Jeanne's Weblog

‘Goeiemorgen Twitterland’ twitter ik wanneer ik me om half zes meld op twitter.
Daarna melden zich nog wat tweeps en soms is dat iha ‘goedemorgen’ en soms gericht dus in mijn geval @JeanneDoo.

Ik voel me lekker in Twitterland ook al gaat een hoop langs me heen. Al was het alleen al door de hoeveelheid tweets.
Ik volg nu 534 twitteraars en natuurlijk kun je die niet allemaal per elke tweet volgen.

Soms vind ik twitter niet zo leuk.
Dat is bij de mannentweeps die grof pesten, lekker stoer zijn, ellebogen uitdelen, kijk mij eens, speelse kláp naar mij.
Speels, maar wel een kláp.
Waar ik tegen moet kunnen. Want: speels.

Ik zeg dan: dit vind ik niet leuk.
En krijg: hahahaha terug.
= niet leuk.
Vind ik.
Watje.
Maybe.

Mijn werkster krijgt van een bakker brood dat hij niet meer kan slijten aan zijn klanten.
Dat verdeelt zij dan weer over háár klanten/opdrachtgevers en ik voer het harde, bruine brood aan de knagers en de rest aan de mussen en kauwtjes en wie verder een hapje wil mee-eten.

Bij deze foto kán ik een tekst bedenken.
Maar volgens mij hoeft dat helemaal niet.

Een paar dagen geleden was ik nog knap wanhopig.
Hansje haakte af bij Fanlog.
Bleef er nog wel een Fanlog over?

We gingen werven.
En intussen is er Peter die actief en enthousiast meedoet en is Hansje ook weer een ietsje *terug* en zijn er contacten met meer mensen die misschien best-wel zin hebben mee te doen.

Fanlog gaat dóór!
Omdat Fanlog hartstikke leuk is om te lezen en geweldig om aan mee te werken.

Soms kent Fanlog een dip.
Maar dan sleuren we Fanlog uit de modder en zetten haar op de rails en kijk eens hoe ze zoeft en swingt!

(yes, prevel ik zachtjes)

Ik vind ze zoooo lief.
Rare diertjes dat het zijn. Idiote lijfjes met die beentjes zéér wijd en die kopjes die doen denken aan gieren.

Verhaaltje.
Met Hillary & co had ik een ritueel.
Ik maak voor mijn ontbijt een licht geroosterd sneetje maisbrood, eet een stukje van de rand en verscheur de rest in kleine stukjes die ik dan uit het slaapkamerraam gooi.
Femke & Agnes hadden dat ritueel snel door. Maar dat geldt nu ook voor de tuttebollen.

Ze weten wel dat Femke het niet leuk vindt als zij mee-eten. Maar ze dóen het wel.
Desnoods maken ze even een omtrekkende beweging wanneer Femke een uitval naar ze doet.
‘Uitval’ is overigens niet meer dan: even naar ze toe rennen. Ze pikt niet, ze rent niet dóór wanneer An en Bob zich verwijderen.
En wanneer Femke dan weer éét tasten zij ook weer toe.
Slim!
Lief!
Leuk.
Mijn eigen tuttebollen.

De tuttenbollen overnachten sinds een paar nachten in de struiken naast het terras achter het huis.

Zoek de tuttenbollen.

Jaren geleden kocht ik dit t-shirt op een yard sale in Amerika.
Pas een paar dagen geleden trok ik het ook aan.

Blijkbaar is dat nodig aangezien er net nog een man op de stoep stond die 5 jaar geleden ook al eens ongenood op de stoep stond.
“Je komt er niet in” zei ik, ongastvrij als ik ben.
“O nee?” zei hij.
“Er is hier niets veranderd,” zei ik en duwde de deur dicht.

Waarom accepteren mensen toch niet dat ik precies ben zoals ik zelf zeg dat ik ben.
Iemand die leeft met dieren en die alleen R. en – in mindere mate – bevriende buurvrouw L (van Tashi) toelaat in haar leven. En alle anderen uitsluitend virtueel.
Don’t call, don’t come.
Leave me alone.
(What part of NO begrijpen sommige mensen niet)

In het kader van de tijd die vliegt: over zes weken ben ik al in Yuma (geef of neem een aantal uren, ik ben nooit erg goed in het uit mijn hoofd omrekenen van tijdverschillen en dag en nacht).
Onderweg ben ik een aantal keren gestopt o.a. bij de WalMart op de uitrijroute nog net aan de rand van Phoenix.
Daar zie ik de eerste kalenders. Die ik wel of niet ga kopen.

Kalenders zijn een leuk artikel om te verhandelen.
Vind ik. Op voornamelijk emotionele gronden. Nou ‘emotioneel’ – beter is ‘niet-rationeel’.
Ik vind ze ‘leuk’. Ik denk dat ik er klanten een plezier mee doe.
En (praktisch): na mijn vakantie heb ik dan makkelijk en snel mijn nieuwe Kadotips gereed.

Er zijn jaren dat de kalenders zeer behoorlijk lopen.
Het afgelopen jaar was dat niet het geval. Ik verkocht er wel. Maar ik hield meer dan de helft over.
(je hoeft geen bedrijfseconoom te zijn om te concluderen dat ik er niet alleen niet op heb verdiend: ik heb er op toegelegd – en niet zo’n beetje)

Zodat ik denk dat ik verstandig moet zijn en dit keer geen kalenders moet kopen.
Intussen staat tegen mijn boekenkast links nog een stapel grote kalenders. Stuk of 10-15 zo op het oog.
Ook nog een stapeltje kleine kalenders. Stuk of acht.
En twee dure kleine Peanuts-scheurkalendertjes. En een Garfield-scheurkalender.

Iemand zette hier eens in een commentje: prijs ze aan als materiaal voor scrapbookers.
Bij deze. Kijk eens in de Winkel.
En doe me een aanbod dat ik niet kan weigeren.
(tip: dat is nu het al bijna augustus is al snel het geval)

… iets essentieels hebben zoek gemaakt.

Een volle week moest ik het doen zonder autoradio.
Frontje was weg. Overal gezocht waar het volgens mij kon zijn.
Vanmiddag toen de virusscanner draaide eens de stapel naast mijn bureau (oude kranten enzo) opgeruimd en ja hoor: bijna onderaan lag-ie.

Oók vanmiddag:
Ik bestelde in Amerika een doos vol leuke Betty Boop-artikelen.
Die bij uitpakken inderdaad leuk bléken (dat weet je niet altijd zeker).
Waarna ik ze opnieuw inpakte in een andere doos. Ik zie het me nog doen.
Alleen zie ik niet meer voor me waar ik toen die doos heb neergezet.

Nu al 3x alle -volgens mij- logische plekken doorzocht.
NIKS.

Vriendelijk verzoek aan het NOS Journaal: svp niet élk half uur herhalen dat het consumentenvertrouwen is gedaald en dat Nederlanders ‘de hand op de knip’  houden en niet meer winkelen.

Help de economie weer op gang!
Jullie moeten shoppen!
Bij voorkeur bij De Winkel van Jeanne.

De bel gaat.
Ik ruk het elastiekje uit mijn haar, doe snel een bodywarmer aan (ivm: geen bh en ik wil de aanbellende collectant cq postbezorger niet shockeren) en ren naar beneden.

Op straat: een prachtige jongeman van een jaar of twintig. Met een plastic tasje in zijn hand.
Of ik ‘mevrouw Doomen’ ben. Dat ben ik.
Waarop hij het plastic tasje in mijn handen duwt met “er zit een kaartje bij”.
Ik kijk in het zakje en zie het kaartje.
“Weet u van wie het is” vraagt de jongen.
Ik zeg dat ik het weet.
Waarop hij stralend wegloopt en ik ga uitpakken.

Asjemenou.

You aren’t afraid to tell someone how you feel, but surprisingly you might be a lot more flexible today than you appear to others. You don’t want to come across as wishy-washy, so you’ll choose sides and then remain loyal to whatever you pick. It doesn’t really matter if you are right; what matters now is that you’re following your bliss.

Vroeger, zegt iemand in OVT, had je wel eens dat iemand na een aria in een opera moest huilen: “Dat kunnen wij ons nu niet meer voorstellen.”

Wat een rare opmerking.
Ik jank nog steeds in de opera. En sommige opera’s maken me zo overstuur dat ik ze niet vaker dan eens in de tien jaar wil zien.
Katja Kabanova bv. En Traviata.
Van die laatste beluister ik het laatste bedrijf zelfs nooit als ik de cd draai.

Sentimenteel oud vrouwtje, ik.
(blijkbaar)

Vandaag deel 4 van de twitterserie met Jeroen Wollaars die er spijt van heeft dat toen hij een keer een item voor het NOS-Journaal maakte over twitter hij daarbij heeft vermeld ‘verslag: Jeroen Wollaars’ ipv @wol (zoals wij op twitter onszelf typeren, met dat @).
Ook leuk: oud-NOS-correspondent Jacques Schmitz (nu nog alleen ingezet bij hoge nood) die NOS-sers op twitter volgt ‘uit NOStalgie’.
Presentator Bert van Slooten besteedt zijn vakantie -die is nú- om te bedenken of hij wel met twitter zal dóórgaan – die is nl nog niet echt gegrepen.
Verder: redacteur cultuur Ron Holman. En als-niet twitteraar verslaggever Marc-Robin Visscher.