Jeanne's Weblog

Ik ga twee boeken posten (ja ja – klanten sloegen hun slagje!).
Glibberend begeef ik me naar de brievenbus. Want ‘strooizout op in Noordholland, provinciewegen worden niet meer gestrooid’ neemt Grootschermer zéér letterlijk. Alleen door te treden op de sneeuwranden kan ik de glijbaan die de hoofdweg is vermijden.

Ik fotografeer de huizen die tussen mijn eigen huis en de brievenbus te koop staan voor zover ze een bordje hebben.
Zo komen Zuideinde 10 (geen bordje) en Zuideinde 19 (mijn buurhuis aan de andere kant) niet in aanmerking. En heel veel andere huizen-te-koop-in-Grootschermer evenmin, want ze liggen niet op mijn route.

Dit is nummer 13. Daar woonde een oude mevrouw die naar een verzorgingstehuis moest.

Ongeveer 10-15 meter verder is schuin er tegenover het Scheepjeserf. Daar staat nummer 4 te koop. Ik weet niet wie daar woonden en waarom ze zijn vertrokken.

Er is ook een huis verkocht. Op het Noordeinde (dat is -heel verrassend- het verlengde van het Zuideinde).

Wat me verder opviel, was dat de gemeenteraadsverkiezingen nog niet erg leven. In (het gehucht) Noordeinde hangen op een bord al weken grote posters van o.a. de VVD. In Grootschermer hangt helemaal niets.

“Wat leuk dat jij zoiets organiseert” mailt een ex-fanlogger me.
Het gaat over de eerste Fanlog Award. Niet alleen heb ik die georganiseerd. Ik heb ook een persbericht verstuurd. En alsof dat nog niet genoeg was heb ik alle ex-fanloggers én een paar aardige commenters van wie ik de adressen kon achterhalen gemaild om ze hier op te wijzen.

“Het was mijn zwanenzang” mail ik terug.
Want: ik ben moe.

Waarna ik ook op twitter en op hyves nog even aandacht voor de Award vraag. En nu ook hier.
Joris van de Kerkhof kreeg ‘m. Voor een serie over de 12-jarige Vincent die vecht tegen zijn obesitas.
Hoorde je die serie of ben je gewoon fan van Joris van de Kerkhof: je zóu op Fanlog iets aardigs kunnen schrijven.
Je kunt daar de serie ook beluisteren. En mijn juryrapport lezen.

En ja! ik doe het weer! Ik vraag *hier* om *daar* te reageren.
Aangezien dat leuk is voor Fanlog. Voor Joris van de Kerkhof. En voor mij op Fanlog.
Goh, wat zou het fijn zijn als ik dáár nog wat eer voor m’n werk kreeg.
Kun je erna ev weer hier op me fitten over hoe helemaal niet kúnnen je het vindt dat ik dat zelfs maar durf te vragen.
(zeurkousen als jullie soms zijn)

Ik denk regelmatig dat de tijd de laatste tijd wel érg snel gaat en R. vertelde me dat hij “Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt” van Douwe Draaisma had gelezen. Zonder me het boek aan te raden (R. en ik kijken wat dat betreft wel uit).
Toch kocht en las ik het. Geen doorlopend verhaal, waarschuwde R. me toen. Meer losse essays. Wat me eerst stoorde. Omdat ik geen behoefte had aan alle ooit gedane onderzoekjes naar het geheugen. Hoewel sommige wel erg leuk waren. En wat ook leuk was: er kwamen eigen herinneringen boven. Niet per se *nieuwe*. Maar meer op een rijtje dan anders. Omdat ik er de tijd voor nam.

Vandaag waren de hoofdstukken aan de beurt waarvoor ik het boek kocht. Met de theorieën over waarom de tijd toen ik 15 en 18 en 20 en 23 was nog langzaam en intrigerend en spannend bewóóg terwijl hij nu voortvliegt terwijl ik hijgend op de stoeprand hem sta na te kijken.
Er zijn (zo gaat dat) méérdere theorieën over.
Ik pluk er wat uit.
‘Eerste herinneringen’ maken meer indruk dan herhaalherinneringen. En onze indrukwekkendste eerste herinneringen (eerste liefde, eerste kus, eerste keer gedumpt, eerste baan, eerste studie, eerste echte relatie, eerste echte prestatie) vielen tussen 15 en 25.
Dat snap ik en kan ik accepteren.

Pijnlijker, maar, denk ik, niet minder waar: het leven gaat langzamer wanneer je iets meemaakt, iets beleeft.
Elke dag hetzelfde doen, dat geeft geen prikkels en evenmin herinneringen en dan duurt de tijd enerzijds lang (want: saai) en tegelijk snelt hij voort (want: niets memorabels om vast te leggen).
De (een) oplossing: dóe iets. Ga veel op vakantie (bv). Zorg dat je bijzondere dingen ervaart.

Het klinkt logisch. Maar voor mezelf sprekend: vakantie is leuk maar in dat opzicht ook een beetje overschat. Wat (bij mij) kan komen omdat ik steeds naar hetzelfde gebied en dezelfde motels ga. Maar om mezelf nou naar Texas of Michigan te dwingen alleen om nieuwe ervaringen op te doen zodat het jaar trager verstrijkt – neu.

Wat ik wel denk: 7 dagen per week boeken in bol.com zetten en er soms een enkele verkopen kan onmogelijk de zin zijn van mijn bestaan.
Maar wat is dat dan wél? Een man (lamaar) of me weer op de arbeidsmarkt storten (komop zeg! ik ben 59) of bonsaiboompjes kweken (haha) – ja, wát?

Ik zou het niet weten maar ik denk wél dat de gedachte juist is.
Wat interessant is om te overpeinzen maar me voor de daagse dag en het daagse jaar dus niet veel verder helpt.

Een maand geleden dacht ik al: ik geef toch wel verdomd veel aan verdomd veel goede doelen.
Zeker gerelateerd aan mijn inkomen.

Ik wil terugschroeven. Te beginnen met de doelen die geld zát krijgen van anderen.
Zoals de Stichting AAP. Waarop ik een wat andere, minder positieve kijk kreeg door een artikel van Rop Zoutberg.

Aan AAP geef ik 7 Euro per maand ter onderhoud van een onduidelijk dier. Het begon, geloof ik, met een hamster, en toen werd het een eekhoorn en geen idee wat ik nu sponsor (maar eerlijk gezegd geloof ik er geen bal van dat ik 1 dier met 7 Euro per maand in leven houd, het geld gaat natuurlijk gewoon in de grote AAP-pot).
Deze week wordt behalve die 7 Euro ook nog € 15,88 afgeschreven. Voor wát? “Namens de dieren bedankt” staat er. Maar zo’n raar bedrag – dat kan toch niet m’n jaardonatie zijn?

Ik wil uitzoeken wát ik allemaal aan AAP overmaak. En verdwaal voor de zoveelste keer op de ING-site. Ik wéét dat het kan: rekeningnummer invoeren en periode en dan een overzicht krijgen. Maar wat ik ook aanklik en welke vraag ik ook aan het mechanische mannetje stel – ik kom er niet uit.

Dus denk ik: weet je wat, ik zeg gewoon bij AAP alles op dat ik ze ooit beloofde.
Helaas is AAP goed voorzien mbt ‘doe een gift’ en ‘noem ons in uw testament’ maar: stóp het maandelijks overmaken naar een onduidelijk dier, daarover is niets te vinden.

Ik zal ze dus maar een mail sturen.
Als knoop 1 van de knopen die deze week worden doorgehakt.
En mocht iemand handige tips hebben mbt hoe van al die doelen áf te komen én hoe de ING-site te doorgronden: graag.

Ik wou dierenartsassistente Jolien spreken.
Om haar te bedanken dat ze Diddle dit weekend mee naar huis neemt. En om uitvoerig te bespreken wat ze met hem gaat doen.
Dat laatste is wat ik graag zou willen. Of ik het durf laat ik afhangen van de omstandigheden.

De kliniek is open van half tien tot twaalf.
Ik denk dat ik om elf uur wel kan bellen. Zodat ik tot elf uur de uren tel. Om precies elf uur sta ik stijf van de stress, tien minuten later druk ik op ‘vorig nummer’ en vraag aan Evelien of ik Jolien kan spreken en na haar aarzeling ‘of het ongelegen komt’. Nou, ongelegen: ze is in gesprek. O.
“Ik wil haar alleen maar even bedanken dat ze het konijntje mee neemt” zeg ik. Misschien is het handiger als zij mij even belt? Of: wanneer mag ik wél bellen? Dat laatste: over drie kwartier.

Nog meer tellen, nu tot tien voor twaalf.
En nu Jolien die opgewekt zegt: “We zullen hem eens goed gaan verwennen!” en ik vind het zo truttig om te vragen: hóe dan? Ook al omdat ze klinkt alsof ze haast heeft (wat ze ook wel zal hebben aangezien de praktijk tien minuten later dicht gaat).

Maandag om negen uur mag ik bellen om te vragen hoe het is gegaan.
Nu al beginnen met uren tellen is wat veel van het goede.
Stress van mijn schouders vegen en iets léuks gaan doen, zou ik mezelf adviseren als ik niet mezelf was.
Maar het zal wel ‘boeken bij bol.com zetten’ worden en bodemloos slapen.

Konijn Diddle (maandag verwond door konijn Bella Donna) eet niet.
Het wordt gedwangvoerd. Z’n wond wordt gezalfd. Hij krijgt antibiotica. Hij krijgt pijnstiller. Hij slikt het dwangvoer braaf door.
Maar weer terug in het hok bij de dierenarts zit hij te zitten. Eten blieft hij niet.

Ik heb gebeld met de dierenarts. Ik heb gebeld met de assistentes. Er komt geen verandering.
O ja, de wond lijkt goed te genezen. Maar een konijn dat niet eet, dat is geen goed konijn. Dat is een konijn dat kiest voor doodgaan. Omdat het de lol van leven niet meer inziet. En dus weigert ervoor te gáán.

Dierenarts weet het niet meer. Ik weet het ook niet meer.
Assistente bedacht vandaag: we kunnen assistente Jolien (= érg goed met konijnen) vragen om Diddle dit weekend mee naar huis te nemen.
Misschien dringt zij door tot zijn ziel.
Jolien zal het doen. Morgen om twaalf uur neemt ze Diddle mee. En dan maandag weer terug.

Ik wil erg graag denken dat dit het knopje bij het konijntje zal doen omgaan. Ik schrijf ook zoiets aan zijn vorige eigenaar.
Die lijkt de hoop te hebben opgegeven. Ze mailt dat ze weet dat ik het goed bedoel maar blijkbaar is er voor Diddle te veel veranderd.
Ik weet niet meer wat ik daarop nog moet terugschrijven.

Ik ga dus weg bij Fanlog.
Eerst zei ik: per maandag. En wie doorgaat heeft mijn zegen.

Toen draaide de Fanlogger van gisterochtend die hele ochtend in de soep (= hij schreef niks en mailde ook niet aan de collega’s of iemand anders misschien iets kon overnemen). O got, dacht ik: daar gaat m’n kindje. Want zo had ik het ‘overdragen aan mijn opvolgers’ ook weer niet bedoeld.

Er is intern gereorganiseerd. Mensen zijn vertrokken. Sommigen zijn daarbij geholpen. Er is 1 nieuw iemand bijgekomen.
En ik zal overbruggen tot er meer mensen zijn bijgekomen.
Tot dan weer vier dagen per week voor dag en dauw op.
En dan hopelijk nooit meer behalve om een vlucht naar Amerika te halen.

Vanochtend knalde ik op Fanlog.
Vier stukjes schreef ik. Vier leuke stukjes.
Althans, dat vond ik. Verder zei niemand er iets van en twee commenters gebruikten 1 van mijn stukjes alleen om er venijn tegen Lara Rense te droppen.
Dat was een beetje jammer maar ik weet wanneer ik ‘gaat wel’ schrijf en wanneer ik ‘mwah’ schrijf en ook wanneer ik knal.
Vanochtend was het knallen.

Wie nog *niet* knalt is konijn Diddle.
Zijn wond geneest, zegt dierenarts Theo. Hij lijkt geen pijn te hebben. Maar: hij wil niet eten.
Maar (2): bij dwangvoeren slikt hij gedwee alles door. Hij krijgt dus wel genoeg voedsel binnen.

Hun idee: misschien gaat hij eten als hij in zijn vertrouwde omgeving zou zijn. Bij mij dus. Maar Diddle en ik hebben niet samen een vertrouwde omgeving. Hij zat in een kooi en toen in een hok en toen in een afgescheiden stuk ren. Met mij heeft hij niks.
Zodat Diddle toch maar daar blijft.
Om hopelijk te gaan knallen.
Een beetje snel, als dat zou kunnen.

Ik zou voor Fanlog nog de interviews nalopen die we in de loop der jaren hebben geplaatst.
Om te kijken of ze goed zijn gerubriceerd. En zo niet: dat verbeteren.

Ik wil er zeker van zijn dat ik niets over het hoofd zie dus scan ik heel Fanlog, van de meest recente maand tot de eerste.
Leuke, goede artikelen hebben we geschreven. Leuke, goede artikelen heb ik zelf geschreven.

Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. De kruik gaat zo lang te water tot die barst. Achter de wolken schijnt de zon. Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.
En nog zowat.

Het is koud, er ligt sneeuw, het is glad.
Daar kan de Plusmarkt in De Rijp natuurlijk niks aan doen.

Wat de bedrijfsleider wél zou kunnen bedenken is dat klanten (die dankzij hun centrale ligging voor een aantal polderdorpen geen andere kant op kunnen) een parkeerterrein waar ijzel en sneeuw op z’n minst zo goed en zo kwaad als het kan zijn weggewerkt, zéér op prijs zouden stellen.
Misschien bedenkt de bedrijfsleider dat ook wel. Maar denkt hij vooral: de klanten kunnen geen andere kant op, die komen dus toch wel.

Zijn dan tenminste de twee P-plekken voor invaliden wat schoongemaakt? Om te voorkomen dat een toch al slecht ter been persoon voorzichtig uit het wagentje stappend meteen een doodsmak maakt? Neen.
Ook die invaliden kunnen immers geen andere kant op.

Ik had willen knallen met Fanlog vanochtend. Drie, misschien wel vier sprankelende stukjes.
Het werden er twee die zo’n beetje kabbel-kabbel deden.
Zorgen om een dier verkrampten de vingers.

Om twaalf uur mocht ik bellen: Diddle was stil en at amper.
Om vier uur mocht ik weer bellen: Diddle is nog steeds stil en eet niet uit zichzelf maar laat zich wel dwangvoeren.

Morgen om twaalf uur mag ik opnieuw bellen.
En als het konijn intussen dood is word ik zélf gebeld.

Piekeraars hebben meer last van buik- en rugpijn en last van stijve nekspieren en hoofdpijn dan mensen die ontspannen in het leven staan. De klachten treden op doordat het lichaam tijdens het getob vrijwel constant onder spanning staat. Piekeraars kunnen door de spanning uiteindelijk ook hart- en vaatziekten ontwikkelen.
Dat zegt psycholoog Bart Verkuil die morgen aan de Universiteit Leiden op dit onderwerp promoveert.

Volgens de 29-jarige Leidenaar wordt er vooral getobd over de relatie, de financiële situatie, het werk en het uiterlijk. Over dingen die gebeurd zijn of nog plaats gaan vinden.

Vooral dat laatste vind ik een aardige ontdekking. Omdat mij niet snel méér te binnen schiet waarover het goed piekeren is.
Ik bedoel: ik denk ook wel eens “ik had de was al moeten opvouwen en in de kast leggen” en “ik zou de woonkamer moeten opruimen” maar daarover echt *piekeren* – neu.

O wacht, nu mis ik toch iets. Dieren, piekeren over dieren. M’n eigen dieren, verwaarloosde dieren, dieren in de bioindustrie, de vogeltjes op Malta die worden afgeknald, de ganzen, de olifanten, de dieren ih circus.
Hoe meer ik erover nadenk, hoe raarder ik het vind dat dieren er niet bij staan als piekerding. Maak ik me in elk geval véél drukker over dan over mijn uiterlijk. Wat iets kan zeggen over dat mijn ziel is verdroogd: van .. ja, van wát eigenlijk. Tot dierenvrouwtje. Dat in elk geval.

Het bericht staat trouwens in De Telegraaf.

Nog 1x knallen. Met een mini-knal na op zaterdag.
De knal is de ochtenduitzending van het Radio 1 Journaal morgenochtend. Waarover ik voor Fanlog schrijf.

Net zat ik -ook voor Fanlog- wat oude berichten te ordenen.
Leuke dingen schreven we. Leuke dingen schreef ik.
Nog 1x knallen dus: morgenochtend.
Verdomd jammer dat ik nou net zit te stressen over dat arme konijn. Dat wil de knal wel eens matigen, de geest in de fles houden.

Tuurlijk doe ik m’n best. Ervoor gáán enzo.
Zoals ik dat altijd doe.
Ivm de schouders.

Voor wie ‘m nog steeds niet vat: ik stop met Fanlog.
Per maandag.

Er is ‘het lange verhaal’ en er is ‘het korte verhaal’.
Dat laatste komt erop neer dat Bella Donna die lieve, arme Diddle hárd in het kontje heeft gebeten. En daarna (?) plukken haar heeft uitgetrokken. Meer, veel meer dan die paar die ik eerder fotografeerde. Zoveel dat ik met een bebloed konijn dat half in shock was naar de dierenarts moest.

De dierenarts heeft langs de randen van de wond haren weggeschoren. Zodat de wond nóg groter werd.
Diddle kreeg pijnstiller. En antibiotica. En als hij vanavond niet zou eten, moest ik me zorgen maken.
Zodat ik Diddle achterliet bij de dierenarts. En morgen aan het eind van de ochtend zal bellen.

Ik heb R. gebeld: Diddle gaat *niet* terug naar het kreng Bella Donna. Dan moet er nog maar een stuk tuin geofferd voor een ren. Waar dit lieve konijntje gaat wonen met de caven (waar BD laatst ook al weer heel ziek op zat te jagen) en als het kan: een ontzettend snoezig vrouwtjeskonijn.
Wat ik intussen als partner voor Donna moet aanschaffen weet ik ook niet.

Bella Donna en Diddle hebben elkaar ontmoet.
Laat ik het zo zeggen: het was geen liefde op het eerste gezicht.