Jeanne's Weblog

en deze is ook heel leuk

Bericht over de Award-uitslag staat op Fanlog.

Ik werd nog lelijk verrast door het ex aequo eindigen van nrs 1 en 2.
Had een heel ander tekstje in mijn hoofd.

Matig tevreden maar het is even niet anders.

Ik mocht uitslapen.
Fanlogger Yoap zou het ene uurtje Radio 1 Journaal van 6 tot 7 voor zijn rekening nemen.
Alleen word ik ergens rond half 2 wakker met pijn in mijn onderrug en in mijn bovenarmen.
De straf voor de laatste dagen meer sjouwen dan ik kán sjouwen.
Daarna is het elke tien minuten op de wekker zien dat ik nog steeds niet slaap zodat ik om vijf voor zes denk: zal ik dan maar opstaan? Niet gedaan en toen toch nog geslapen tot kwart voor acht.

Nu wákker met rugpijn en pijn in mijn armen en doodmoe.
Eerst maar eens een lijstje maken van ‘te doen’ zoals stuk voor Fanlog over de Award (geen zin in, want: moe) dan de kattenbakken schoonmaken (idem) en eigenlijk moet ik stofzuigen. Omdat ik overal in het vuil trap. Stofwolken. Stro en hooi dat nog in de woonkamer ligt van toen de caaf binnen woonde.
Haar transportmandje moet trouwens ook nog schoon gemaakt.

Zette net even (macht der gewoonte) Radio 1 aan: Rob Trip in het jaaroverzicht.
Bleef bijna hangen maar nu toch maar Radio 2.

Die kalenders – ik snap er niets van.
Er zijn jaren, véél jaren dat ik bepaalde types al binnen een paar weken alle 5+ kwijt ben en dat ik andere zelfs niet met korting kwijt raak.
Er zijn andere jaren dat niks loopt. En (zeldzame) jaren dat juist weer álles loopt.
Dit jaar is een raar jaar.

De kalenders *liepen* wel.
Enkele kalenders deden dat naar verwachting.
Andere verbaasden me. Dat waren de op-de-gok gekochte, een beetje om het aanbod tot een mooi totaal-aanbod te maken. Mini-kalendertjes van de Ford Mustang bv. En van de panda.

Er zijn er waarvan ik véél meer had verwacht.
Die ga ik de komende dagen via dit Weblog aanbieden.
Niet voor een ‘kleinprijsje’, de prijs blijft dezelfde.
Alleen neem ik de verzendkosten voor mijn rekening – althans, dat geldt voor de mini-kalenders en dan ook nog alleen in Nederland.
Voor de grotere bedenk ik iets anders.

Zolang de bewuste kalender hiernaast wordt aangeprezen geldt het aanbod.
Wel graag bestellen via de Winkel.

Ik heb pakjes weggebracht.
Vijf pakjes.
De klanten heb ik gemaild dat de pakjes zijn verzonden maar dat het kertsdrukte is zodat ze wellicht niet al morgen arriveren en dat ze zich dus niet meteen zorgen moeten maken.
Dit ivm de zeurkousen van vorige week. Die overigens wél meldden dat het bestelde er niet direct was maar *niet* dat het toch nog is aangekomen en hun stoutste verwachtingen overtrof.

Ook deed ik inkopen voor t/m zondag.
Acht ons rosbief, runderpoulet. Zakjes strooikaas. Andijvie, boerenkool, witlof, yoghurt, eieren, mandarijnen en toch maar niet een fles champagne.
Oudjaar/nieuwjaar voelt vaak wat sip maar om dan alleen voor mezelf een fles champagne te laten knallen voelt nóg triester.

Nu ligt Guus op mijn rechterhand. Zacht spint-ie.
Ik ben tamelijk gelukkig.

Ik vind telefoneren eng, ik vind telefoneren in het engels nog enger.
Zodat ik het opbellen om mijn kamer in Kingman, AZ te reserveren altijd uitstel.
Soms (voor-vorige vakantie) zelfs zó lang dat die dan niet meer beschikbaar is.

Wat ik niet eng vind is ‘gezellig-zeur’-telefoneren.
Zodat wanneer ik vanmiddag een onbegrijpelijke mail van Hertz krijg nav een vraag die ik online stelde, zo’n tekst die door een online machine lijkt vertaald, ik direct de telefoon grijp.

Iemand neemt op en spreekt Engels.
Ik vraag of-ie ook NL spreekt (dat is bij Delta nl vaak het geval) maar: nee.
Waarop ik ‘no problem’ vrolijk verder klets in het Engels en babbel-babbel en van het 1 komt het ander en na 24 minuten heb ik mijn auto geboekt.
Een 4WD met GPS en dáár betalen.
Dit vanuit de illusie dat de prijzen mogelijk giga-zakken.

Zelf was ik tegen die tijd helemaal bereid om gewóón te betalen maar de leuke jongen Martin die ik aan de lijn had verzekerde me dat ik zo zelf af en toe kon kijken hoe de prijs ervoor stond en mocht die gaan zakken (door de Dollar, door wat dan ook), dan kon ik toeslaan en hoefde ik ‘m alleen even te bellen en maakten we de deal daar op af.

Het is bijna zoals aandelen werken.

Mail:

Beste Jeanne,

Het is niet altijd mogelijk om metingen te verrichten. Dit kan alleen als de verbinding op dat moment ook werkt. Wij kunnen vanuit de helpdesk helaas geen telefonisch contact met u opnemen wegens de drukte die dit zou veroorzaken.

Ik zie dat er inmiddels een ticket voor uw verbinding aangemaakt is (nummer #20008).
Na onderzoek is het volgende vastgesteld:
[29-12-2008 09:12:47: Onze SELT-meting: geeft een schone lijn aan maar er wordt geen klantmodem gezien, mogelijk dat deze niet (goed) is aangesloten, graag controleren en bekabeling/modem vervangen indien nodig.]

Ik moet u dus vragen telefonisch contact met ons op te nemen, zodat wij dit kunnen nalopen, en nogmaals een onderzoek kunnen starten indien dit nog niet werkt.

Met vriendelijke groet,
Bart
XS4ALL Helpdesk
======================
Gebeld, al na tien minuten aan de beurt: Tony.
Doorgenomen wat er is gedaan waarop Tony zegt: “Ik zal kijken of ik toestemming kan vragen om u een nieuw modem te sturen”- of ik even wil wachten.
Ik wacht en verdomd. ‘Rollie’ heeft toestemming gegeven. Want “dat moet tegenwoordig wegens de kredietcrisis, niets gaat erin of eruit zonder speciale toestemming”.

Tony maakt meteen een afspraak voor een monteur (dé monteur) voor over een week. Mocht ik daarvoor zélf willen proberen het modem aan te sluiten, dan willen ze me graag aan de telefoon bijstaan.
“Net wat ú wilt…”

Ik heb de wekker staan op twee voor zes denkend:

- Marcel Oosten is vandaag terug als presentator Radio 1 Journaal maar ook:
- het eerste kwartier gebeurt er toch niets dus daarin kan ik mooi ontbijt maken

Vlak voor zes uur droom ik dat ik met Eebje naar de dierenarts ben, gewoon, voor een check-up.
Ze blijkt hartstikke gezond.
Maar ze springt van de onderzoekstafel en rent de straat op en wordt aangereden.
Ik word wakker en denk: mijn onderbewuste heeft gemerkt dat ze niet meer ademt (Eeb slaapt nl tegen/half op mijn hoofd).
Maar gelukkig ademt ze wél alleen wil ik niet terug naar die droom dus radio aan en hoppekee.

Balen: niks Marcel Oosten maar die ellendige Michiel Breedveld en Catrien Straatman samen
Blèh, blèh, blèh.
Dan kwa ‘best leuk’: Joris van de Kerkhof is terug.
En ander ‘best leuk’: tis gezellig op Twitter waar ik niet word genegeerd (joechei).

Nu toch maar eens proberen op gang te komen.

Het waren leuke dagen.
Zonder enig besef van ‘so this is Xmas’ – wat erg scheelt.

Het waren deels vrije dagen – omdat ik ze vrij máákte.
Ik heb een aantal dozen boeken doorzocht en vond veel erg mooie.
Ook een aantal op zich wel mooie die niet echt in mijn aanbod passen.
En andere mooie die er wel in passen (en die ook nog eens zo’n 10 Euro waard zijn) maar waarvan ik denk: daar zou ik Y een enorm plezier mee kunnen doen dus mail ik Y dat ik het haar kado wil doen.
Waarop die terugmailt dat ze de schrijver niet leuk vindt maar ‘misschien kun je iemand anders er nog een plezier mee doen’. Ja, vast wel. Maar dan tegen betaling.

Zodat ik nu zit met een stapeltje ándere boeken, grappige boeken, rare boeken, maar óf niet passend in mijn aanbod en/of niet zoveel waard. Die ik hier wel eens aanbied tegen verzendkosten.
De pocket ‘Negerverhalen’ bv of 1 van de eerste Lonely Planets (1991) voor Vietnam, Laos & Camboadia, Buiten de Perken van Romke van de Kaa (niet perfect exemplaar) en How to survive in hospital van Katharine Whitehorn.
To name just a few.

Maar nee, geen kadootjes dus.
Maar ‘een leuk bod’ mag je natuurlijk wel doen zoals kopers van mij altijd ‘leuke prijsjes’ willen (o ja, zal ik binennkort nog iets over vertellen = grappig verhaal).

Vanochtend om acht uur, nee, misschien een kwartiertje later. Uiteraard: onbewerkt.

Nu, twee uur later, is de zon op, zijn de weilanden iets groener. Maar de reiger staat er nog steeds.

Op Fanlog staat nl aflevering vier van de serie ‘Hoogtepunten’.
Met een fraaie analyse van Jeroen Wielaert over wat er dit jaar in Hilversum is aangericht met de ‘kort-kort-kort’-manie.
En een intens treurig stemmende analyse van wat er mis is in Afrika door correspondent Koert Lindijer. Hij zat er dit jaar 25 jaar en schrijft dat het dus een feestjaar had moeten zijn maar: integendeel.

Arno Vermeulen (van ‘de sport’) is trots op wat de NOS aan Sport deed maar ook op Obama. Terwijl Joris van de Kerkhof, voor de NOS bij McCain, de euforie van Obama van gepaste afstand bekeek.
Hij beschrijft hoe vervreemdend het was, de volgende dag in Phoenix.

En dan, ja! daar is-ie weer! Nieuwslezer Gert Klück met een typisch eigen stijl-stukje.

Lees álles op Fanlog, vindt er wat van en zet er daar een commentje bij.

Een combi-droom met twee van mijn terugkerende nachtmerries in 1.
1) ik ben nooit afgestudeerd en moet nu in elk geval ‘Duits’ nog halen, misschien meer. Ik zie er erg tegenop en krijg dan een briefje van de hoogleraar dat hij mij en nog iemand privé-les zal geven, reuze gezellig: eerst uitgebreid dineren en dan les.
Dit is voor mij erger dan in een collegezaal zitten met 300 anonieme anderen.
Zo erg dat ik denk: dan maar nooit afstuderen.

2) Tijdens dit gedoe woon ik in een huis waar steeds meer mensen binnenkomen die elkaar kennen en die allemaal erg populair zijn en er wordt veel gedronken en gegeten en het is reuze gezellig. Vinden zij.
Eerst doe ik niet mee. En denk daardoor duidelijk te maken dat ik dit niet leuk vind.
Dan, na uren, beslis ik ‘if you can’t beat them etc.’ en vraag iemand die bij de koelkast staat om een glas witte wijn. De witte wijn is op.
Later, bij de tweede koelkast (in het echt heb ik er maar 1, een kleintje): witte wijn! Alleen: hier zijn geen glazen. Dus vraag ik iemand om een glas voor me te halen.
Hij negeert me en loopt weg, drukpratend met andere bezoekers die ik niet eens ken.

Vanmiddag zie ik opeens Bugs in het warme, niet vocht- en wind-doorlatende nieuwe hokje zitten.
Hij blijkt niet alleen.
En liefst zou ik nu R. bellen met het goede nieuws (maar die is in Madrid) en bovendien: ze zaten hier nu wel een half uur maar dat garandeert natuurlijk ook niets.

Toch even de kiekjes.

Tijdens het schaatsen is het goed boeken ordenen en opruimen.
Er zijn boeken bij die ik herken. Ik heb ze eerder in handen gehad en kon toen niet beslissen wat ermee te doen.
Een deel daarvan gaat opnieuw in een ‘later over beslissen’-doos.
Andere (‘leuke handel maar niet voor mij’) gaan in bananendozen voor A.
Weer andere (thrillers e.d.) in een doos voor P.

Er zijn ook boeken die me helemaal niets zeggen. Die zoek ik op tijdens de minder-boeiende ritten.
Sommige zijn wat waard, sommige zijn niets waard en enkele zijn bijzonder.
In 1 van die boeken tref ik deze foto.
Ooit gemaakt door mij. Van iemand die ik interviewde voor -meen ik- Opzij.
Leuk.

In de eigen statistiekjes kijk ik minder dan in die op Fanlog.
Er staat ook zelden iets spectaculairs.
Vandaag zie ik wel iets grappigs.
Iemand uit Finland is via deze link bij mij beland.
Scroll-zoek doe ik daar. En zie in de middelste kolom onder de categorie ‘Stabijna’s’ een verwijzing naar Tashi.

Dat is natuurlijk leuk.
Al snap ik niet waarom Tashi een ‘bijna’ zou zijn.

Nog wat rondgekeken daar en ook de test ‘Welk ras past bij mij’ gedaan.
Volgens mij heel gewone dingen ingevuld. Zoals dat de hond middelgroot en langharig moet zijn en dat ik er ‘gemiddeld’ mee wil wandelen (wat bij slecht weer in mijn geval nog hoog is gegrepen).
Verder niet ‘waaks’ en wel ‘eigenzinnig’ en ‘goed met kinderen’ weer *niet*.
O ja, en alleen houden van het eigen baasje nl. mij.
Eerder een hond opgevoed? Nee.
Bereid cursussen te volgen. Jazeker!

Klik!
“Van de 412 komen er 0 overeen met jouw selectie.”
Zodoende: au.