Ik kijk, zoals bekend, dagelijks naar de Dog Whisperer.
Zielige honden die bang zijn voor alles, vind ik zielig.
Agressieve honden blijken vaak niet agressief per se maar omdat ze onzeker zijn en verkeerd tegemoet worden getreden en dan gaan ze door het lint.
Dan háp in de kuit van het baasje.
Ik ben een beetje jaloers op die honden.
Niet op het mogelijk gevolg: naar het asiel of elders gedumpt (of Cesar Millan op bezoek).
Maar op de primaire uiting van ‘dit WIL ik niet’. En dan doorbijten.
Zelf heb ik contacten die niet prettig verlopen waarbij ik kies voor
– pacificeren omwille van de lieve vrede
– uitleggen wat me niet zint per email
Pacificeren (=onderwerpen) leidt tot een berg zelfagressie omdat ik over mijn grenzen laat gaan.
Uitleggen per mail leidt tot eindeloze tot niets leidende mailwisselingen of niet-reageren van de ander.
Hoe dan ook blijf ik zitten met: ik zou best eens heel hard tot bloedens en hechtingen nodig toe in kuiten willen bijten.
Wat omdat dat nu eenmaal niet kán ook best deprimerend is.
Geef een reactie