Artsen

Gisteren was ik in het ziekenhuis.
Ik had een afspraak met een specialist.
(euvel is niet erg, maar ik heb geen zin hier te vertellen wát het is)

Eerst dit: mijn huisarts is prima.
Aardige man, kundig ook.
Maar mijn ‘euvel’ kon hij niet oplossen en daarom verwees hij me eerst naar een specialist in Alkmaar.
Een typische *dokter*: amper aandacht voor me, liep na een korte inspectie gewoon weg en liet het aan een meisje-aan-de-PC (assistente? iets in opleiding?) over me nader te informeren.
Naar hem wou ik niet terug.
“Het klikte niet” vatte mijn huisarts het eufemistisch samen.

Daarom was ik gisteren in het ziekenhuis in Purmerend.
Met deze specialist zou ik het wél kunnen vinden, vermoedde mijn huisarts.
Ik wóu het ook met haar kunnen vinden.
Maar wat me vooral aan haar opviel was dat ze eerst minutenlang zat te lezen op haar scherm wat de huisarts had verteld en dat ze na kort onderzoek langdurig zat te tikken wat haar bevindingen waren.
Daarna onthulde ze wat ze ging voorschrijven (niet ‘waaróm’) en vroeg of ze het recept zou sturen naar de apotheek in haar ziekenhuis waar ik nu tóch was of naar mijn eigen apotheek.

Op mijn tegenvraag hoe het zat met de vergoeding als ik het dáár ophaalde zei ze dat ze dat niet wist.
‘Doe maar mijn eigen apotheek’ zei ik daarom.
Wat leidde tot nog meer intikken.

Met ‘over zes weken terugkomen ter controle’ stuurde ze me weg.
En pas terug in de auto realiseerde ik me welke vragen ik allemaal niet had gesteld omdat ik er tussen haar gestaar op het scherm en het vele tikken geen ruimte voor had gevoeld.