Vandaag 5 jaar geleden ging Roelof dood.
Na iets meer dan een maand in het ziekenhuis.
Hij werd opgenomen op de dag dat ik in Amerika aankwam.
Ik vloog de volgende dag terug.
Ik heb een paar weken aan ‘magisch denken’ gedaan: wanneer een vliegtuig over vloog (dat gebeurt vaak, ik woon direct onder de Polderbaan) dacht ik dat als het een KLM-toestel was, dat betekende dat alles goed zou aflopen.
Het was heel vaak KLM maar het liep niet goed af.
Ik mis Roelof heel erg.
Ik vind deze foto mooi, als symbool van dat hij uit mijn leven loopt.
Maar hij ging gewoon boodschappen doen in de Kerkstraat waar we toen woonden.
jeetje, is dat alweer 5 jaar geleden. Wat vliegt de tijd.
Vind ik ook.
Tegelijk vliegen en tegelijk ‘als de dag van gisteren’.
Het voelt ieg als een gebroken hart.
verdrietig (maar begrijpelijk) dat dat gevoel zo blijft.
Ik voel met je mee. 26 december 2020 stierf Frans plotseling en hoe langer hij weg is hoe meer ik hem mis, ik hoop dat dat ooit minder wordt. Er wordt een gedenkplek in de Peel voor hem ingericht en alhoewel ik dat een heel mooi initiatief vind zal ik blij zijn als die ceremonie achter de rug is en dit hele jaar voorbij is met alle eerste keren zonder Frans. Soms heb ik zin om te schreeuwen van verdriet.
Truus, wat ellendig.
Waarom het bij mij erger wordt: ik word me steeds meer bewust hoeveel ik met Roelof deelde. Niet eens zozeer de leuke dingen (opera tripjes) als het alles kunnen bespreken. Problemen voorleggen, ‘sparren’.
Niemand ook die me zo goed kende en accepteerde met al mijn (te vake) nukkigheid.
Dat heb ik ook. Behalve onze zwerftochten mis ik vooral het niet meer met hem kunnen praten en ook het 100% mezelf kunnen zijn. Op een of andere manier maakte Frans ook alles ‘heel’, nu heb ik het gevoel dat ik volledig onbeschermd ben. Ik kan het niet goed uitleggen.
Je legt het heel goed uit.
Ik begrijp je.
Mooie foto van een mooie man. Heel veel sterkte wens ik jou. Je hebt al twee belangrijke mannen in je leven moeten verliezen. Het moet zo verlaten aanvoelen. Veel liefde wens ik je uit mijn hart. Kan helaas niks meer geven. ♥
Je legt het verband goed.
De laatste weken treur ik ook weer meer om Lodewijk.
Zoals je weet ben ik nu (eindelijk) zeer gelukkig met een man en nu kan ik me enigszins voorstellen hoe het zal zijn als zo een zielmaat wegvalt. En ik kan me het gevoel van onbeschermd zijn indenken, wat Truus beschrijft. En het gemis van iemand bij wie je jezelf kan zijn. Sterkte jullie allemaal. Voor mij is het nog niet zover, maar ik besef maar al te zeer dat dat een geschenk is, elke dag weer.