepasseerd en daarom vergeten en tjonge en nog zo wat.

“Maar wat nú” zeg ik zakelijk.
“Morgen” luidt het antwoord.
“Wanneer morgen” zeur ik door.
“Tussen vier en vijf” (na nog wat omtrekkende bewegingen).
“Fijn!” zeg ik. “Tot morgen!”

R. had dus gelijk mbt dat vervelende telefoontje.