Artikel

Ik heb een mail-interview gedaan met Andy Houtkamp.

Vanochtend heb ik eerst de onderwerpen genoteerd. Toen maakte ik een soort opzet waarbij ik (logisch opbouwend) vier onderwerpen over heb waarvan ik er drie echt kwijt wil.

Met 1 ervan (de persoon AH die we opeens veel beter leren kennen, mooi stukje tragiek) kan ik eindigen. Fijne uitsmijter. 1 kan ik desnoods laten vallen als het teveel hangen en wurgen wordt. Zodat ik er 2 overhou waarvan ik echt niet weet hoe ze in te passen.

Hoe deed ik dat vroeger ook weer? Op dit soort momenten wreekt zich dat elk interview telkens opnieuw een bevalling is. Wat het vroeger óók was (ik heb nooit ‘gemakkelijk’ geschreven), maar toen was er in elk geval een routine die ik nu mis.