Lezen

In 1976 schreef ik het boek ‘Verkrachting – Ervaringen Vooroordelen Achtergronden’ en later ‘Heb je soms aanleiding gegeven?’
Daarvoor sprak ik met slachtoffers van seksueel geweld.
Ook was ik hulpverlener bij Vrouwen Tegen Verkrachting.

Na een tijd stopte ik met over het onderwerp publiceren, maar ik bleef het volgen.
Ik dacht eigenlijk dat ik het intussen allemaal al een keer had gehoord/gelezen.

Nu lees ik ‘Lucky’ van Alice Sebold.
Het is het verhaal van haar verkrachting in 1981 (geschreven in 1997).

Het boek begint met een gedetailleerd verslag van de verkrachting.
Een man die haar ’s avonds laat op straat overweldigt, mishandelt en dwingt tot seks.
Een ‘standaard’verkrachting. Neuken en pijpen.
Geen anale seks, geen messteken.
Waarmee ik bedoel dat het fysiek altijd erger kan.
Maar zoals zij het beschrijft lijd je mee met elk detail.

Terwijl het lijden pas echt begint daarná.
Omdat niemand haar meer kan bekijken als zichzelf maar alleen als de verkrachte vrouw tot wie zij zich moeten verhouden.

Ik ben nu halverwege het boek.
Het doet pijn het te lezen.
Tegelijk voelt het als een voorrecht. Dat iemand dit met mij wil delen.