Aarden

Niet doen! Schoolbank!
commentte Nan. Want: cookies! en: spam!

Ik deed het wel en ik mail nu driftig met de vrouw die zich vroeger Monique noemde en het is erg leuk haar te leren kennen zoals ze later werd.
Het is ook interessant mezelf te zien door haar ogen zoals ik toen was.

Het voelt als parallel aan het graven in de stamboom.
Als aarden. Losse kontaktjes die ik kan solderen. Deels. Deels ook niet.

Ik zoek nog wat namen op. Vond niemand die me in het bijzonder aansprak.
Wel een jongen met wie ik naar een feestje was op m’n 16e. Een ramp avond!
Saaie, zakelijke, oninteressante gesprekken.
Ik heb er nog een foto van. Zittend naast elkaar in zo’n gesprek.
Beleefde verveling spat er vanaf.

Op zijn biotje bij Schoolbank: als kind wou ik dokter worden en ik bén dokter geworden.
Ik google ‘m en ja! dokter. Met een foto waar ik erg om moet lachen vanwege de serieusheid en tegelijk de dokterslach.
“Dit is uw dokter.”

Maar ik houd het hier netjes dus kan ik geen namen noemen en al helemaal geen foto’s plaatsen.
Jammer, hoor.