Wie me vaker leest weet: ik heb geen vrienden meer.
Met de dood van Roelof verloor ik de laatste.
Wel ging ik af en toe naar de opera in het buitenland met een meisje dat ik ooit leerde kennen via onze gemeenschappelijke bewondering voor een zangeres.
Het was jarenlang gezellig en toen in 2015 opeens niet en we kregen ruzie maar we legden het toch weer bij.
En kregen opnieuw ruzie en legden ook dát weer bij driekwart jaar geleden.
De laatste weken wrong het.
Irritaties liepen op.
Om te voorkomen dat het virtueel hersens inslaan zou worden stelde ik een time-out voor.
Waarmee ze na enig gesputter instemde.
Vandaag beëindigt ze ons contact en legt me in 5 opgewonden emails uit waarom ik een verderfelijk mens ben.
Hierom bv: “(..) Why the hell i have to entertane YOUR selfinvolvement when i have kids an a husband and my father in law who need my love and attention much more than a woman who is not even my relative and who never wanted kids and who prefers to live only for herself!”
Waarmee ik het dus ‘kan doen’.
probeer er niet teveel energie in te stoppen, ze is je niet waard. Wat niet wegneemt dat ik je best een aantal goede vrienden gun. En dat het blijkbaar lastig is voor je om ze te ‘maken’.
Dank je Oe – je bent lief. Tranen in m’n ogen.
oeps, die tranen waren niet de bedoeling hoor. Maar ik meen het wel.
Daarom juist de tranen!
De pijn zit denk ik vooral in het feit dat je een vrouw bent die geen kinderwens heeft gehad en dat is toch wel een heel erge veroordeling en het niet in waarde laten van jou, als vrouw die toch echt niet alleen voor haarzelf leeft, maar vooral voor haar dieren die zoals nu weer blijkt, oprechter zijn dan mensen. Negeer dat venijnig mens!
Die kinderwens (en in mijn geval: het niet hebben) is een raar iets.
Toen ik nog met Lodewijk getrouwd was ontvingen wij vrijwel elk weekend collega’s van hem. Somm waren aardig, anderen lieten me koud.
Een trut (vrouw van zo’n collega) wierp me uit het niets voor de voeten dat ik geen ‘natuurlijke vrouw’ was omdat ik kinderen niet leuk vond.
Wat me uiteindelijk minder pijn deed dan dat ik van de aardige collega’s van wie ik echt meende dat zij mij óók aardig vonden na de dood van Lodewijk nooit meer iets heb gehoord.