Het tellertje links tikt al weken af: dinsdag moet ik naar het tweejaarlijks borstkankeronderzoek.
In Heiloo. Omdat ik de eerste oproep (van april) heb verzet.
Aangezien ik niet het risico wou lopen dat ik vlak voor mijn vakantie een vervelende uitslag zou krijgen.
Nu zit ik niet alleen de dagen af te tellen tot dinsdag (ik heb zelfs mijn TomTom die ik nog nergens anders voor gebruikte al ingesteld op de Reis naar Heiloo) maar zit ik ook serieus rekening te houden met de brief -binnen twee weken volgens de site- “je hebt kanker”.
Waarna ik keuzes heb en 1 ervan is niet in september op vakantie gaan.
Waar ik eigenlijk al vanuit ga. Want ik denk dat het mis is.
Niet met een aanleiding. Vanuit ‘een gevoel’.
Pure stress.
(en een beetje voorgeschiedenis met veel kanker o.a. borstkanker in de familie o.a. mijn moeder)
Opeens denk ik: als ik eens wel zou doen wat ik nu gewoonlijk doe.
Zoals mijn kamer in Yuma reserveren.
Want stel dat het leven wél gewoon doorgaat.
zou ik doen, die kamer gewoon reserveren.
dan heb je – behalve iets om over te tobben – óók iets
om naar uit te kijken.
Je kan het reserveren, dan is dat alvast zeker.
En mocht je voorgevoel uitkomen, dan maakt dat niet zoveel meer uit, dan heb je wel wat anders aan je kop.
sterkte morgen en vooral sterkte bij de wachtperiode.