Jeanne's Weblog

Vanochtend gemaild door een aardig iemand van Paradigit en later ook nog gebéld door een aardig iemand van Paradigit.
Er was inderdaad iets mis gegaan met het ophalen. UPS zou dat nu vandaag doen. Maar er kon bij UPS altijd iets mis gaan.

Zojuist belt een jongeman met een UPS-auto aan.
“Ik moet een pakje ophalen.”
- U hebt het adres waar hij naartoe moet? veronderstel ik.
Ja en eigenlijk nee. Ze plegen dan een sticker bij zich te hebben. Maar omdat ze zo weinig naar Grootschermer gaan, had nu een collega per ongeluk die sticker meegenomen.
O.
- Maar u hebt voor mij wel een bevestiging dat u de computer meeneemt?
Dat ook niet. Want die zit bij die sticker.
De sticker die hij, belooft hij me, in Amsterdam op het pakket zal plakken.

“Dan moet ik u maar geloven,” zeg ik.
“Dankuwel dat u me gelooft,” zegt hij.

En ik denk: in het ergste geval ben ik die computer kwijt waarvan ik toch niet meer ga houden. Good riddance.
Maar dat is niet zakelijk gedacht want dat stuk hardware staat voor geld. En daarvan heb ik niet zoveel dat ik me kan permitteren het kreng achteloos in de plomp te werpen resp. mee te geven met een louche figuur met iets dat lijkt op een UPS-busje.

Laat ik dus maar hopen dat de jongeman alleen dom/slordig maar niet oneerlijk is.

Ave, my gentleman

I only wish to be the fountain of love from which you drink, every drop promising eternal passion. I would love to be a still pool of water if you were the stars shining over me, my love. I would love to be a butterfly if you were the thicket resting under me, my dear. I would love to be a great canyon if you were the echo that called to me, my sweetheart. I would love to be a bare branch if you were the wind passing across me, my hope. I would love to be a sandy shore if you were the waves caressing me, my fire http://myfeelingxxxxxxx
I would love to be a pair of lips if you were the lips kissing me, my passion. I would love to be whatever you need as long as I could be with you, the love of my life.

See you later
Valerya B

Toen ik vanochtend de dierenarts belde, zei de assistente dat het ietsje beter met Bolletje ging dan gisteren.
Nu zegt ze dat het eigenlijk niet veel beter gaat. Er zit weinig beweging in het kipje en ze ademt nog steeds zwaar.
Ze willen haar graag houden. Want “we moeten haar nog wel een kans geven”.

“Natuurlijk geven we haar een kans!” zeg ik. En ja, ik begrijp dat ze het druk hebben zo vlak voor de Paasdagen.
Ik zal morgen dus niet voor half 1 bellen.

Vandaag zou mijn Paradigit-computer worden opgehaald. Omdat er fouten zijn gemaakt bij de installatie. En eerst zei een Helpdesk-knul dat ophalen niet kón maar toen ging ik via een formulier klagen en toen kon het wél. Het zou vandaag gebeuren tussen 9 en 6 wat me aan huis bond. Maar mocht ik er toch even uit moeten dan zou de chauffeur van UPS een briefje achterlaten zodat ik kon bellen voor een nieuwe afspraak.

Ik was weg tussen kwart voor negen en kwart voor tien – met Bolletje. Daarna was ik thuis. Maar: geen UPS. Zodat ik om kwart voor acht maar eens met Paradigit bel. Waar ik na tien minuten een volstrekt ongeïnteresseerde Patrick aan de lijn krijg.
“Het was dus pick up and return” zegt hij. Waarop ik wat begin te lachen en uitleg dat het ook weer niet zó eenvoudig was gegaan: eerst kon het niet en toen kon het toch wel maar nu is de PC niet opgehaald. “O,” zegt Patrick. “Dan denk ik dat het is afgekeurd omdat het software is.”

Dit nu lijkt mij zéér onwaarschijnlijk dus vraag ik hem in het systeem te kijken hoe het zit. Maar: “De dagploeg is naar huis en ik kan niet in het systeem kijken. De dagploeg gaat om zes uur naar huis.” Ik: “En omdat er tussen negen en zes zou worden opgehaald heb ik niet voor zes uur gebeld.” Nou, das dan jammer.
Patrick zal een notitie maken. Ik zal wel worden teruggebeld. Maar vanavond dus niet meer.
Dat allemaal op die volstrekt ongeïnteresseerde, flegmatieke ‘mens ga ergens anders zeiken’-toon.
Had ik het vorige keer nog over *stoom* uit de oren, nu heb ik het over een ganse dampende gasfabriek.

Kipje Bolletje is ziek.
Ik zag het vanochtend direct: minder kwieke tred, wou niet eten, wou alleen maar zitten in een hoekje in de schuur. Naar de dierenarts die ‘een ontsteking’ vermoedt en ze mocht mee met een antibiotica-kuur maar ik laat haar liever een dag dáár zodat ze direct kunnen ingrijpen als het erger wordt.

Thuis: Tutje weg. Onvindbaar. Ik doorzoek de tuin. En nog een keer. Ik snap er niets van: zoveel planten waaronder je je kunt verstoppen zijn er toch nog niet? Ik kijk in de sloot, bang een lijkje te zien drijven. Nee. Ik loop nóg een keer door de tuin. Niks. Dan: wat staat Femke raar onder een prikplant te kijken. En ja: Tutje. Die er even later onderuit komt zodat ik zie dat ze er een kuiltje heeft gedraaid. Eitje leggen en daarbij gestoord door Fem? Misschien.
Ik zet de schuur open. Tutje zoekt naar plekjes. Ik laat haar alleen. Later zie ik haar weer in de tuin en vind in de schuur geen eitje. Femke doet wat kriegel tegen haar. Pikt naar haar. “Jij, trút!”
Omdat het evenwicht is verstoord nu Bolletje weg is? Omdat Tut haar ei kwijt wil terwijl Femke niet meer aan leggen doet?

Om kwart voor vier bel ik de dierenarts. Het gaat “niet slechter” met Bolletje. Ze willen nu zelf ook “de volgende 24 uur afwachten”. Ik vertel over Tutje en het misschien-willen-leggen. Kan het toch niet legnood zijn wat Bolletje heeft (dierenarts dacht vanochtend van niet).
De assistente zal het doorgeven. En ik mag morgen om elf uur weer bellen.
Nét nu het zo goed gaat met Diddle is het kwa zenuwen voor mij weer Diddle all over again.

Ik heb vandaag een pakket van acht kilo naar mezelf in Amerika gestuurd.
Vogelgidsen, cactusgidsen, woestijnbloemgidsen. Landkaarten. Een paar leuke leesboeken. Niet dat ze in Amerika geen leuke leesboeken hebben maar soms vind ik die de eerste dagen nog niet en zo hoef ik er niet direct op te jagen.
Ook zonnebrandspul en een schaar en bestek en kleren.
Opdat ik ultralight kan vliegen.

Morgen over drie weken vlieg ik weg.

Sinds ongeveer een maand heb ik een ietsje uitslag op mijn gezicht. Niet heel gruwelijk, maar wel een beetje. Tussen neusgaten en mondhoek. En een paar kleine bultjes op de kin. Ik dacht: blijkbaar opeens allergisch voor m’n huidcrème (zoals ik dat een paar jaar geleden opeens voor m’n oogcrème was).
Tijdje geëxperimenteerd met olijfolie op het gezicht smeren en vaseline. Hielp niet.
Bedacht dat ik vanwege een ander raar huidplekje een half jaar geleden Triamcinolonacetonide 0,1% FNA kreeg. Wanneer ik dat erop smeer ben ik binnen een paar dagen van de rode plekjes verlost. Dan zijn ze er weer. Dan smeer ik weer etc.
Dit spul moet je, weet ik, niet te lang gebruiken – maar wat wel.

Bach! denk ik. Niet dat ik denk dat het helpt maar het alternatief voor Bach Rescue Creme is een bezoek aan de dokter zodat het een no brainer is.
Google om raad gevraagd die me leidt langs veel zweverige sites én een paar waar ik kan bestellen.
Een is vaag over levertijden. De ander belooft: voor 18 uur besteld, de volgende dag geleverd. Wel verzendkosten € 5,50 voor een tubetje van 30 gram à € 9,95 maar dat moet dan maar. Helaas! wanneer ik wil afrekenen duikt een nieuw scherm op: bij bestellingen onder de 20 euro komt er nog eens € 3,95 bij – voor straf. Wil ik die straf of wil ik een extra tube? Doe maar die tube. Waarna opduikt of ik op donderdag geleverd wil hebben of later. Die ‘binnen 24 uur’ was blijkbaar een leugentje om bestwil.
Betalen wil ik via iDEAL. Alleen: de tan-code komt niet. Nog een keer aangevraagd: weer niet. Een half uur gewacht – niks.

Misschien is het ook wel een heel stom idee die Bach zalf.

Sarah Palin spoke out this week against the health care reform bill, saying, ‘Elections have consequences.’ Well, of course, elections have consequences. That’s why right now, instead of being vice president of the United States, she’s trying to get a reality show on the Animal Planet.” -Jay Leno

“On Saturday, Sarah Palin looked at notes written on her hand during a speech at the Tea Party Convention in Tennessee. Isn’t that wild? Oddly enough, she was reading, ‘Hi, I’m Sarah Palin.’” –Jimmy Fallon

“Maybe Sarah Palin would be smarter if she had bigger hands.” -Jimmy Kimmel

“Sarah Palin, former governor of Alaska, is going to be part of the Fox News team. So, yeah. Finally, finally, her years of reading all those newspapers and magazines have really paid off. This should balance things out over there at Fox News. I can see that coming from my house.” -David Letterman

“Sarah Palin’s book is number one on Amazon.com right now. Stephen King actually has the number two book. Very scary new book called ‘Sarah Palin Becomes President.’” -Jimmy Kimmel

“In Sarah Palin’s new book, she says when she first laid eyes on her future husband, she said out loud, ‘Thank you, God,’ which is the same thing the Democrats said when they first laid eyes on Sarah Palin.” -Conan O’Brien

“Former governor of Alaska, Sarah Palin, is promoting her new book and she’s going to appear on the Oprah Winfrey Show. Sarah and Oprah. On the one hand, a very powerful woman qualified to be President of the United States, and on the other hand, you have Sarah.” -David Letterman

“But if you think about it, Sarah Palin and Oprah Winfrey have a lot in common. They both helped get Obama elected.” -David Letterman

Ik vertelde er al eerder over en maakte zelfs ooit een filmpje: Sammie bedrijft graag de liefde met een pluche eend.
In dat filmpje viel eend van een doos en sprong Sammie er achteraan en ging dóór.
De laatste weken hielp ik Sammie wel eens wanneer hij bezig was en eend in een schuif raakte door eend een beetje recht te trekken.

Vanmiddag zit ik in de stoel ernaast te lezen terwijl Sammie er helemaal voor gáát en eend schuift. Ik aarzel over opstaan maar Sammie is me voor.
Hij springt van eend af en trekt hem met een aantal rukjes (5 ongeveer) naar beneden waarna eend geklemd ligt tussen de bank en een tafeltje en Sammie 15 volle minuten hem met overgave berijdt. Met zoveel overgave dat ik het een beetje genant vind.

Wel weet ik nu dat Sammie eend op die doos (schuivend) niet prefereert boven eend op de grond, stevig ingeklemd.
Dus laat ik eend op de grond liggen.
Me opnieuw bewust van een misser in mijn pogen dieren gelukkig te maken.

Iemand van twitter (die ik niet echt ‘ken’ in de zin dat ik er meer dan een enkel oppervlakkig tweetje mee heb gewisseld) DM-et me of ze me “een brutale vraag” mag stellen.
Waarom niet, denk ik en DM dat terug.
Denkend dat er iets komt als ‘ben jij misschien familie van…’ of ‘was je vriendin van…’ oid.

Maar ze DM-et zou je *kuch* mijn vragenlijst over je ervaringen met de *hik* overgang willen beantwoorden?
En eerst antwoord ik: ja hoor stuur maar op en zet er mijn mail-adres bij.

Pas daarna denk ik: *kuch*. *Hik*. Hoezo?
Wat is er zo raar aan overgang? En als jij er een vragenlijst over hebt waarom presenteer je het dan alsof het een soort schurft is?

Vroeger ging ik wel eens wormen graven voor mijn kippen.
Spade in de grond en kijk eens! wormpjes!
Helemaal opgewonden werden ze dan, gretig slokten ze de pieren en kleiner grut naar binnen.

Vanmiddag til ik een bloempot op die op aarde staat. Naast mij: Tutje.
Kijk eens! wijs ik. Worm!
Onbegrip in de kippenoogjes. Tut gaat verder met smikkelen van opkomend gras.

Verderop een steen. In de buurt: Femke.
Kijk eens, Femke! Niet alleen een smakelijke glimmende kronkelende pier – ook jonge plantjes.
Opnieuw onbegrip.

Zodat ik onder ogen zie dat ik  word gewaardeerd als strooister van graan en geraspte kaas, maar dat ik me over een rol als pseudo-haan in de leventjes van mijn kippen geen illusies hoef te maken.

Charmante jonge vrouw die het ook niet kan helpen dat ze achter tralies zit zoekt leuke man om gaten mee te graven, lekker mee te eten, klef mee te likken, ontspannen mee te chillen en soms keihard mee door een zéér ruime ren te hollen.

Bij het Knaagdierencentrum gedumpt zijn door mensen die niet begrepen dat een konijn geen schootzittende sufkop is, is een pre.

Duitse biologen onderwierpen tamme en wilde cavia’s aan een waterdoolhof-test. Ze schrijven hierover in het blad Frontiers in Zoology. In een grote bak water plaatsten de wetenschappers, onder het wateroppervlak, een platformpje. De meeste dieren zullen graag op zo’n platformpje gaan zitten, om niet de hele tijd rond te hoeven zwemmen. Met behulp van tekens op de wand van de bak konden de cavia’s – in theorie – het platform terugvinden, als ze eenmaal wisten waar het was.

Tamme en wilde cavia’s bleken het platformpje even snel te vinden. De tamme diertjes zijn dus niet dommer dan de wilde. Ze lijken zelfs iets slimmer. De twee soorten cavia’s bleken namelijk wel verschillende tactieken gebruiken om het platform op te zoeken. Wilde cavia’s bleken sterkere zwemmers dan hun kleinere soortgenoten. Zij zwommen gewoon flink rond, tot ze op het platform stuitten. De tamme cavia’s echter wisten dankzij de tekens op de wand het platform te vinden. Als zij het platform eenmaal hadden ontdekt, zwommen zij er een volgende keer recht op af.

(bron)

Dankzij een tip van een loglezeres