Jeanne's Weblog

Een paar weken geleden liet Sammie een lapjeskat die naar de caafjes loerde alle hoeken van de tuin zien waarna die kat voorgoed verdween. Tot een paar dagen geleden (dit is een oud verhaal dat nog verteld moet worden).

Ik zie vanachter mijn bureau dat de kat terug is. En de manier waarop ze naar de caven loert lijkt me niet helemaal fris.

Dús neem ik Sammie onder de arm en breng die naar de schurk toe. Ze kijken elkaar diep in de ogen – niets. O ja – tóch iets: Sammie gaat demonstratief zitten pissen. Zó.

Ik doe wat halfslachtige pogingen de kat te verwijderen, zet weer eens bij de schutting, elders in de tuin – ik ben bang dat het niet helpt, maar wat moet ik dán? Het dier op straat zetten met risico dat die niet gewend is vanaf de straat het eigen huis te vinden? Misschien wel wordt aangereden?

Na een kwartier de kat heen en weer slepen (was het maar niet zo’n schatje dat het zich braaf liet gebeuren, dan was het daadkrachtig optreden veel makkelijker!) denk ik: op hoop van zegen. En ga weer naar boven – van waaruit ik tien minuten later Guus naast de boom rechts in de achtertuin zie zitten. Hij tuurt naar boven.

Waar kijkt Guus naar, vraag ik me af. Zie ik dat goed?

Even inzoemen

Daar zit de kat wel een kwartier te zitten tot Guus besluit weer op te stappen. Je ziet hem denken: ziezo.

Vandaag een week geleden ging Eebje dood.
Gisteren dacht ik nog: het begint te wennen. Vandaag went het helemaal niet.

Op mijn tedoenlijst voor dit weekend staat: boek lezen over katten en daar een recensie over schrijven voor volgende zondag op Fanlog.
Dat had ik vorig weekend zullen doen maar toen bracht ik het niet op. Nu moest het wel kunnen, dacht ik toen.
Dus begin ik erin en bij de eerste kat die doodgaat (na 4 bladzijden) is het janken zodat ik na de tweede die wegloopt (weer 10 blz verder) besluit dat dit niet zo’n goed idee is.

Ik verzet mijn zinnen en zie buiten caaf Carla in haar deuropening zitten terwijl tante Snuf doet of ze diepe gedachten denkt. Omdat ze dat doet op de gezamenlijke stapel vers hooi heb ik caaf Carla al een eigen stapel gegeven.

Ik ga naar buiten en wil een mooie close-up van Carla nemen maar die schrikt van me dus maak ik een niet-zo-mooie close-up.

Nu wil ik verder lezen in de thriller waarin ik vorig weekend begon om toen de zinnen te verzetten. Jammer dat ik zo doodmoe ben.

Die radeloze mensen vertelden stuk voor stuk dat ze ten einde raad waren omdat ze officieel nog niks wisten en dat ze uiteraard vurig hoopten dat hun geliefden het overleefd hadden. Jammer, dacht ik, omdat dat soort beelden mij altijd veel te cliché zijn.
Ik wacht al jaren op het moment dat een in de aankomsthal wachtende mevrouw heel nuchter vertelt dat ze hoopt dat haar man het niet overleefd heeft omdat haar huwelijk met hem toch al jaren een hel is.
Of dat ze een koel betoog houdt over de vrouw met wie haar echtgenoot op reis is. Zogenaamd zijn secretaresse, maar ondertussen! Lijkt me prachtig als ze vertelt dat ze hoopt dat dat dertig jaar jongere tyfuswijf haar beide benen moet missen zodat haar man haar de rest van zijn leven mag duwen!
Maar dat soort beelden zien we nooit.

Een week geleden werd Eebje ziek en ik *wist* het: die gaat dood.
Wat ze de volgende ochtend om 5.40 uur ook deed.

Sindsdien gebeurt er het 1 en ander en doe ik het 1 en ander en ben ik vooral bezig met ‘bestaan’ en het me aantrekken als klanten naar doen. Dat doe ik altijd maar nu nog meer.

Ik zit op een lijst van vrouwen waarop we elkaars wel en wee bespreken.
Ik doe ‘zo’n beetje’ mee. Eigenlijk, bedenk ik na deze week, doe ik meer mee op twitter.
Nou, niet ‘méé’-mee. Maar toen Eebje dood was meldde ik het daar meteen en daar kreeg ik aardige reacties (en ook heel veel niet-reacties, ik wil het niet mooier maken dan het is). Maar op die lijst meldde ik het niet eens.

Een paar dagen geleden reageerde ik wel zelf op iemand.
Bozig. Waarna de hele lijst over me heen viel (behalve diegenen die het mogelijk met me eens waren maar die -verstandig- dachten: als je met zo’n tekst onder de bagger wordt gestort kun je beter je mond houden).

Ik ben niet goed in groepen.
*In* die groepen zitten er ook teveel trutten (v/m) van klasse waarmee ik helemaal niks te maken wil hebben maar die áls ik eens iets zeg altijd over me heen vallen.

Conclusie: ik ga de groep/lijst maar weer eens verlaten.
Als waar je verkeert geen warm nest blijkt – wat is dan the point van er verkeren?

Wanneer me om kwart voor drie duidelijk is dat er vandaag geen post wordt bezorgd denk ik: ik bel het CBR. Er zal wel niemand zijn (vrijdagmiddag=vrijeambtenarenmiddag) of ik kom er weer eens niet doorheen.
Maar er zijn, zegt de stem, maar drie wachtenden voor me en verdomd: na tien minuten heb ik een mens.

Ik geef mijn Kenmerk. Ik leg mijn probleem uit. En het wonder geschiedt.
Het (aardige!) meisje zoekt het uit en vertelt dat mijn dossier vandaag is afgerond. En? En? Er is een brief aangemaakt die vandaag of anders maandag wordt verzonden.
En???
En ik kan mijn rijbewijs laten verlengen. Volgens haar kan dat zelfs al maandag, omdat het nu al in de computer van mijn gemeente staat.

Smak-smak zou ik haar virtueel dwars door de telefoon heen op beide wangen willen zoenen.
Ik kan dus tóch naar Amerika.
Beng! dat is de last die van mijn schouders valt.

Op dit moment zijn er zeer veel bezoekers op Mijn ING.
Hierdoor is het nu helaas niet mogelijk om in te loggen. Probeert u het over enkele minuten nogmaals.

Onze excuses voor het ongemak.

Ik ben precies 5 uur en een half uur op.
Ik heb twee bestellingen bevestigd (hopelijk schrikt deze Belg niet dat hij voor de verzending van een bidprentje 80 cent moet betalen).
Ik heb Radio 1 Journaal geluisterd en ik dacht niet dat ik het ooit zou zeggen maar de uitzendingen van Bert van Slooten met Catrien Straatman vind ik de beste kwa sfeer.

Dieren zijn gevoerd.
Caaf Carla wil nog steeds het hok niet uit maar wil wel érg graag eten.

Ik zóu kunnen schrijven dat Sammie sinds Eebje dood is liever is.
Wat niet echt zo is. Hij is niet ‘lief’. Maar hij is minder een krengetje.
Maar dat schrijf ik nog maar niet want ik ben bang dat er dan vannacht iets vreselijks gebeurt.

Ik heb getwitterd.
Ik heb een lijstje gemaakt met wat nog te doen *is*.
Variërend van boek weer opbergen dat die Belg van laatst niet meer wou hebben omdat ik woekerprijzen reken tot recensieboek lezen (voor Fanlog).
Ook een hoop schrijfwerk (voor Fanlog) en Betty Boop afronden en huishoudklusjes.

Misschien is er straks post van het CBR dat ik mijn rijbewijs mag verlengen.
Anders maar weer eens dat nummer draaien.
Doen-doen-doen.

Over hollen en gierend tot stilstand komen in verband met de Winkel had ik het al eerder.
Een paar weken was het hollen. Niet-zo-fijn hollen (voor een paar tientjes vele tientallen frutsels bij elkaar zoeken) en fijner-hollen: mooie dure boeken voor aardige klanten, bidprentjes voor idem, veel Betty Boop voor soms aardige en soms niet ontzettend aardige klanten.

Toen was er de klant die op donderdagmiddag iets bestelde waarvan ze zeker wilde weten dat het er anderhalve dag later (op Valentijnsdag) was. Ik mailde dat ik dat niet kon garanderen en vroeg of ze als ze er nu vanaf zag dat even wou melden zodat ik het niet voor niets gereserveerd hield. Ik hoorde niets maar die reservering liep vandaag af dus ik neem aan dat de klant van de bestelling heeft afgezien.
Gisteren had een klant 3 Euro moeten betalen voor stickers wat niet gebeurde.
En al op 20 februari liep een bestelling af van 1 namaak-tattoo van € 1.95 (verzendkosten 65 cent).
Maar daarover mailt de klant vandaag: “Is deze bestelling nog actief of moet ik een nieuwe plaatsen voordat ik geld overmaak?” Dus die zal, denk ik, wel betalen.

Waarna ik pas op de plaats maak en helemaal stil sta.
Dus áls je dacht: ik wil al een tijdje iets bestellen maar Jeanne heeft het vast druk dus laat ik haar maar niet storen – ik denk dat ik wel wat tijd voor je vrij kan maken.
Al is het om 23 frutsels bij elkaar te zoeken.
Alleen 13 kikkertjes verzenden voor € 1,25, ik ben bang dat dat niet lukt.

Ik bied een boek aan voor 8 Euro (na vlijtige research, de concurrenten die ik kon vinden zitten boven de tien) en weeg het en kom -vlg. TNT-tarieven- op € 3.50.
Een Belgische klant bestelt het boek, ik weeg het nogmaals, leg uit dat het 585 gram weegt en dus valt in pakket naar België tussen 500 en 2000 gram = € 7.40 en breng voor verzendkosten € 7.75 in rekening.
Ja! deze geldwolf wil ook haar bubbeltjesenvelop voor 1x ietsje gecompenseerd zien.

Vandaag een mail.
“Beste,
Ik moet afzien van deze verkoop aangezien de verzendkosten elders lager liggen (vanuit Nederland, maar zelfs ook vanuit Engeland) en de samengestelde kost in het geheel ook lager is.”
Waar ik dus niets van snap want hoe kan iemand lager gaan dan die € 7.75 (behalve met een paar dubbeltjes door geen envelop te rekenen).

Nóg een mail van een klant.
“Goedemiddag,
Dit was een testbestelling, dus deze bestelling klopt niet!
Ik heb nog 2 vragen:
Is het niet mogelijk meerdere kikkers van hetzelfde soort te bestellen? Want dit lukt me nu niet.
Ik ga ervan uit dat de bezorgkosten per zending zijn? Dus stel: ik bestel in totaal 20 kikkertjes, dan ben ik toch € 13,25 (20 x € 0,60 + € 1,25) kwijt?
Alvast bedankt voor de informatie.”

Ik schrijf iets terug over: lees eens de leveringsvoorwaarden. En zie eigenlijk nu pas wat een idiote mail dit is: 20x 1 kikkertje dat meer weegt dan 20 gram dus op de post gaat voor € 1,25 per stuk en dan voor 20 exemplaren óók € 1.25 verzendkosten?

Hiernaast staat een poll.
Als ik rijk was zou ik… ophouden met werken. Dat is 1 optie.
Maar ik heb niets tegen werken.
Alleen zou ik willen dat ik kon kiezen wie ik me verwaardigde te bedienen als klant.

* Potter floreert in de ziekenboeg bij R. (wat niet betekent dat hij zich dol amuseert maar hij eet met graagte en als hij dat niet had gedaan had R. morgen de dierenarts moeten bellen – in paniek)

* caaf Carla heeft zich (voor zover ik weet) niet gewaagd uit het hok in de ren van Snuf waarin zij zich direct verschanste. Maar wanneer ik eten neerleg in het voorhalletje grist ze dat weg. Ik zette er ook een bakje water, mogelijk drinkt ze daaruit ook.
Snuf kijkt af en toe en vindt er het hare van (geen idee wát).

* konijn Josef (zo heet-ie, ik neig tot JoZef maar misschien is JoSef beter?) gaat morgen onder het mes (snip-snip met de balletjes) waarna R. en ik hem dinsdag ophalen.
We hebben dan een afrastering gemaakt in de ren waarin nu Snuf met Carla woont en er hopelijk ook een nieuw huisje in geplaatst (als het bedrijf dat tijdig levert) en anders improviseren we.
Na 2,5 week mogen de verliefden (daar gaan we voor het gemak maar van uit) dan samen dicht bij elkaar.

Drukke dag omdat om half elf een vliegtuig (TK 1951) crashte bij Schiphol en omdat toen een kwartier later Radio 1 Journaal inbrak op Radio 1. Zoals het bedoeld was: bij urgentie neemt R1J óver.
Razend spannend was het en razend goed gedaan (Marcel Oosten! ik sprong een gat in de lucht dat oelewappper, stomme zelfingenomen kwallebal Michiel Breedveld blijkbaar geen ‘ochtend uitzitten tot 12 uur’-dienst had).
Het duurde tot twee uur, toen schreef ik erover op Fanlog en viel erna uitgeput in bed om precies om vier uur (vervolg uitzending!) wakker te worden en toen moest ik weer aan de slag.
Deze uitzending was minder goed en ook dat schreef ik op Fanlog.

Van al het andere dat ik vandaag had willen doen behalve dieren voeren kwam dus niets.
Nu Ghost Whisperer.

Er zijn tijdelijk geen gegevens beschikbaar. Onze excuses voor het ongemak.

Erg jammer dat ik dat dezer dagen nóg vaker lees wanneer ik wil kijken of er geld is bijgekomen op mijn zakelijke rekening.

Caaf Carla heeft een vlekje op haar neusje. Ik zag het gisteren en ja! ook daar was ik snel bij (bevestigt dierenarts Martin tegenover R. die bereid was ook vandaag weer de dierenartsklus voor me te doen).

Carla heeft mijt. Ze krijgt 3x een prikje (1x is  achter de rug) en… moet afgezonderd van de andere caven. Nog ruim twee weken.

Ik stel voor: bij Snuf. Dan zit ze toch buiten, in een ruime ren, mét een ander dier.
Of ze veel hééft aan Snuf (en omgekeerd): waarschijnlijk niet.
Maar het lijkt beter dan in een kooi in de schuur of op tafel.

Dus zetten we Carla met reismandje in de ren. Eerst wil ze er niet uit. We helpen haar een beetje.
Dan sprint ze in het ene van de drie huisjes (het middelste) waar Snuf vrijwel nooit in zit.

R. en ik wachten af of het een moordpartij wordt (Snuf let wel goed op) maar dat is niet zo.
Zodat ik R. met Potter naar Amsterdam breng.
Eenmaal terug zit Carla nog steeds in het hok.

Snuf lijkt het allemaal erg spannend te vinden.
Een hol is dichtgegooid (maar niet helemaal). Dingen zijn verplaatst. Er is een cavia bij gekomen.
Snuf verkent het terrein en nog eens en nog eens.
Erg territoriaal doet ze niet.
En ook wanneer ik om half zeven eten neerzet: 1 bakje voor haar bij het waterbakje, 1 bakje voor Carla in het halletje van het huisje – ze gaat kijken, maar ze stoort niet.
Niet meer dan hoe het stoort wanneer je net als bange caaf zit te eten en er doemt een groot konijnenhoofd op.

Ik hoop dat ze de komende dagen toch een beetje gezelligheid aan elkaar ontlenen.
En dan is daar over een week Jozef die er dwars doorheen walst.
Best lastig.
Moeten we nog iets op bedenken.

Konijn Potter kwam gisteren niet eten.
Ik maakte mij zorgen.
Terecht, bleek.
Dierenarts denkt: een vorm van snot maar niet een heel erge en: ik was er snel bij.

Potter zit nu in de ziekenboeg bij R.
Voor tien dagen.

Bella Donna is onrustig. Wat ze al was. Want ze wordt krols (rammig, geloof ik dat het bij konijnen heet). En daarmee viel ze het arme, zieke Potter-konijntje de laatste dagen behoorlijk lastig.

(op de voorgrond -zoals gewoonlijk- Bella Donna)

Een mailtje van de Knaagdierenopvang.
Ze hebben een man voor Snuf. Alvast gereserveerd. En als ik accoord ga, gaan de balletjes er donderdag af. En mogen we hem volgende week halen.
Nog wel een paar weken weg houden van Snufje (omdat-ie dan nog vruchtbaar is) maar ze zouden door de tralies heen verliefd kunnen worden.
R. en ik hebben ‘ja’ gezegd. Met: ophalen op woensdag.

Dit is Josef/Jozef, met begeleidende tekst van de Knaagdierenopvang.
Josef is een lieverd. Hij is gevonden op straat in Hoorn en terecht gekomen bij een opvang aldaar. Josef is gereserveerd en gaat na castratie bij een leuke voedster wonen in een grote ren. Hij krijgt een geweldig leven in de polder.
Karakter: lief

R. en ik waren naar I Puritani.
De recensies leken veelbelovend. De kritiek was dat het wat ouderwets was. Maar de Operastichting is zo vaak zo raar modern (traditionele opera’s die spelen in gevangenkampen of gekkenhuizen) dat ik dacht: ha, lekker, gewoon opera zoals het hoort.

Het bleek meer: opera zoals het op z’n meest traditioneel kan zijn.
Met acteren met grote gebaren, sterren die vooral met zichzelf bezig zijn, zeer rudimentair acteren, een diva die een paar keer extreem hard krijst (wat dan voor emotie moet doorgaan).

De muziek van I Puritani is wel mooi. Erg mooi. Ik kan ‘m dromen.
Ooit draaide ik de LP heel vaak.

Om kwart over tien ging ik weg. Iets voor elf was ik thuis.
Achter de deur stonden Sammie en Guus.
Ik hoefde niet zoals anders Eebje te gaan wekken. Eebje die wanneer ik het laat maakte vast naar bed ging, zich erbij neerleggend dat eten er die avond blijkbaar niet in zat.