Aardige mensen

In mei was ik in Pioneertown in een huisje naast het huis van de mensen die erop pasten.
Ik zei al bij het reserveren dat ik geen contact wilde en dat respecteerden ze.
Niet dat we elkaar helemaal niet zagen, maar er was geen sociaal gedoe zoals dat vaak in Amerika wel is.

Ik vond het er geweldig.
De natuur, hun hond Rosie die een aantal uren van de dag bij mij zat.
Ik reed naar LAX (voor de terugreis) en dacht al na een uur: ik moet hier zo snel mogelijk weer zijn.
Zodat ik eenmaal aangekomen in Los Angeles een nieuwe reservering maakte voor vijf dagen te beginnen a.s. maandag.

Hier denk ik: lastig.
Ik pleeg een doos met zware spullen vooruit te sturen naar mijn eerste adres (= een vertrouwd hotel) en dat kan ik toch niet vragen aan deze mensen die zelf in een erg klein huisje wonen.
Toch vraag ik het met alle slagen van ‘zeg vooral nee!!’ om de arm en ze zeggen: ja.

Nu mailen ze: is er iets dat we kunnen doen om je verblijf aangenamer te maken?
Ik denk na.
En bedenk: meer vogelvoer.
En dan: ik heb die verdomde Smartphone aangeschaft.
Weten zij misschien waar ik moet zijn om het kreng te activeren met GPS?

Dave schrijft dat hij ook zo’n ding heeft en het haat.
Wat me nóg meer voor hem inneemt.
Maar dan gaan ze gisteren naar Walmart en informeren voor mij en krijgen goede informatie en hebben een contactpersoon en ik kan er niet bij dat die mensen zo lief zijn!

Ik was er 1x vier dagen en wou geen contact.
Ik kom er nu vijf dagen maar ze zijn niet de eigenaar (krijgen alleen een percentage voor op me passen en schoonmaken) en misschien kom ik wel nooit meer.

Zoiets maakt me erg blij.