Jeanne's Weblog

Nog ‘te doen’ voor vandaag: een grote kan sap persen.
Mengsel van sinaasappel en grapefruit. Zodat ik elke dag een groot glas heb bij m’n ontbijt.

Een rotklus vind ik dat altijd zodat ik probeer het te doen ‘tijdens’ iets.
Tijdens leuke radio of tijdens leuke televisie. Wat er vandaag niet is.

Máár, denk ik: ik kreeg van M. een dvd met Grey’s Anatomy deel 3 die ik nog niet zag.
En ik ga nu niet makkelijk die in de PC schuiven maar uitvogelen hoe de DVD-speler werkt (inderdaad: geen idee).

Eerst de DVD-speler aangesloten (die lag af-gesloten omdat hij anders steeds ‘zomaar’ het beeld overnam). DVD erin. Beeld: kies uit de taal. Standaard = Duits.
Ik pak de afstandsbediening die niet werkt. Ik geef ‘m verse batterijen. Nog steeds: niet werkt.
Geen sjoege, geen glimpje rood licht, niks-nada.
Ik druk wanhopig op de DVD-speler zélf.
Niks.
Ik voel me een ongelooflijke oen en het enige dat me weerhoudt van uitroepen ‘had ik maar een mán!’ is dat alle mannen die ik hád nog stukken stommer waren met computers dan ik.

In het Radio 1 Journaal: miv morgen mogen we vrij door de douane brengen goederen twv € 430 (= nu € 175).

We zijn heel slim, vertelt een douanepersoon, we weten errug goed wie we moeten controleren. Rare vluchten pikken er eruit.

Slim. Ja. Razendslim. Zo werd ik er bij mijn laatste terugreis uitgehaald omdat de klungel me vroeg waar ik vandaan kwam (“Cincinnati”) en hij niet wist dat dat in Amerika lag. Wat een collega hem vertelde terwijl hij met me naar de kofferdoorzoekruimte liep. Zodat ik daar opgewekt de koffer opende en zei: kijk, dat heb ik gekocht (2 pockets) én een doos kleenex en dit zijn mijn t-shirts en die had ik al en…

En “jaja, het is goed” zei de lieverd. En ik hád een onderste laag met pure diamanten of coke of wat dan ook kunnen hebben. Maar toen hij ‘vriendelijke middelbare vrouw reizend uit Amerika’ had gecombineerd met twee pockets en een doos tissues taalde hij niet eens meer naar de dubbele bodem die mijn koffer wel degelijk heeft…..

Status van aanvraag

“Red je het een beetje” vraagt R. en dit keer heeft hij het niet over mijn ziel.
Hij heeft het over mijn Winkel die dezer dagen aan het eigen succes lijkt ten onder te gaan.

Bestelling volgt op bestelling. Wat hartstikke fijn is maar dat betekent een hoop pakjes pakken.
En mn die voor sinterklaas komen als totaalbedrag vaak uit boven de 45 Euro (= gratis verzenden, dat lokkertje wérkt) maar ze bestaan ook uit een hoop prullaria. Prullaria van (relatief) hoge kwaliteit natuurlijk. Maar prullaria uit tig verschillende dozen die allemaal bij elkaar moeten worden gezocht.

Het goede nieuws: dit is mijn meest succesvolle maand ooit kwa omzet.
Het andere nieuws: ik sjok met de tong uit de bek met een waanzin-waas voor de ogen doodmoe in het rond, bestellingen samenstellend, zorgzaam inpakkend en nu even niet moeilijk doen over ‘ik ga alleen op maandag en donderdag naar het postkantoor’.

Alleen
“Hallo,
Ik vroeg me af of het ook mogelijk was om dingen op te komen halen ?
Zoniet is het mogelijk dan om als ik maandag bestel dinsdag in huis ? Alvast bedankt” (geen naam)
dat gaat toch echt niet gebeuren.

‘Water Natuurlijk’ heeft de Waterschapsverkiezingen gewonnen – 101 zetels.
Ik heb erop gestemd.

En ik zou Partij voor de Dieren hebben gestemd als die in mijn Waterschap had meegedaan, maar dat was dus niet zo.
Aangezien ‘Water Natuurlijk’ wel ok is maar ze willen muskusratten vermoorden terwijl je daar natuurlijk een goed gesprek mee moet voeren zodat ze niet meer de dijken doorknagen maar gewoon lekker knuffelig door onze sloten heen peddelen.
Zodat wij tegen elkaar kunnen zeggen: kijk! wat leuk! een muskusrat!

Na de verjaardag-from-hell kijk ik niet erg opgewekt uit naar kerstmis.
Maar misschien valt het, juist omdat ik op het ergste ben voorbereid, reuze mee.

Bij de TROS is een mevrouw die weet wat iedereen fout doet met de feestdagen.
En ze vertelt dat je als aangetrouwde familie nooit echte familie wordt maar ‘van de koude kant’ bent.
Daarom heeft ze tegen een vrouw die een nier wou afstaan aan haar schoondochter gezegd, dat dat huwelijk misschien mis zou lopen en “dan loopt die schoondochter ermee weg”.
Met de nier dus.
Wat een creep.

Heeft ze een wijs advies voor kerstmis? Nou en of ze dat heeft.
Je moet je verzoenen met je ouders. Dat is ook goed voor je kinderen.
“En” zegt Mieke van der Wey (ook al ‘wijs’): “Iedereen heeft familie.”

Ik had haar al zeker een maand niet gezien maar daar is ze opeens: Tashi!
Aan een riem met L. en dolenthousiast wanneer ze me ziet.
Helemaal tot aan mijn gezicht springt ze op (=1.60 cm) om daar de charmante tandjes ferm in mijn hand te zetten.
Ik doe mijn hand wat lager want hand-knagen is 1 ding, wang-knagen lijkt me toch wat minder.
Ach ja, legt L. uit – gisteren was K. op bezoek en die vindt alles prima, zodoende.

Tashi is groot geworden, valt me op. Niet meer grote pup. Gewoon hartstikke grote volwassen Friese Stabij. En nog steeds 1 bonk energie die wanneer ze *niet* tegen me op springt en aan me knaagt langs en door me heen lijkt naar wat er nog méér gebeurt in deze spannende wereld.

Tashi, vertelt L. is “een jonge vrouw”. Ze is nl. tijdens hun vakantie op Vlieland voor het eerst loops geweest.
Oooh – wat leuk? Krijgt Tashi ook jonkies?
Nee. Zegt L. Tenzij ik de zorg op me neem.
Eh nee.

Dan lopen ze verder. Naar de dorpswinkel waar Tashi nóg meer indrukken en aandacht krijgt en mij is ze na een mini-seconde alweer vergeten.
So much for love van de pup van wie ik ooit meende dat die ook een beetje van *mij* hield.

Binnenkort zet ik spirituele boeken in de Winkel.
Ik kreeg ze van iemand kado en ik heb er totaal geen verstand van maar misschien zijn ze heel mooi.
Spannend vind ik het altijd wel, boeken waar ik niets van snap en dan op het net erover lezen en proberen ze te beschrijven.

Zelf kocht ik in Amerika ‘Yoga for busy people’.
Voor ‘misschien de handel, misschien ook mezelf’.
Dat laatste omdat het me wel wat leek: weinig moeite doen met een schitterend resultaat.
Net zoals ik wel 5 kilo wil afvallen maar zonder minder te eten en al helemaal niet door meer te bewegen.

Vorig weekend las ik in het boekje.
Ik denk dat het érg goed is. Op het net lees ik er ook alleen maar positieve dingen over.
Alleen: ik ben te rusteloos.
Zit stil en lees het en doe ding 1: center your attention.
Ik breng het niet op.

Dus staat het nu toch in de Winkel. En is het de Winkeltip.
Meer spiritualiteit volgt de komende weken.

Toen ik mijn laptop kocht dacht ik: misschien wel handig een keer beneden m’n mail checken.
Het kwam er niet van, hij werd alleen een soort extra harde schijf, een opslagmedium.
Sinds een paar maanden is hij zelfs dat niet meer omdat hij het vertikt nog te backuppen.
Ik en PC’s: geen gelukkige combinatie.

De afgelopen week krijg ik reclame-mail van (ik meen) KPN.
Daarin staan fotootjes van vlotte meiden met hún PC.
Zo te zien kunnen ze daarmee prima door 1 deur.
Good for them.

Wat mij verbaast: die houding(en).
Ik moet er niet aan denken, zo op m’n buik liggend relaxed surfen (glaasje wijn erbij – alleen dát trekt me wel). Au! m’n rug.
En die andere: dat is toch een érg slechte houding?

Nou ja, ‘vlot’ oogt het natuurlijk wél…

Jarenlang hebben mijn PC en ik problemen met elkaar gehad omdat hij het laadje (laatje?) van de brander niet open wou doen zonder dat ik met een paperclip in z’n gaatje zat te pielen.
Toen, opeens, deed hij het weer.

Tot nu – maar nu wil hij niet meer dicht.
Zomaar. Opeens.
Vanochtend nog een cd-tje gebrand.
Waarna hij open blijft staan.

Voorzichtig eraan geduwd. Gepield met paperclip.
PC uit en weer aan gezet.
Niets helpt.

“Nog een Mooie Dag” wenst Jeroen Tjepkema me terwijl ik slaperig mijn vierde kopje Nespresso uit Le Cube tover.
Vriendelijk klinkt het, maar niet ‘magisch’. Wat hij niet kan helpen want -realiseer ik me steeds meer- er is maar 1 Rob Trip.
Die het Radio 1 Journaal heeft verlaten. Zodat ik met steeds grotere tegenzin ernaar luister.

Wanneer ik me vanochtend om half zes uit bed sleep (nog balend dat ik gisteren die zoete dansfilm niet heb uit-gekeken omdat ik vandaag vroeg op moest) neem ik me voor morgen de uitzending gewoon de uitzending te laten.
En bij schuld/plichtsgevoel die ev. later op de site terug te luisteren.
En om als vanavond Michiel Breedveld presenteert (ik heb daar een naar voorgevoel over) de radio ‘uit’ te zetten.

Voornemens, voornemens.
En vooral het voornemen me daar eens een keer aan te houden.
Omdat een Mooie Dag begint bij mezelf.
(jajaja)

Ik ben in mijn huis dat licht is als een kasteel wanneer er een man voor de deur staat.
Hij ziet eruit als Joop vd Ende maar zijn naam is Antoine en hij wil iets met me.
Gatver, denk ik en werk hem zo snel mogelijk wég.
Dan draai ik me om en *in* mijn huis staat een andere man.
Binnengedrongen.
Een jonge man, aantrekkelijk wel. Maar de gekte straalt aan alle kanten van ‘m af.
Enge ogen. Lichtblauw. Met een felle vlam eruit.
Een lach te breed om normaal te zijn.
Ik ben doodsbang van hem.
Wég wil ik, maar ik kan mijn katten niet achter laten, hij zal ze zeker doden.
Dus roep ik uit het raam: “Antoine!”
Want hoewel ik niet denk dat die deze enge man kan weerhouden van wat hij van plan is, kan hij misschien wel *iets* doen.
Antoine is nog ergens in het zicht. Hij hoort me, draait zich om, komt naar me toe.

EenVandaag vroeg me vandaag wie volgens mij de politicus van het jaar was.

Ik heb Marianne Thieme genoemd/gestemd.
Om een aantal redenen.
Die de lading allemaal niet dekten.
Maar zo’n gedwongen keuze dwingt tot: wie vind ik echt heel goed.
En dat vind ik haar.
Omdat ze razend slim is, omdat ze door riemen en ruiten (is dat de uitdrukking?) gaat voor waar ze voor staat.
Omdat ze er met haar tweeën in slaagt heel Nederland en de hele Nederlandse politiek veel dierbewuster te maken.

Conclusie: als er weer verkiezingen zijn stem ik op GL.
Maar helemaal uitsluiten dat het de PvdD wordt doe ik niet.
Niet meer.
En dat is de verdienste van Marianne Thieme.
You go, girl!

Ik ben, denk ik, een makkelijke werkgeefster voor een werkster.
Ik ga niet met het vingertje over de bovenkant van de schilderijen om te controleren of die wel zijn afgestoft. Ik doe zelfs niet moeilijk wanneer er vrijwel *niets* wordt afgestoft.
Als het huis optisch schoon lijkt vind ik dat schoon zat.

Zo kan het gebeuren dat ik opeens ontdek dat zich op een bepaalde plek al jaren vuil gruwelijk heeft opgehoopt. Dan zeg ik -vandaag- tegen mijn werkster dat ik stom toevallig (dat is ook zo) iets van zijn plaats heb getild en daaronder een hoop vuil zag en zou ze zo goed zijn om – in dit geval – een keukenla eens te soppen.
Waarbij ik ter illustratie van waar ik vuil zag 1 bakje uit die la optil: het witte plastic bakje rechts.

Vanavond zoek ik iets in die la, kan het niet vinden, dingen zitten wat klem en ik denk: bij het terugzetten na het soppen heeft ze de bakjes misschien wat gewrongen tegen elkaar gezet.
Dus til ik op.
En zie dat onder het witte bakje de la betrekkelijk schoon is.
Maar ontdek ik door het verschuiven van de ándere bakjes een hoeveelheid prut waar zelfs deze slons helemaal beroerd van wordt.

En helaas is deze slons inderdaad een ‘makkelijke’ werkgeefster die heel af en toe probeert duidelijk te zijn dat ze écht hecht aan het schoonmaken van iets speciaals.
Maar de keren dat dat tot schoongemaakt resultaat leidt zijn te verwaarlozen.
Wat niet wegneemt (en dat is nu het probleem) dat ik om zo’n Jantientje-van-Leiden als vandaag wél goed woest word.

Deze maand wil ik

meer bewegen (44%, 44 Votes)
vaker een (goed) boek lezen (41%, 41 Votes)
(deel van) mijn huis opruimen (38%, 38 Votes)
tevreden zijn met mezelf (en m’n leven) (23%, 23 Votes)
dat de aandelen weer gaan stijgen en er duidelijkheid over Fortis komt (21%, 21 Votes)
zodat ik weer rustig kan slapen (19%, 19 Votes)
een kilo afvallen (minstens) (14%, 14 Votes)
meer genieten van de natuur (11%, 11 Votes)
mijn Passie volgen in de Liefde (10%, 10 Votes)
vriendjes worden met iemand die ik bewonder (6%, 6 Votes)
mijn Passie volgen in mijn Werk (3%, 3 Votes)
een serieuze gooi doen naar dat ene (onbereikbare?) LD (1%, 1 Votes)
iets anders dat ik onder het stukje van Jeanne zet (1%, 1 Votes)
Total Voters: 100

O got.
Die nieuwskwis van de NCRV.
De simpelste vragen worden gemist, lezen de deelnemers wel eens een krant, luisteren ze wel eens naar de radio.
Waarom doen die mensen dat zichzelf toch aan?

Luisteraars klagen dat het blèh is.
Nee hoor, zegt de NCRV. Het kán niet blèh zijn, want er geven zich erg veel mensen op om mee te doen.

Zoek de gaten in die redenering.