Jeanne's Weblog

Op Fanlog staat een overzicht van wat de Fanloggers de mooiste radio in het Radio 1 Journaal in de maand maart vinden.
Daar kun je op stemmen.
Zou leuk zijn als dat veel gebeurde.
Link.

XS4ALL Only storing diverse regio’s
gemeld door Marcel op 30-03-2009, 15:56
begintijd: 15:45, duur: 21:00
status: opgelost

Onze excuses voor het ongemak.

Helaas is de storing bij mij niet opgelost. Ook niet na een aantal keren resetten.
Ik zóu nu de Helpdesk kunnen bellen.
Daar zie ik heel erg tegenop.
Ik log nu in via Ziggo (dat ik gelukkig nooit heb opgezegd).

De wekker gaat om vijf voor zes en ik denk: no more.
No more mezelf kwellen met het Radio 1 Journaal met Michiel Breedveld. Het moet een beetje leuk blijven.
Om half zeven (ik was toch wakker) opgestaan, radio aan en verdomd: Bert van Slooten.

Na een leuke uitzending stukjes geschreven. dieren gevoerd (niet per se in die volgorde) en naar de mondhygiëniste die ontevreden was en me pijn deed. Niet om me te straffen denk ik. Ze had ook nog heel lief drie Donald Ducks voor me meegenomen en 1 las ik helemaal uit (spannend nummer).

Weer thuis (moe) wil ik een bestelling bij elkaar zoeken van twee magneetjes.
Ik vind het ene magneetje en ga nu op zoek naar een mooi plastic doosje om het in te verpakken. Dat zou achterin het magazijn kunnen staan maar daar is het vol zodat ik een doos met enveloppen over me heen trek, me ook nog eens lelijk stoot en dan: vooruit maar, dan maar een wat groter doosje.
Maar: nu is het magneetje zoek.
Ik weet zeker dat ik het niet heb laten vallen – ik heb het ergens neergelegd.
‘Ergens’ in een huis vol stapeltjes, richeltjes (chaos).

Ik zoek, ik denk logisch na (doe een poging ertoe), ik zoek nog meer en ik vind NIET.
Grrrr dus.

Toen konijn Jozef hier kwam hebben we de ren van Snuf met gaas in tweeën gedeeld omdat hij toen nog vruchtbaar was en R. en ik zijn helemaal vóór konijnenliefde maar niet voor nog meer jonge konijntjes in een wereld waar kinderen die voor een tientje bij de dierenwinkel kunnen halen.
Waarna ze (de konijntjes, niet de kinderen) al snel niet meer worden verzorgd en dan bij de opvang worden gedumpt.
Of ‘vrijgelaten’ in een park.

Intussen zijn Snuf en Jozef tien dagen een paar en net zag ik Jozef een aantal malen de konijnenvreugdesprong uitvoeren in dat smalle deel van de ren waarin hij 2,5 week alleen heeft gewoond.
Zodat ik dacht: misschien is het wel leuk als ik een deel van de afrastering verwijder.
Wat ik deed. En wat nog niet meeviel omdat R. dingen soms degelijker bouwt dan ik wel eens denk.
(de reden dat de afrastering er nog stond was dat wij dachten dat ze het misschien juist leuk vonden: meer verschillende ‘ruimtes’)

De eerste reactie was inderdaad: bere-interessant.
Veel snuffen en markeren en omheen lopen.
Tien minuten later was dit de stand van zaken.
Zodat ik nu nog geen idee heb wat ze willen: hek weg of hek laten staan.

klikken

* 1 bestelling van twee magneetjes door een vaste klant

* 12 gebouncete mailtjes wegens ‘adres bestaat niet’ – die adressen uit de klantenlijst gehaald

* twee afmeldingen:

1) Hallo,
Ik zou graag geen email meer ontavngen.

2) I.v.m. overlijden van de heer xxx, xxx14@kpnplanet.nl, geen berichten meer zenden.

Ik blader door de handleiding van de Mju 9000 die me begint te bevallen.

Ik dacht dat je geflatteerde foto’s kon maken door te kieken met de beauty-knop die inderdaad wat rimpeltjes wegwerkt en hamsterwangetjes een ietsje ‘lift’. Helaas doet de knop niks met de kalkoenenhals, daar omheen hoort een vrouw-van-mijn-leeftijd natuurlijk ook een sjaaltje te dragen. Of een col(trui).

Dan vind ik dit. Ik kan dus ook ná het maken van de foto nog iets veranderen: het toestel kan mijn smoeltje photoshoppen.

Mm – wat zal ik eerst eens doen.
Grotere ogen, dat lijkt me wel wat! Klik! op Dramatic Eye.
Het toestel draait me weer in de rondte en laat dan twee beelden naast elkaar zien (Before en After) maar veel verschil zie ik niet.
Sparkle Eye dan maar – in de hoop op een felle blik.
Ook al weinig resultaat.

Clear Skin. Waarbij ik kan kiezen uit Soft, Average en Hard.
Ik ga voor Soft. Round, round, round draai ik en tada! doet het toestel.

Het resultaat valt me niet mee.
Wat ik gisteren al vermoedde is denk ik echt waar: dit werkt leuk als je toch al smakelijk toont maar voorbij een bepaalde houdbaarheidsdatum of bij echte lelijkerds staat zelfs de Mju 9000 machteloos.

De batterij voor de Mju 9000 ligt op te laden.
Maar ik kocht meteen maar een reservebatterij (weet je trouwens dat er géén fotokaartje wordt meegeleverd – moet je aanschaffen). Daarmee heb ik nu het geluid uitgezet. Alleen bij het aanzetten van de camera maakt-ie een soort raar Windows-geluid. Beetje irritant wanneer je zoals ik bij voorkeur stiekem fotografeert.

Ook ben ik erin geslaagd (en dit klinkt allemaal tien keer soepeler dan het *ging*) om de standaard-resolutie wat kleiner te zetten.
3968×2976 vind ik voor kiekjes wat overdreven.

Toen (daarom begeerde ik dat toestel immers)… de ‘beauty’-knop uitgeprobeerd.
Die is echt geestig.
Wat ik deed. Ik richtte de camera op mezelf: klik-klak. O jakkie, dacht ik bij het terugkijken van de kiek.
Nu nog een keer met de beauty-knop. Klik-klak en dan snel kijken op het schermpje.
Daar draait van alles in de rondte o.a. mijn hoofd.
Vervolgens zie ik naast elkaar een Before and After.
Waarbij Before om van te huilen is en After: curieus.
Want bij After zijn wel wat rimpels weggewerkt en hangen de hamsterwangen ietsje minder diep – maar ik ben nog steeds een oude vrouw.

Volgens mij is dit kekke toestelletje (in elk geval die B-knop) geschikter voor mooie mensen van in de 40 die nóg iets mooier en jonger zouden willen ogen indien gefotografeerd.
Voor 60-minners (o gruwel, ben ik dat langzamerhand écht) is het confronterend. Zelfs een ietsje rechttrekken van wat hangt en grieft maakt ons *niet* een mooie meid.

Na de droom waarin mijn huis weer eens vol zat met ongenode gasten die ik niet weg kreeg heb ik ‘happy birthday dear Sammie’ gezongen.

Daarna ben ik rap aan het werk gegaan omdat er érg veel moet en bij voorkeur achter elkaar en ononderbroken door ‘o ja, dat moet ook nog’.

Heel even wou ik spelen met mijn nieuwe fototoestel. Toen las ik in de handleiding dat de batterij 12 uur had moeten opladen (omdat de oplader groen uitsloeg dacht ik dat hij al vol was = misverstand).
Wel heb ik de datum erop ingevoerd. Deze doorgaans simpele handeling kostte me tien volle minuten en wanhoop. Maar nu is het voor elkaar en mag ik de laatste zes Nederlandse Literatuurboeken invoeren die morgen met de Kadotips in de Winkel komen.

Daarna ‘mag’ ik een een heleboel opruimen in het huis en in mijn ziel.
Laat ik maar met het huis beginnen.

Gistermiddag, ontwakend uit ook weer zo’n depri-middagdut, besloot ik mezelf te gaan ‘verwennen’.
Met een nieuwe camera.
De Olympus Mju 9000 Royal Blue.
Waarover ik maanden geleden hoorde in RadiOnline. Zou een leuk toestel zijn. Mn omdat het je mooier maakt. Niet in het echt natuurlijk maar op de foto.
Toen was-ie nog niet te krijgen maar ik meldde me ergens aan voor ‘laat maar weten wanneer-ie er is’ en ontving op 9 maart de boodschap: hij is op voorraad.

Intussen had ik bedacht: ik hoef ‘m niet.
Maar gistermiddag opeens bedacht ik: ik móet ‘m.
Zodat ik ‘m nu heb.

Wat-ie kan weet ik nog niet (moet ik nog uitproberen).
Ik vind ‘m wel zwaar. 216 gram.
De Mju 780 weegt 156 gram.
En achteloos in de shortbroekzak is 50 gram én een cm dikker opeens een heel verschil.

Heb ik spijt van deze impulsaankoop van 300 Euro (alsof geld geen rol speelt, verdomme, alsof ik niet net een genante aangifte Omzetbelasting door m’n belastingman heb laten doen).
Morgen maar eens kijken hoe-ie kiekt.
En: liever geen spijt.
Kan ik er niet ook nog bij hebben.

Gisteren heb ik vermoedelijk aangenaam gedroomd.
Tenminste: ik werd wakker met een aangenaam gevoel. Ik probeerde de droom te pakken te krijgen maar dat lukte niet. Hij was weggeslipt met de slaap. Vergeten.

Vannacht droom ik dat een cavia dood gaat op mijn toetsenbord.
Dat is om zes uur, de wekker staat om half zeven maar dit lijkt me een typies gevalletje ‘genoeg is genoeg’ zodat ik maar opsta.

De dag ‘gaat wel’ tot iemand rot tegen me doet.
Ik héb dan al hoofdpijn (‘zomaar’ hoofdpijn) en ja hoor, daar gaan we: depri, tranen, naar bed.
Daar lig ik te denken hoe het zou zijn om een hartaanval te krijgen. Niet een ietsje hartaanval maar een bem!bam!weg-ermee!hartstikkedood-hartaanval.
Er niet meer zijn, niets meer hoeven.

Niet slecht, dat gevoel. Helemaal niet slecht.
Ik fantaseer verder. Over hoe lang het zou duren voor iemand zou merken dat ik dood was. Of mijn katten intussen aan me zouden gaan knagen.

In januari stelde de Journalist (=vakblad voor wie het niet weet) me wat vragen over mijn niet-meer journalist zijn en hoe dat voelt.
Ik zei (o.a.) dat ik de journalistiek miste. Dat ik me nog steeds als journalist zag. Etc.

Sindsdien ben ik 2x benaderd om als journalist te werken.
1x door iemand die dat artikel had gelezen en voor wie ik vroeger schreef. Deze week nog door een blad dat journalisten met een juridische achtergrond zocht.

De 1e x reageerde ik met: ik wil nadenken. De 2e x zei ik meteen nee.
Het is deels omdat ik niet meer durf. Ik ben bang dat ik het niet meer kan. Dat ik blokkeer wanneer ik het wáár moet maken.
Maar het is ook, merk ik: geen zin.
Geen zin meer me ergens in te verdiepen dat me niet bij voorbaat al 100% interesseert.

Conclusie: ik ben geen journalist meer. Zelfs als de Volkskrant zou vragen of ik weer vrouwenboeken voor ze wou bespreken zou het antwoord nu zijn: nee.

Ik woon in Amsterdam.
Waar precies wordt me in de droom niet duidelijk.

Ik ga naar een winkel in de buurt van mijn ooit-huis aan de Wilhelminastraat (bij de Overtoom). Daarna ben ik vergeten waar ik mijn auto parkeerde.
Maar ik moet naar de Kerkstraat (waar R. woont en waar ik in een ánder huis ooit mét hem woonde).

Eerst zoek ik naar mijn auto, maar ik heb geen idee en na een tijdje geef ik het op.
Ik loop langs de Overtoom en dan langs een kade en dan over een zandpad en ik glijd in het water. Ik kruip er uit en naast me loopt opeens een mooie neger die mij in mijn tegen mijn lichaam aangekleefde jurkje érg aantrekkelijk vindt. Ik poeier hem af.

Dan ontmoet ik twee mannen met kinderen, kleine kinderen.
Met 1 ervan had ik lang een leuk contact maar al maanden hoor ik niets meer van hem. Veel maanden. Toen ik twee maanden geleden mailde dat ik dat rot vond mailde hij terug: ‘heb het druk’.
In de droom is hij heel aardig. (In het echt niet)

Tegen het eind van de droom schiet me te binnen waar ik mijn auto heb geparkeerd.
In een parkeergarage. Op de bovenste verdieping. Waar als regel geldt: wanneer 1 uur na het aflopen van de betalingstermijn niet is betaald, wordt de auto opgeblazen.
Ik ren naar de garage. Ik ren het parkeerdek op waar mijn auto staat. Voor mijn ogen: baf! Opgeblazen.

Verhalen tuimelen over zichzelf en mij heen. Weemoedige verhalen, trieste verhalen. Waarop geen lezer zit te wachten en ik misschien wel en misschien ook wel niet.

Waarbij me de eerste regels te binnen schieten van dat mooie liedje van Damien Rice – The Blowers Daughter.

And so it is
Just like you said it would be
Life goes easy on me
Most of the time
And so it is
The shorter story
No love, no glory
No hero in her sky

Even zoeken op YouTube of ik daar een filmpje kan vinden.
Ja, dat kan. Helaas als illustratie bij ‘film’.
Ik kende de muziek alleen als muziek.
Nou ja – toch maar