13 jaar

Vandaag 13 jaar geleden ging Lodewijk dood.
De huisarts was gebeld voor euthanasie. Ik meen voor zeven uur ’s avonds. Maar het kan ook acht uur zijn geweest.

Er gaan jaren voorbij dat ik op 7 maart denk ’tja’ en er waren zelfs wel eens dagen dat ik er pas bewust aan dacht nav een lief mailtje van iemand.
Deze dag valt niet mee.
Ik doe wat ik moet doen. Boodschappen, dieren verzorgen, intensief mailen over het nieuwe ontwerp voor mijn Winkel. Ik schrijf vanochtend vroeg zelfs een stukje op de Kalkoen. Maar het wil verder niet. Dus geen stukjes meer over radio. Geen stukjes over graven. En tot nu toe ook geen stukjes hier.

De laatste tijd droom ik regelmatig van mijn man.
Soms leuk, vaak niet leuk.
Ik zou de dromen liever niet dromen. Ze ontregelen me.

(Mede) door die dromen dacht ik: is er iemand uit mijn schoonfamilie met wie ik nog contact zou willen hebben. Van wie ik ook zou willen weten hoe het gaat.
Ja. Mijn ex-schoonzus (de vrouw van de broer van Lodewijk).
Ik krijg haar niet gegoogled. Dus DM ik een zoon van die broer op twitter of hij me aan het mail-adres van Christa kan helpen.
Ik denk: hij zal haar dan wel vragen of zij ook wil. Contact.
Ik hoor niets meer. Het antwoord is dus denk ik nee.

Ik zoek op mijn PC naar foto´s van Lodewijk.
Dit is 1 van de twee die ik vind.
Gemaakt tijdens onze huwelijksreis. Op dag 2 brak hij zijn enkel tijdens een wandeling.
Geen probleem. We zochten de wilde woestheid van Utah op en gingen wild kamperen.
Jeep, klein tentje, grote jerrycan met water. Koken met kruiden.