Gisteren stuurde ik een mail aan iemand die ik aardig vind of hij mij ook aardig vndt.
Of niet.
Toen ik vannacht toch lag te malen nam ik die mail meteen even mee.
Had ik niet beter gedaan *niet* te vragen of… etc.
Vandaag krijg ik antwoord.
Het is een “ja maar”.
Wat ik meteen interpreteer als een “nee”.
Zodat ik me voorneem hem niet meer te mailen.
En in gedachten hem afstreep van het lijstje ‘fijn om in elk geval virtueel close to you mee te zijn’.
Ja, maar, en dan komt het.
Er moet een maar zijn, anders is het een leugen.
Denk ik.
Hoewel, gewoon aardig kan al snel, daar hoort geen maar bij.
Maar dan is het weer zo kortaf.
En zo.
Ja maar = Ja- Nee. Omdat Ja:Nee > 1, is meneer te snel opzijgezet en verdient herkansing, waarbij Ja- dient omgezet in Ja+ door Ja maar te veranderen in Ja want.
De helft van de geniale formule valt weg door de techniek die blijkbaar geen wiskundige tekens kent. Lamaar zitten dus.
@ Jaap: ik ben bang dat alles wat niet ‘nou en of!’ is mij zo fundamenteel onzeker maakt dat het nooit goed is.
En het ging verdomme niet eens om een potentieel love object maar om een virtueel vriendje 🙁
O.k. Het viel me inderdaad op dat je erg snel terugdeinsde. Maar dat snap ik nu.