Bekennen

Op ‘worstelen’ volgt ‘bekennen’.
Niet altijd en niet per se en ook nu meer bij toeval maar daar gaat-ie dan.

Ik heb een smartphone gekocht.
Hoe gaat zoiets (na jarenlang zeggen: nergens voor nodig).

In Amerika verdwaal ik gruwelijk.
Pas op de dag dat ik wegrijd zie ik de afslag die ik heb gemist en kan er dan niet bij dát ik hem heb gemist.
Én dat ik er sinds die eerste dag 3x ben langs gereden zonder te begrijpen dat het hier was.

Neem een smartphone met gps mee.
Adviseren mensen.
Ik denk: zit wat in.
Want m’n Amerikaanse garmin voerde me moeiteloos naar de afgelegen cabin nadat ik 1x het ‘hier ben ik’ had ingevoerd.

Smartphone dus.
Ik vraag advies. Ik krijg advies.
Ik wéét dat ik wat krap bij kas zit door de rekeningen van de reis die nog gaan binnenkomen.
Ik denk ook: beter mee leren werken en niet op m’n eerste wandeling in de woestijn eens kijken hoe het ding het doet.
En: ik heb deze man eerder advies gevraagd mbt een smartphone en er toen niets mee gedaan dus ik voel me verplicht.
(lamaar als je nou wil gaan bitchen)

Enniewee: ik bestel de Samsung Galaxy S 4 mini.
Simlockvrij.
Gisteren komt-ie aan, vannacht laadt-ie op en intussen oriënteer ik me op prepaid abonnementen.
Om tot de conclusie te komen dat de ene verkoper een nog grotere boef is dan de volgende.
Heb je het ding amper aan, beweren zij dat je 24/7 zit te downloaden of spelletjes te spelen.

Maar eens vragen op Facebook.
En allerlei tegenstrijdige adviezen krijgen.

Wat een beetje jammer is: ik vind er écht niet veel aan, aan die smartphone.
Komt misschien nog.
Maar na anderhalve dag in mijn bezit kan ik nog niet volgen waarom zoveel mensen denken dat je niet meer zónder kunt.