Jeanne's Weblog

Ik dacht dat ik Yuma intussen wel zo’n beetje kende maar er blijkt – ontdekte ik – een Robert J. Moody Demonstration Garden te zijn, midden in de stad en al sinds 2004.

Op een klein stukje grond, nog geen kwart voetbalveld, kun je zien welke planten in de woestijn groeien en ook welke je op deze woestijngrond kunt láten groeien als je een beetje je best doet (vooral: veel water geven).

Helaas was het moordend Yuma-heet toen ik er ging kijken (bewolkt en 40 graden en windstil, dat is geen gelukkige combinatie) zodat ik nergens ging stilstaan of zitten maar er veel te rap doorheen liep.

Wat ik wel zag (behalve die planten): veel vogels, ook kolibri’s. Wegschietende lizards. Mooie insecten (zie hierboven en ze zijn groter dan ze lijken, zeker 5 cm zo niet 7-8).

Het ging me aan het hart maar omdat het zweet langs m’n lijf liep maakte ik de paden niet af maar dacht ‘volgende keer bij slecht weer beter’ en wandelde de tuin na een minuut of tien alweer uit.

Toen viel mijn oog op dit bord (ik had hier dus de tuin moeten binnenkomen, maar nam een zij-ingang) dat ik erg mooi vond. Niet alleen als ‘lessen voor kinderen’ maar als lessen voor mij.

Gisteravond om acht uur ging ik ‘even’ slapen omdat ik doodmoe was.
Toen ik om tien uur wakker werd dacht ik: laat maar – ik slaap lekker door.

Om 1 uur werd ik opnieuw wakker en dacht: de achterdeur is nog open. Oh well.
En om 2 uur: ik ben vergeten de knagers te avondvoeren! Gevolgd door: nou ja, ik voer ze straks om half 5 wel.
Om 3 uur stond ik op en voerde de knagers.
Die waren opgetogen (denk ik) want nu waren er geen kauwtjes die een kwartier later massaal op ze zouden neerdalen.

Weer naar bed. Om vijf uur opgestaan.
Zojuist opnieuw knagers gevoerd en weer wat narcissenloof verwijderd.

Nu roept het werk en ook Vroege Vogels dat helaas over de Europese Verkiezingen gaat die me niet zo erg interesseren en ik weet toch al wat ik stem.

O ja: Guus lijkt weer de oude.
En tracteren doet hij écht alleen op zijn verjaardag (vandaag geen muis/rat/vogel).

Ik zat een half uur buiten te lezen in ‘Animals in Translation’ om van het weer te genieten (dat moet immers) maar de oostenwind uit de polder was best hard. Daarvoor verwijderde ik wat stengels van uitgebloeide narcissen.
En schreef een hele grote Note to Self: nóóit meer iemand vragen om de brandnetels te verwijderen wanneer ook maar een klein risico bestaat dat die iemand denkt ‘brandnetels’='onkruid’ dus ‘wat ik beschouw als onkruid ruk ik lekker ook uit’. Dat voorkomt dat je daarna met een kaal stuk grond zit waar enkele dagen geleden nog een prachtige groene jungle stond.

Daarna heb ik de laatste doos uit Amerika uitgepakt.
Zodat ik nu de kinderboeken moet gaan ordenen.
Niet volgens ‘genre’ (zoals ik laatst probeerde), heb ik bedacht. Maar op de ouderwetse manier: op dier. En: op serie.
Misschien dat zich dan spontaan toch iets met genres vormt.
En anders moet ik later nóg een keer nadenken.

Guus is jarig.
Hij wordt vandaag 12 jaar.

En hij tracteert.

Om half zes op (dus).
Blij omdat Guus een deel van de nacht op mijn kussen had geslapen (deed hij voor ik weg ging ook wel, sinds ik terug ben niet meer).
Érg blij omdat Guus wat wilde eten.

Radio1Journaal beluisterd (dat leuk was) en er positief over geschreven.
Me verheugd op
- lang douchen
- Volkskrant lezen

De Volkskrant die ik om acht uur nog niet op de mat zag liggen maar die er nu toch wel zal zijn – dacht ik.
Niet dus. Geen krant.
Mij ontsnapt in gedachten een zéér kernachtige vloek waarbij ook het vermeende opperwezen niet buiten schot blijft maar die hier omdat ik niemand wil shockeren (haha) wordt vervangen door ‘jeetje’.

Volkskrant gebeld. Waar de mechanische stem zegt dat nu de nabezorging wordt ‘opgestart’ en dat ik vanaf 1 uur die nabezorging tegemoet kan zien.
Jaja, zal wel. Ik geloof er niks van en zelfs áls-ie komt: de zaterdageditie van het ochtendblad lees ik op de zaterdagochtend.

Sinds ik in Grootschermer woon (bijna 20 jaar) heb ik last van Luilak.
In het begin waren het de jongetjes met de blikjes aan de fietsen, toen werd het ook nog eens veel zeep en verf op de ramen en er was dat ene jaar waar de vaders of grote broers van de jongetjes na het uitgaan van de ene kroeg de hele nacht toeterend met de auto door het dorp reden.

Vannacht had ik me ingesteld op in elk geval: overlast.
Ook omdat het zo’n mooi weer was (dat helpt wel, een flinke plensbui maakt de bengels iets minder enthousiast om voor dag en dauw de straat op te gaan).

En toen gebeurde: niets. Helemaal niets.
Geen geluid. Geen verf.
Niets.

Is dat weird of is dat weird.

In Amerika at ik braaf. Erg braaf.
Ik at stoommaaltijden. Vis. Garnalen en zalm. En toen ik daar echt totaal op was uitgekeken af en toe kip (wat ik eigenlijk niet eet want ik ben geen vegetariër maar ‘kip’ staat voor mij gelijk aan de mishandelde zusters van Femke en Agnes).
Die stoommaaltijden hadden ongeveer 250 calorieën. En dan at ik nog 1 snee brood met gepocheerd ei als ontbijt en 1 snee brood met kaas als lunch en wat pretzels bij de borrel en dat was het dan.

Eerst viel ik een beetje af.
Short ging ruimer zitten.
Toen bereikte ik het punt van ‘ik móet vreten!’ zodat ik chicken tenders at.
Dat deed ik 3x.
En meteen was ik weer zo dik was ik was toen ik kwam.

Nu eet ik niet.
Wel ontbijt. En overdag een enkele snee brood (vandaag zelfs drie). Maar geen avondmaaltijd. Zelfs geen chips oid.
De laatste keer dat ik dat hier vertelde, dat ik zo’n periode had, kwamen er tips met ‘koop biologische aardappelen, die hoef je niet te schillen’.
Maar mijn probleem is helemaal niet dat ik geen aardappels wil schillen. Mijn probleem is dat ik blokkeer bij het idee dat ik voor mezelf zou gaan zorgen. Zelfs een boterham met kaas maken lukt me nu niet.

Gisteravond dropte ik dit op twitter.
Ook daar allerlei eet-tips. En 1 DM (direct message, onzichtbaar voor de anderen) van iemand die het herkende.
1 op 575 volgers – das wel heel erg weinig.
Kwa ‘herkenning’.

Wanneer je(ik) de halve nacht ligt te malen en om vier uur maar opstaat is overdag wat bijslapen erg welkom.
Dat het er niet van zou komen werd me duidelijk om precies negen uur toen de schaafmachine bij de buren in werking werd gesteld. Herrie!

Toen, rond half elf: stilte.
Tien minuten later nog steeds.
Ik gluur eens in de tuin van de buren en zie dat de schilder een kopje koffie drinkt.
Aha. Koffietijd. Hoe lang zou die duren? Zal ik het erop wagen en een poging doen? Al slaap ik maar een half uur, dat zou dan toch mooi meegenomen zijn.
Alleen: op dat moment heb ik net even geen gruwelijke slaap.

Een half uur later probeer ik het toch en ja hoor, dat zat er dik in: schaaaaaaaf.
Wat ik nu per uur kan vertellen want zo gaat het natuurlijk de hele dag en dan een kwartier geleden direct naast mijn bureau: schaaf! herrie! schaaf!!!

En nee, ik heb de schaver géén toestemming gevraagd om zijn foto hier te publiceren maar het gaat ook helemaal niet om hém, het gaat om mij en mijn leed.
Waarbij het wel grappig is te weten dat het morgenochtend Luilak is.
Dat kan er ook nog wel bij.

In Amerika kocht ik (vooral) kinderboeken.
Ik zond ze vooruit. In totaal 23 dozen waarvan er nu 22 zijn gearriveerd en 19 zijn uitgepakt.
Met als gevolg dat ik vele honderden kinderboeken heb óvergepakt in andere dozen.
Ongeordend. Omdat ik werkelijk niet wist hoe ze meteen al te ordenen.

Intussen moet dat wél.
Ok – ik kan mezelf gunnen eerst álle boeken uit te pakken, maar dat is uitstel van een dag of wat.
Het moet nu echt.

Dus maak ik associatief een rijtje met wat ik geloof ik heb gekocht, wat ik zelf in Amerika heb gelezen/doorgebladerd en mijn eigen vage ideeën van wat volgens mij kinderboeken zijn. Waarbij je moet weten dat ik weinig boeken-met-veel-tekst kocht maar vooral boeken met een getekend verhaaltje.

Komt-ie.
Allereerst: de boeken die ook leuk zijn voor volwassenen, mogelijk niet om dezelfde redenen waarom kinderen ze leuk vinden. Dit vs de boeken waar volwassenen geen bal aan vinden.
Dan zijn er de boeken met een boodschap. Zeurderige boodschappen, algemene boodschappen.
Boeken over kinderervaringen: de eerste schooldag, vriendjes maken.
Boeken over dieren. Kinderen die dieren ervaren, dieren die een eigen avontuur hebben, vooral uitleg over hoe dieren leven. Die laatste zie ik eigenlijk als aparte categorie. Ze zijn wel geschreven voor kinderen maar ik ga ze vermoedelijk indelen onder Flora en Fauna met de aantekening dat ze bedoeld zijn voor kinderen.

Stel dat dit globaal te hanteren is – heb ik er dan iets aan bij het nu her-indelen van al die honderden boeken?
Wil ik over een maand van alle categorieën iets in de Winkel hebben of ga ik eerst voor 1-tje?
Zo ja: welke dan?
Of deugt er helemaal niets van wat ik nu heb bedacht en zijn er officiële indelingen waarmee ik mijn voordeel zou kunnen doen?
Ik kan nl niets vinden via google.

Ik slaap niet (vannacht weer om vier uur op) en op het ontbijt na eet ik ook niet maar dat is niet erg want dat is ‘ik’ en dat trekt wel weer bij na een tijdje.

Guus slaapt wel en Guus eet een beetje.
Hij eet niet helemaal *niets* (gisteren een paar plakjes rosbief). Hij ligt ook niet de hele dag als een dweil in een hoek (hij wandelt af en toe naar buiten). Maar enthousiast aanvallen op eten en er om zeuren: nee.

Nu ís mogelijk dat hij tussendoor iets eet.
Bij de overbuurvrouw (die altijd eten voor katten buiten zet). Of hier in huis omdat als eten niet meteen wordt opgegeten ik het ook laat staan ‘voor later’.
Dat eten verdwijnt nl wel.

Vanochtend wou Sammie wel eten maar niet meer dan een paar droge brokjes en helemaal geen melk.
Guus kwám wel maar wou niets eten.
Sammie ligt nu op bed te slapen (mogelijk at die vannacht al het eten van gisteravond op?).
Guus ligt nu in het magazijn te slapen.
Ik vind het razendmoeilijk wanneer het moment dáár is om te beslissen: naar de dierenarts.
Aangezien ‘naar de dierenarts’ in het geval van Guus betekent dat R. moet komen en dat we hem dan samen met geweld moeten vangen en in een mandje duwen waar hij volledig in de stress gaat.

Wel heb ik net de overgebleven droge brokjes terug in het blik gedaan.
Dan zie ik tenminste of er gegeten wordt.

Toen Obama speechte op het diner met de journalisten nav zijn 100 dagen en nog wat, had hij een leuke grap.
Hij zei dat dit de dag was om te vieren dat de 100 dagen in functie nu tien dagen later waren (oid).

Mbt mijzelf: ik kan vieren dat mijn meest recente bestelling (een bidprentje van 3 Euro) precies een week geleden was.

Zo slecht als de laatste maand heeft de Winkel nog nooit gelopen.
Komt het door het overgaan op de nieuwe host? Ik weet het niet en durf het niet eens aan te snijden bij wie het kunnen weten omdat door al het gelazer de stemming hierover niet echt feestelijk is.

Wel kan ik geheel onder ons en zonder slag om de arm zeggen dat ik baal gelijk de spreekwoordelijke stekker (een uitdrukking die ik nooit heb begrepen).
Nu snel naar bed want áls ik al slaap gaat om half zes de wekker.

Beste Jeanne,

De reden hiervan is dat er vele duizenden spamberichten zijn verstuurd vanaf het bestand rev.php, welke aanwezig is in de map b2. Deze is samen met enkele anderen (c99.php, cp.php, hgn.php) kwaadwillend. De bestanden zijn niet geplaatst via FTP, waardoor ik er met vrijwel volledige zekerheid vanuit kan gaan dat de bestanden geplaatst zijn middels een lek in de website.
Mijn eerste vermoeden is dat dit plaats heeft kunnen vinden in verband met het uitschakelen van het hackfilter op het domein. Ik zie meerdere malen in logbestanden aanvragen die ons hackfilter normaliter zou afvangen. In ieder geval heb ik de de map offline gehaald omdat wij het versturen van spam uiteraard niet kunnen toestaan.

Natuurlijk helpt het niet: de hele nacht wakker liggen en dan om vier uur maar opstaan.
En wat ook niet helpt: dat gelazer met het Winkelscript zodat ik niets kan dóen (behalve dozen uitpakken).

Intussen een conflict met iemand die sterk is in passieve agressie.
Wat ik probeer te pacificeren (en nee, met sommige -niet zo slimme- mensen is “dit gaat helemaal mis tussen ons, we moeten praten” *niet* een optie). En wat aan me vréét. Zo erg aan me vreet dat er maar dit hoeft te gebeuren of het is over en uit met de pacificatie en de bom die in mij nestelt barst.

Tot helemaal overmaat van ramp: bij de buren heeft iemand een schaafmachine oid aangezet zodat in bed kruipen met dekbed over me heen en hopen op wat bij-slapen ook al afvalt als mogelijkheid.
En dan is er nóg een ‘nog iets’ die ik hier ook al niet kan vermelden.
Allemachtig.
Of ‘goeie help’ om met de ons helaas als presentator van het Radio 1 Journaal ontvallen Rob Trip te spreken.

Amper geslapen en om vier uur maar opgestaan.
Kom, dacht ik toen.
Laat ik (na het voeren der dieren waarvan Guus nog steeds amper eet maar verder niet ziek oogt) eens doorgaan met het verdelen van de Kinderboeken.
Sinds gisteravond kan dat nl: ze staan allemaal onder Nederlands en ik kan ze nu deels daar uit halen en in Engels zetten.
Alleen ontdek ik nu dat wat ik na dat overzetten uit NL heb verwijderd er nog steeds staat en dat een aantal boeken dubbel in Engels staan.
Althans: wanneer je die bekijkt in de Winkel.
Bekijk je ze in Beheer van de Winkel, dan staan ze daar maar 1x. Ik kan er dus niets aan veranderen.

Voeg hierbij een computer die giga-traag is en niet sneller wordt hoe vaak ik ‘m ook oude bestanden laat comprimeren en overbodig spul laat deleten. En voeg er nóg iets bij dat ik hier niet kan vertellen omdat ik niet 100% zeker ben wie dit log allemaal lezen.

Dat ik niet zeur over de jetlag betekent niet dat ik die niet héb (maar dit geheel terzijde).

In elk geval was ik vanochtend om half vijf al aan het werk en zat opgewekt de Winkel-Rubriek Kinderboeken in te delen met subcategorieën: Nederlands, Engels, vertaald in het Nederlands.
Plaatjes erbij (met dank aan Karin) en: wég waren alle boeken in Kinderboeken die ik over de rubrieken had willen verdelen. Onzichtbaar, onbereikbaar.
Dat leek me niet de bedoeling dus stuurde ik de ontwerpster van het winkelscript een Hellup!-mail (mevrouw Doomen wacht nu 12 uur op antwoord).

Erger: Guus eet niet.
Eerst dacht ik: gisteren te zwaar getafeld. Want inderdaad, het kón niet op met de rosbief en de runderpoulet.
Maar toen hij eind middag wél wilde eten bleek hij dat niet te kúnnen.
Zit erbij en kijkt ernaar.
Keelontsteking misschien? Toen reageerde hij ook zo.
Wat het ook is: er is een grens aan hoe lang ik mezelf kan geruststellen met ‘gisteren at hij nog goed en we voelen ons allemaal wel eens een dagje niet zo lekker’.

Gisteren zag ik Mark Rutte bij Knevel en van de Brink verdedigen dat “Hamas Hamas Joden aan het Gas” wel in een demonstratie geroepen mag worden en niet in een moskee. Tjongejonge, de VVD heeft kennelijk echt goed nagedacht over de vrijheid van meningsuiting.

Lees hier verder.