Jeanne's Weblog

Vandaag mag ik Tashi uitlaten.
Waarbij uitlaten = in de tuin laten.

Tashi hoefde niet in het halletje te liggen, ze mocht in huis op me wachten.
Wanneer ik de tussendeur open doe: niets. Dan een pootje achter een plant. En bijna over de vloer kruipend: Tashi.
O got, denk ik. Ziek. Kan niet meer lopen. Maar het is een nederige manier van mij benaderen (denk ik) die niet lang duurt. Zodra ze bij me is en ik haar aai werpt ze zich op haar rug, likt enthousiast mijn handen en springt daarna tegen me op. Wat ze vast niet mag van L. en als ik *zit* zeg gaat Tashi nog zitten ook. Wat ik weer zielig vind want zo bedoelde ik het ook weer niet.

We gaan naar buiten en Tashi gaat een rondje tuin doen. Ik zie haar bal niet liggen maar ik denk dat ze toch niet met me zou willen spelen.
Ik probeer wat foto’s te maken maar het weer is te donker.
Na twintig minuten loop ik naar de voordeur wat ze een goed idee vindt en een hondensnoepje gaat er ook wel in.
Ik sluip weg…

… en kom vier uur later terug.
Zelfde begroeting, dan naar buiten. En weer naar binnen. Waar Tashi in het halletje gaat zitten, mij aankijkt, naar haar riem kijkt en weer naar mij: begrijp het nou sukkel, ik wil wandelen!
Maar wandelen doen we niet omdat Tashi eigenzinnig en sterk is en ik niet-sterk en een watje.
In de tuin spelen dan? Ik loop naar het water en ja! daar komen de eenden. Tashi wil wel even naar ze kijken maar al snel niet meer en doet haar eigen rondje tuin. Mij keurt ze geen blik meer waardig.
Tot ik haar binnenlok en snoep geef. Snoep is leuk, ik ben mwah.
Zo voelt het dus: afgewezen worden door wat in mijn gedachten noch een pupje was dat ook een beetje terug-verliefd was op mij.

Omdat ik zelf vind dat ze zo’n lief smoeltje heeft hier toch een foto (ik maakte er ook twee van Tashi-plassend maar dat vind ik niet kies, om die hier te plaatsen).

Ik wou de verjaardag van mijn log vieren met iets lekkers maar dan moet je natuurlijk niet bij de Plusmarkt in De Rijp zijn.
Nou ja. Van niet-gegeten snoep en taartjes word je ook niet dik.
(ik tel weer een zegeningetje)

Bij de kassa kreeg ik vier van die grappige pietjes die helemaal niemand wil hebben (dit is geloof ik niet een slimme Plus-actie).
Terwijl buiten de kerstbomen al klaar staan.

* dat dit log 7 jaar bestaat
* dat ik voor het laatst KPN-telefoon heb als vaste aansluiting (morgen sluiten ze me af en vrijdag hoopt R. me op ziggo áán te sluiten)
* dat ik na opstaan met hetlevenzuigt-humeur mijn zegeningen ga tellen – ik begin met Sammie en Guus
* dat ik twee pakjes wegbreng naar het postkantoor en eten voor dieren en wijn voor mij koop bij de Plusmarkt (dit klinkt verontrustender dan het is – ik héb nog eten voor mij en 1 van mijn favoriete slobberwijnen is in de aanbieding, dat kan ik niet laten lopen)
* dat ik Tashi mag uitlaten

* dat het voor de verandering *niet* regent

yes!

Via Michelle Shocked kwam ik op de nieuwe cd van Michelle Shocked (fragmenten beluisterd op amazon) die ik niet zal kopen.
En toen op Kate & Anna McGarrigle en daarna op Joni Mitchell. Bij wie ik lang bleef hangen.

Ik was fan toen ik jong was. Had al haar platen. Tot Hejira. Die ik nog wel hád maar nooit draaide.
Joni is met mij oud(er) geworden.

Kijk en luister naar Both Sides Now uit 1970 (toen was ze 27 maar ze lijkt jonger).
En uit 2000. Niet alleen is de stem een octaaf of meer gedaald. Maar luister naar de interpretatie. En let op die nerveuze(?) handen.

Ik heb de hele dag verlummeld.
Bah.

Want soms is het lekker lummelen maar nu was het niks doen en af en toe denken ‘zal ik dit gaan doen of dát’ en dan toch weer geen zin hebben en helemaal niets doen.
Lezen lukt ook niet meer.
Na delen 1 en 2 van de Larsson-trilogie begon ik in een thriller die best spannend was maar toen ik een dag geen tijd had om vérder te lezen kon het me de dag erna toen ik wél tijd had geen bal meer schelen hoe het zou aflopen.
Daarna begon ik in Beauty in the Beasts. Over dat dieren bewust góed kunnen doen. Wat ik onzin zou vinden als ik Guus niet had.
Alleen stikt dat boek van de anecdotes zodat ik om de pagina zat te snikken van ontroering wat me teveel van het goede was. Dus ook met dát boek gestopt.

Waarna ik het meteen in de Winkel had kunnen zetten. Aangezien amazon zegt dat het een mooi boek is. En bol het niet verkoopt.
En ik wás lekker bezig met de Winkel. Met de magneetjes. Maar na die mail van gisteren (klant die pakje -nog- niet had ontvangen) sloegen depri en geen-fut toe. Mbt de Winkel. Maar ook verder wel een beetje.
Om te spreken met Michelle Shocked What the hell did you let them break your spirit for.
Die macht moet je mensen nl gewoon niet géven.

Ik sliep uit.

En droomde
* Dat ik in een bibliotheek een vaste tafel had.
Er waren tafels zat in die grote bibliotheek, de meeste waren onbezet.
Maar iedereen wou aan mijn tafel zitten. Niet mét mij, maar mij verdringend.
Wanneer ik er een paar uur niet was, werden dingen gestolen (boeken over vogels) en werden mijn sinaasappels uitgeperst waarbij de helften omgekeerd op het tafeltje werden achtergelaten.
Strekking: ik moest knokken voor mijn tafeltje. Wat ik deed. Ik ruimde op, ik foeterde mensen uit. Het enige dat me niet lukte was de boeken terug te krijgen. Dat was jammer maar geen ramp.

Om acht uur werd ik even wakker door een alarmerende tuttenbol maar tot kwart voor negen doezelde ik uit.
Dat was leuk. Dat was érg leuk. Zo leuk dat ik dacht: zou wel wat zijn, elke dag laat opstaan.

Intussen heb ik de andere kant ontdekt.
Dat de dag zo snel voorbij is.

De telefoon gaat en het is *niet* R. en ook niet een creep van een call center.
Het is een man die bezig is met een boek en hij wil me iets vragen. En omdat ik druk ben met eten klaar maken voor de knagers (duister is aan het vallen) hoor ik het begin niet goed. Waar dat boek over gaat. Maar hij wil van mij weten hoe het is afgelopen met mijn handtekeningenactie om de Beatles naar Nederland te halen.

Juist, ja.
Of juist, nee.
Die actie, dat was een mooi initiatief. Van toen ik een jaar of 14-15 was. Opgezet met iemand van wie ik de voornaam nog wel wist en nu dankzij de man de achternaam ook weer.
We kregen een hoop publiciteit. Radio Veronica deed een oproep. En we kwamen in het Eindhovens Dagblad. Met een foto waarop we kaarten met bijvalbetuigingen vrolijk in de lucht wierpen. Op de achtergrond een meisjeskamer met Beatles-foto’s. Mijn meisjeskamer.

Ik beloof de man dat ik zal zoeken naar die foto. Of ik ‘m als echte foto heb.
Later google ik hem (en vind niets, maar hij zei dat er boeken moeten zijn dus misschien was ik te haastig of te slordig).
Ik google ook háár met wie ik kort bevriend was.
En van wie ik me herinner (daarom verzwijg ik haar naam) dat ze zichzelf verwondde en die wonden dan weer openkrabte.

Ik kan haar niet vinden.
En onze wegen scheidden toen ik naar het gymnasium ging en zij naar? geen idee. Mogelijk HBS, mogelijk MMS, mogelijk naar een andere school.

Het is alweer twee weken geleden dat R. en ik konijn Potter moesten laten inslapen (wegens kanker).
Sinds dinsdag hebben we Flip die in een afgescheiden stuk ren zit opdat hij zodra de sperma uit zijn -recent- gecastreerde lijfje is Grote Liefde met Bella Donna zal ervaren.

De eerste dag zag het er veelbelovend uit. Ze vonden elkaar interessant. Bella Donna galoppeerde enthousiast aan Flip voorbij. Koket wiegend met het kontje.
Toen werd het slecht weer. En dacht ik: ja, met zulk weer zou ik óók niet door de tralies met iemand gaan zitten flirten.
Vanmiddag was het heel behoorlijk weer.
Maar Bella Donna doet of ze geen Flip ziet.
En Flip maakt ook niet de indruk dat hij naar haar zit te smachten.

Klant mailde me dat het pakje is gearriveerd.
Toen ze me vanochtend mailde moest de postbode nl nog komen.

Zodat ik me geheel voor niks zeer ellendig en machteloos enzo ben gaan voelen.

Notes to self:
* alles komt altijd op de pootjes terecht (nou ja.. vaak.. of in elk geval soms)
* trek je dat gedoe met klanten niet zo erg aan, zelfs al raken pakjes zoek dan vergaat de wereld nog niet

Vroeger gebruikte ik buienradar.nl, zag de regen over het land trekken en dacht te weten waar ik aan toe was.
Pas kort geleden ontdekte ik weer online.
Je kunt zelfs een pietepeuterplaatsje als Grootschermer invullen om te achterhalen wanneer het hoost en wanneer het licht regent.
Via een staafjes-grafiek.

En heel af en toe brengt hij me zelfs *goed nieuws*. Mbt het weer althans.

De dag begint relatief goed.
Te vroeg, maar goed.
Best een leuk Radio 1 Journaal, best een leuk stukje erover geschreven op Fanlog.

Bestelling behandeld van klant die snél (want: sinterklaas) spulletjes wil hebben. Kan dat, vraagt ze.
Ja, schrijf ik. Maak direct over via internetbankieren, maak een print screen en ik verzend maandag.
Ik voel me ‘aardig’ omdat ik zo aan service doe. Zoals ik dat de afgelopen week ook al een paar keer deed. 1x zelfs voordat er betaald was. Omdat ik de klant vertrouwde.
Alles extra zorgvuldig verpakt. Niet zomaar wat bubbelspul om een magneetje, nee: mooi inbedden in een plastic doosje.
Gisteren een enthousiaste mail van een van de klanten. Het was zó mooi ingepakt – ze hoefde er alleen nog maar een papiertje omheen te doen. Helemaal geweldig.

Maar dan. Mail van een ándere klant. Waarom ze de spullen nog steeds niet heeft ontvangen.
Dat pakje verzond ik tegelijk met dat pakje dat ik net noemde. Op donderdag. Ook al zo zorgvuldig verpakt. Ik zie het me nóg in de postzak bij de Plusmarkt laten glijden.

Met zo’n mail voel ik me zo machteloos. Het klinkt immers als een slappe smoes ik heb het echt gepost. Met als volgende slappe smoes informeer eens bij de buren, misschien heeft de postbode een fout gemaakt.
En zelfs al zou ik alles nog een keer opsturen (wat niet eens kan, van sommige artikelen heb ik niet meer exemplaren) dan komt het niet op tijd. Omdat ze vanavond sinterklaas viert, wat ze al liet weten toen ze de bestelling plaatste.
Wég is mijn (relatief) goede humeur.

Ik vond het behoorlijk slim van mezelf om gisteren via ”Tips?” aandacht te vragen voor de magneetjes in mijn Winkel.
Ik dacht: zo helpen mensen me aan ideeën. En: als ze de rondstruinen in de Winkel kunnen ze zich vast niet beheersen en denken ze ‘ik koop zélf een magneetje’- of meer dan 1.

Alleen Jenni reageerde (waarvoor nogmaals dank).
Nu vraag ik niks meer maar vertel geheel terloops dat ik zojuist deze twee magneetjes in de Winkel heb gezet.
Goh, wat zou je dáár iemand een plezier mee kunnen doen met sinterklaas.

Gisteren was de Bijlmerbajes in het nieuws en ik associeerde met het Huis van Bewaring aan het Leidseplein (dat daar allang niet meer is) waar ik meedeed aan het eerste Juridisch Spreekuur.
Het was een bijzondere ervaring om allerlei redenen.
Maar waarover ik wil schrijven is de ervaring die erop volgde.

Dat spreekuur werd vanuit de VU geleid door een man, laat ik hem X noemen.
Die bood me toen ik niet lang erna out of love viel met het vriendje waarmee ik woonde aan om een zolderkamer bij hem te betrekken.
Geld speelde geen rol. Alleen moest ik wel ‘gezellig’ zijn. En er was geen omsluierd taalgebruik mogelijk en ook geen indirect eh..eh… X wou gewoon dat ik regelmatig klaar zou liggen om te neuken.

De komende kadotips worden de Mooiste Magneten, de Origineelste Boekenleggers etc.
Daarop klikken en dan zie je de 25 die ik zelf de leukste vind.

Daarin moet variatie zitten. Dus niet alléén maar snoezige katten. Of Betty Boop.
Of grappige teksten. Of magische teksten.
Maar een zó leuke mix dat de klant direct van alles in het winkelmandje wil gooien én doorklikken naar de pagina’s daarná, nieuwsgierig naar wat er nog meer aan moois te koop zal zijn.

Nu heb ik zelf een zwak voor bepaalde magneetjes (die pak ik als eerste aan). Een zwak dat niet altijd door anderen wordt gedeeld.
Want magneetjes die ik ‘gaat wel’ vind lopen soms érg goed terwijl magneetjes waar ik helemaal verliefd op ben jarenlang geen koper vinden.

Daarom een vraag: welk magneetje moet volgens jóu echt bij de 25 leukste/mooiste? Zet het artikelnummer in de commentjes, dan plaats ik er hier later het plaatje van.
Ik zat ook te denken over een ‘beloning’ bv voor wie met iets komt aanzetten dat ik zelf nooit had overwogen en dat ik nu zeker bij de 25 zal plaatsen. Maar dat is zo subjectief en niet in te schatten dat het geen eerlijke (wed)strijd zou zijn.

Maar misschien schiet me nog iets anders te binnen.