Jeanne's Weblog

Eergisteren vulde ik weer eens zo’n test in op een dating-site.
Niet omdat ik wou daten.
Omdat me via de radioreclame (van Parship) een *uitslag* van die psychologische test was beloofd.

Nu geen idee meer waarom ik die wou maar ik zat toch Langs de Lijn met Jurgen van den Berg te luisteren en ach, why not enzo.
Alleen kreeg ik geen uitslag maar wel suggesties van meneren die ik zou kunnen ontmoeten.
De een nog positiever in het leven staand dan de ander.
Wat ik raar vond. Want ik had zo eerlijk mogelijk ingevuld en als er iets niet uit zo’n test van mij zal komen is het dat ik een zonnetje in cyberspace laat staan in datingland ben.

Erg veel open haarden zag ik weer. En samen op het strand en de sunset tegemoet.
Terwijl ik echt helemaal niet iets wil.
Wat ik dan weer eens onder ogen zie.

In die zin was die test wel nuttig.

Aangezien ik niet kom tot doen wat ik móet doen, doe ik dan maar waar ik wel toe kom.
Dat zou zijn het naar de bak van het Leger des Heils brengen van de kleren die ik laatst heb afgedankt omdat ik ze ben ontgroeid.

Er zijn trouwens nog meer kleren om weg te brengen: die liggen al een paar jaar onderin een kast. Ook in afwachting van ‘weggebracht worden’.

Ik begin met het in een vuilniszak doen van de spijkerbroeken en leggings.
Dat is al érg veel dus: eerst maar eens kijken of ik in Schermerhorn die container kan vinden.

Vinden blijkt geen probleem. Alleen: de opening bovenin is véél te klein.
Daar kan hoogstens een forse plastic winkeltas in.
Geen wonder dus dat náást de bak vier dichtgeknoopte vuilniszakken staan.

Ik aarzel of ik de mijne erbij zal zetten. Maar wie weet wanneer er wordt geleegd en opgehaald.
En ik had juist voor het Leger des Heils gekozen omdat die itt een ánder goed doel ook echt iets doet met de kleding en die niet huppakee! in de vuilstort dumpt.

Zodat mijn vuilniszak nu weer thuis is.
Dit schiet niet erg op.

Nog een week te gaan en dan ga ik op de wieken.
Zoals altijd voordat ik ga ben ik dood- en doodmoe.

Dat kan zijn omdat ik echt waanzinnig aan het eind van m’n latijn ben zodat het maar goed is dat ik nu snel weg mag.
Het kan ook zijn dat omdat ik snel weg mag ik mezelf toesta ellendig moe te zijn.
Of niet zozeer ‘toesta’. Meer: er niet meer tegen vecht.

Wat het ook is: moe, moe, moe.
Zo moe dat ik niet eens overdag kan slapen.

Ik heb nog iets nuttigs gedaan.
Ik heb AVG (dat ruzie had met Eudora) vervangen door Avast.
Nu nog ontdekken hoe ik daar een paar dingen kan instellen zoals checken voor updates en wanneer hij een grote scan moet uitvoeren.

Verder las ik het kinderboek van mijn allerfavorietste R1J-er.
Waarvan ik nu nog iets afgewogens moet vinden.

De recensie komt over twee weken op Fanlog.
Dan ben ik weg.
En kan ik niet overal (twitter, hyves, hier, via mailtjes aan mijn mede-Fanloggers) sleuren om commentjes te krijgen.
Zul je zien dat er niemand reageert.
Waarvan ik ‘oh well’ moet proberen te denken.

Gedaan:

- brief voor R. geschreven met wat te doen en hoe in te loggen enzo
- reserveringen uitgeprint van de twee hotels waar ik geen “Zjienie! it’s so good to see you!”-gast ben
- reservering Hertz geprint
- (voor alle zekerheid) Esta-toestemmingverleend geprint
- me gek gezocht naar het rooster van de reis, niet gevonden, viezig vodje voor R. geprint en voor mezelf in tasje gedaan

En uiteraard: op hyves en hier en op twitter reclame gemaakt voor het interview met Michiel Breedveld (helaas geen RT’s op twitter en ik vind het wat genant om zelf elk dagdeel opnieuw ‘kom mij eens lezen’ te twitteren dus hier moeten we het maar mee doen).

Wil vandaag nog: lange mails schrijven aan I. en aan E.
En beginnen in dat boekje van die R1J-er.

Waar ik me het meest op verheug in Amerika: slapen! slapen! slapen!

Op Fanlog staat een interview met Michiel Breedveld.
Over dat hij in (of eigenlijk: ‘uit’) het Radio 1 Journaal is gedumpt.
Uiteraard formuleert hij dat ietsje anders.

Toch: leuk om te lezen.

Wanneer ik over tien dagen wegvlieg laat ik mijn kindjes katten kippen knagers achter in de vertrouwde handen van R. die er de Winkel makkelijk bij kan doen aangezien dat (‘s kijken, hoe zal ik dat nou zeggen…): niet echt een dagtaak is.

Kindje Fanlog geef ik over aan Hansje die zal doen wat ze kan maar het kan natuurlijk geen kwaad wanneer ik doe wat ik kan voordat ik wegga.
Dus zette ik vandaag het bericht klaar over ‘de Mooiste Radio van augustus’ met de daarbij horende poll – te verschijnen op maandagavond.

Verder probeerde ik na twee niet-beantwoorde mails een populaire NOS-ser met een derde mail alsnog zover te krijgen dat hij een column voor Fanlog schrijft. Resultaat: hij denkt erover na.
Nog meer verder vroeg ik J. of die een boek waarover vanochtend in Radio 1 Journaal werd gebabbeld wou bespreken (antw: ja) waarna ik het aanvroeg bij de uitgever.

Verzoeken aan drie R1J-ers om bijdragen zijn al een week geleden verstuurd (twee kregen gisteren een vriendelijk-voorzichtige herinnering).
Nu moet ik zelf nog een boek van een R1J-er lezen ter recensie en ik hoop van harte dat ik het mooi vind aangezien het mijn favorietste R1J-er is en ik niet zozeer eerlijk ben maar ik kan erg slecht liegen.

Over tien dagen ga ik naar Amerika.
Ik moet nog het 1 en ander.
Opruimen bv.
Bestellingen klaar leggen voor R. zodat die áls klanten betalen ze niet bij elkaar hoeft te zoeken.

Wat-ik-nog-moet voelt als ‘valt reuze mee’ en ook als ‘een niet te overziene berg’.
Door elkaar en tegelijk (als gevoel).
Zodat ik niet vooruit ben te branden kwa opruimen enzo.
Maar evenmin het er eens lekker van neem en een boek ga lezen (welja, laat ik ook eens gek doen).

Sinds egel dit weekend een tuttebol in het holst van de nacht van een versgelegd eitje heeft geramd wil niemand meer in het officiële leghok leggen.
Ook het alternatieve huisje is niet goed genoeg.

Dinsdagmiddag zat 1 tutje net toen ik naar Amsterdam wou gaan opeens op een plank in de schuur waar wat kranten lagen.
Ik liet haar zitten in de hoop dat de inbrekers die avond niet Grootschermer zouden aandoen en toen ik thuis kwam inderdaad: een eitje.
Tutje had de krant versnipperd. Zo fijn mogelijk. Om een nestje te maken.
Ach gossie.

Dus richtte ik het plekje beter in: deksel van een doos en daarin een berg hooi.
Direct al gisteren (en ook weer vandaag) gingen er tutjes in zitten – of 1, ik haal ze nog steeds door elkaar.
Vanochtend zat ook Femke een tijd te genieten van het leghok-gevoel.
Maar pas vanmiddag zit 1 tuttebol er urenlang (al die tijd kan ik niet door de schuur – wil haar immers niet storen) en ja! een eitje.

Is dit verstandig?
Ach….

Ja! Ik zie zelf ook wel: ik maak geen bal mee als een avondje naar de operette in Amsterdam me inspireert tot stukje na stukje.
(weet dat ik nu ook Die Lustige Witwe beluister, uitvoering met Elisabeth Schwarzkopf, dirigent Lovro von Matacic en -curieus- als Cascada Kurt Equiluz die ik voornamelijk ken uit alle Passies)

Maar echt: dit was leuk.
In de zaal zat een man die R. en ik al kennen uit de tijd dat de opera nog in de Stadsschouwburg was. Hij is van de Vrienden van de Opera en gooit altijd bloemen. Boeket na boeket na boeket.
Vroeger althans. De laatste jaren hebben wij een ander abonnement.

R. en ik hadden het over hem gehad en verwachtten dat hij weer bloemen zou strooien maar: geen bloemen.
Tot daar helemaal van achter uit de zaal een klein vrouwtje kwam. Ze reikte nog niet tot mijn schouder dus ik schat haar op 1.55 m hoogstens.
Leeftijd: in de zeventig. Fel-lichtblauw mantelbak. Wit haar.

Met vastberaden pas en een grote bos rode en witte bloemen zet ze koers naar het podium.
Waar de sopraan Annemarie Kremer zo sierlijk mogelijk door de knieën gaat om het boeket aan te pakken.
Maar: het boeket *is* voor jeune premier Sebastian Reinthaller.

Geweldig.

Voordat gisteren het ándere lekkere ding het podium betrad was daar de zanger die de bijrol Cascada zong.
Lang, slank (denk ik – die pakken kúnnen goed zitten, hoewel de meeste andere kostuums verre van flatteus waren) met een bos weelderig grijs haar.
Scherp gesneden gezicht. Charmeur eerste klas.
Leek me.
Oudere jongere.
Leek me.
Verstond zijn vak.
Wist ik zeker.

Type LD dat je wanneer het zingt dat de studie van de Weiber schwer is wil toeroepen: probeer het eens met mij.
(bij wijze van spreken natuurlijk altijd)

Ook hem even gegoogled. Frans Kokkelmans. Niet echt een romantische naam. En ook een behoorlijk knullige website. Wel lief: die stukjes recensies en dan met groene stabilo gemarkeerd waar hij wordt genoemd.

Deze foto is van een paar jaar geleden.
Toen was hij mooier.
Nou – ánders mooi. En de bos wild grijs haar is nu nog groter en wilder en ook grijzer.
(jaloersmakend is dat altijd: dat mannen wel ouder worden maar zelden zo desastreus aftakelen als wij vrouwen)

Het is een beetje ‘gewoonte’ maar tenzij ik iets beters te doen heb zet ik Radio 1 aan.
Ook ‘s avonds.

Helaas is het dan vaak BNN Today.
Met een tof meisje en een toffe jongen.
Dat meisje stoort me mn – vooral als het ‘kijk mij eens een leuke jonge meid’-Willemijn Veenhoven is.
Maar erger: álle BNN-meisjes klinken tegenwoordig als Willemijn Veenhoven.

Ook (vanavond) Daphne Bunskoek.
Het is dat toontje. Dat toffe.
Dat jónge.
Dat heel erg BNN-e.