Jeanne's Weblog

Ik schreef dat ik de kinderboekjes zelf zo leuk vond.
Ik schreef nog niet, behalve in een comment, dat ik er een hoop kado deed.
Zomaar. Aan mensen van wie ik wist dat ze iets over een bepaald dier verzamelden.
Geen dierbare vrienden (v/m), hoogstens gewaardeerde kennissen.
Die mijn gebaar ook weer waardeerden – als gebaar.
Maar die eigenlijk meer gingen voor de pluche knuffels van hun verzamelobject dus tja.

En dan zit ik de afgelopen dagen wat ik nog wél heb te researchen op waarde.
En blijkt het allemaal veel meer waard te zijn dan ik had verwacht. Sommige zelfs zó veel meer waard dat ik denk: laat ik daar maar niet op inzetten want dat betalen ze misschien wel in Amerika voor dat schattige verzamelboekje maar nooit hier.

Ik zet ze in de Winkel.
Ik vermeld het hier – met de link naar slang Verdi.
Binnen een uur is Verdi verkocht (m’n lievelingsboek! Shit!).
Twee uur later bestelt E. een aantal andere boekjes en zet onder mijn vorige stukje of hij Verdi niet ook kan bestellen.
Maar die is dus weg.

Het liefst zou ik nou iedereen die ik kinderboekjes kado deed en die ze tóch niet echt waardeerden vragen: stuur je ze terug? Uiteraard op mijn kosten.
Maar das niet aardig.

Wijze les (die ik hopelijk ter harte neem): stoppen met kadootjes in het rond strooien aan bevriende kennissen als het artikelen betreft waaraan ik kan verdienen.
Ik ga niet naar Amerika om daarna Sinterklaas te spelen maar om in te kopen voor mijn bedrijf.
Aan wat ik inkoop moet ik verdienen.
Ik moet het in elk geval proberen.

In Amerika kocht ik kinderboekjes.
De meeste las ik ook. Sommige vond ik prachtig. Mooi geschreven, mooi getekend.
Tranen huilde ik er soms bij.

Een deel van die boekjes staat nu in de Winkel (de rest komt later).
De allermooiste heb ik tot nieuwe Winkeltip gemaakt.
Het is Verdi en gaat over een python die als jonkie geel is. Wanneer hij groot wordt zal hij vervellen en groen zijn. Verdi wil niet groot (en suf) worden dus probeert hij te voorkomen dat hij vervelt.
Dat is ontroerend (indien beter beschreven dan ik nu doe). En spannend. En het loopt goed af. Mét een wijze les. Een lieve wijze les.

[het boekje is al direct verkocht! sorry! morgen een andere tip!]

Voor wie nu denkt: maar het blijft een slang en slangen vind ik eng deze foto.
Van Sammie in slangmodus

Vanochtend bedenk ik weer eens: dat eerste uur Radio 1 Journaal kan prima gemist worden. De rest is niet vervelend, vaak best leuk maar om nou te zeggen ‘ik had het niet willen missen’- neu.

En dan is daar, vanuit Opel, Virginia, Joris van de Kerkhof.
Een reportage over dat je in Amerika vrij wapens kunt kopen. Onderwerpje van niks. Had gekund.
Maar prachtig gemaakt. Erg veel mensen, erg veel informatie, erg veel sfeer en ook nog steeds die nare kogels op de achtergrond. Schietende geweren.

Ik schrijf erover op Fanlog.
En gooi de aantekeningen voor andere stukjes weg.
Dit wás het gewoon voor mij, kwa Radio 1 Journaal.
En dan ben ik toch weer blij dat ik dát gehoord heb.

Veel is het natuurlijk niet, op 3,5 uur.
Maar zó mooi.

Ik keek House en toen was er de zoveelste commercial break en ging ik zappen en belandde in een film die deed denken aan, hoe heet-ie ook weer, die musical met al die mooie jonge mensen die dansen en het dan wel en ook niet worden.
Alleen moeten al snel de topjes uit en zie ik perfecte kleine omhoog wijzende borstjes. En daarna gebeurt er nog het een en ander en (gids erbij gepakt): het blijkt Showgirls van Paul Verhoeven te zijn.

Wat ik niet uitkijk.
Wegens ‘vroeg weer op’- nu nog wel.
Ik had nog mailtjes willen beantwoorden.
En boeken willen invoeren.
En pakjes willen inpakken.

Wat ik vooral wil: rust in mijn hoofd, geluk in mijn ziel.
Mooie nachtelijke dromen zouden ook wel leuk zijn trouwens.

Op mijn monitor: Sammie.
Al op bed: Guus (op m’n hoofdkussen) en Eebje (op het kussen ernaast).

Van mijn te-doen-lijstje deed ik tweederde = best veel maar niet genoeg.
Nu House kijken.

Ik heb echt niks leuks te zeggen, hè?
Wat verklaart waarom mijn bezoekers wegvluchten alsof dit log de pest heeft.

Soms denk ik: ik leef door de lens van mijn fototoestel.
En dat klinkt wel dramatisch maar het is niet waar.
Wat wel waar is, is dat ik wat ik zie een extra lading geef door het vast te leggen.
Alsof het daarmee niet alleen beklijft op wat vroeger ‘de gevoelige plaat’ was maar ook meer in mijn bewustzijn.

In Amerika buiten heb ik mijn Olympus C-765 bij me (loodzwaar, lomp maar *lief*). Binnenswinkels e.d. is het de Olympus 780. Waaraan ik nog steeds niet helemaal gewend ben maar intussen hou ik er wel van en die ene keer deze vakantie toen ik dacht dat-ie het niet deed brak m’n hart bijna zodat ik me toen realiseerde dat ik écht van ‘m hield.

De kleine camera is dus voor binnen en voor onopvallend kieken vanuit het lijf en de onderbuik. Stellages, mensen. Vooral stellages, omdat ik die ook al erg leuk vind.
En mensen vind ik nóg leuker maar naarmate die opmerkelijker (dikker, lelijker) worden, neemt mijn gêne ook weer toe.
Want rare types te kijk zetten is wel lachu maar zo graag lach ik nou ook weer niet ten koste ván.

Enniewee.
Ik was in 1 van de drie WalMarts in Yuma.
Ik keek mijn ogen uit en kiekte en kiekte.
En toen liep ik de winkel uit en zag een bord en kiekte nog een keer.

Waarna een potige WalMart-vrouw op me dook: fotograferen was verboden.
O jee, zei ik.
“I had no idea.” En: het staat nergens.
Maar het wás dus wel zo en ze keek hebberig naar mijn toestel en ik raakte in lichte paniek want dat wou ik niet kwijt en ik zette in op mijn allerslechtste Amerikaans en benadrukte dat ik het écht niet had geweten want als ik het wel had geweten was ik toch niet zo stom geweest om het direct onder haar neus te doen.
Mijn lieve kleine toestelletje en ik kwamen er met een waarschuwing vanaf.
Dit was de foto waarbij we werden betrapt.

Ik moet R. ophalen van de bus, start de auto en ‘piep-piep-piep!’ kermt die.
Ook gaat het olielampje branden.
Ik rijd weg (‘piep-piep-piep!’) en race naar de benzinepomp in De Rijp: of er iemand mijn olie kan controleren. Dat kan: ik heb voldoende.
Vriendelijke jongen start de auto: geen piep-piep.
Kan even een kortsluitinkje zijn geweest, zegt hij. Ik rijd weg: piep (etc.).

R. opgehaald, kijk eens naar dat lampje, dan gaat het uit.
We vangen de cavia’s, in de auto, eerst niets, dan piep-piep-piep!
Naar de garage in Stompetoren. De monteur weet het ook niet, ze kunnen doormeten. Of het de sensor is.
Maar wij moeten met de cavia’s naar Alkmaar dus beloven op de terugweg weer langs te komen.
Hierna geen piep-etc. meer.

Dan kunnen ze ook niets meten, zegt de andere monteur die we dit keer treffen.
Maar goeie kans dat het echt de sensor is, ze kunnen er een nieuwe in zetten.
Ok, doe maar, zeg ik. Alleen hebben ze die niet op voorraad.
Wanneer wel? Morgen.
Afspraak gemaakt voor elf uur.

En iedereen die wou mailen of ik X of Y al heb gedaan: nee.
Z ook niet.
En aan een goed boek lezen kom ik evenmin toe.

Iemand die mijn log niet leest mailt me hoe het nu gaat – of ik me nog net zo opgewekt voel als in Amerika en als tijdens net-terug.
Nee.
En ik weet niet of het komt door wat er gebeurt (deels natuurlijk) of door hoe ik het hanteer (ook deels).
Maar wég is de rust, het gevoel van ‘niets hoeft’ het ‘go with the flow’.

Het is ook niet alleen het gevoel.
Er zijn mensen die aan me trekken, die iets van me willen, dingen die moeten, dingen die écht moeten, die snél moeten en weer andere mensen (en ook dezelfde) die zeggen: én, heb je het nou al gedaan?!

Wat ook aanleiding en oorzaak zijn – het gevolg is dat ik als een depri stress-kip excuses in het rond werp, me machteloos voel (en onbegrepen), van alles plan, het niet réd (wat al die ‘heb je nou al’-mensen me weer inwrijven) zodat ik na amper 3,5 week terug me al geen voorstelling meer kan maken van hoe dat wás.
Het niets-hoeft-gevoel.
Laat staan dat er iets komt van dat ene goede voornemen: boeken lezen.
Maar boeken, dat is natuurlijk maar 1 ding.

Ik word alleen gebeld door R. of een call center en heel soms door ‘verkeerd verbonden’.
R. belt wel terug (of mailt me) en een call center spreekt mijn antwoordapparaat ook niet in. Zodat er dagen voorbij gaan waarop ik niet eens kijk of er een boodschap is.

Vanochtend vroeg zie ik opeens het lampje knipperen.
Er blijkt gisteren te zijn ingesproken. Door een man van een fotopersbureau. Die boos klinkt. Omdat er een foto van hun zonder toestemming op Fanlog is geplaatst.
Ik moet ‘m bellen 06-etc.

Om half tien bel ik. Bied excuses aan, vraag om welke foto het gaat en beloof die direct te verwijderen.
De man is écht boos. Hij wordt er gek van al die gejatte foto’s op het net op te sporen dus excuses helpen niet meer, hij gaat me een gepeperde rekening sturen en nee, hij weet niet om welke foto het gaat want hij zit nu niet op kantoor.

Ik beef en tril en vertel het aan anderen die zeggen
- heb je niet aangeboden de foto weg te halen, dat lost het gewoonlijk wel op
- heb je excuses aangeboden
- heb je hem lief aangekeken resp. blont gedaan en nog wat variaties van ‘lief aankijken’
- heb je gezegd dat Fanlog niet-commercieel is
Ik heb alles gedaan. Maar de man had het, zoals hij zelf al zei, ook allemaal al honderd keer gehoord. En voor ‘lief’ was hij niet gevoelig.

Een uur later weet ik om welke foto het zou gaan (‘zou’ want ik vind hem zelf niet terug).
Ik krijg een rekening voor 300 Euro. Ik persoonlijk, omdat Fanlog een domein van mij is.
En btw: de man was opgevallen dat er nog véél meer foto’s stonden dus ik moest goed oppassen.

Zodat ik nu al anderhalf uur bezig ben met het weghalen van foto’s.
En sterretjes begin te zien. Terwijl het letterlijk niet opschiet.

Vannacht heb ik ‘m weer.
De droom dat ik moet afstuderen (of is het eindexamen doen?) en dat het niet gaat lukken.
Omdat ik de laatste periode van mijn studie niet meer naar les ga, niet in boeken kijk, wel naar de universiteit ga maar dan weer vertrek.
Omdat ik mijn boeken niet bij me heb. Omdat ik niet weet welke lessen ik heb.
En in toenemende mate omdat ik denk: ik kan me de moeite besparen, ik haal het toch niet.
En: het jaar ervoor ging het ook zo (draag ik als trauma mee).

Wanneer ik om vijf uur zo’n beetje wakker word druk ik de wekker uit: ik heb geen zin in het Radio 1 Journaal. Ik slaap in tot kwart voor zes. Ik heb nog steeds geen zin in het Radio 1 Journaal. Wanneer ik dat 10 minuten later nóg denk, sta ik maar op.
Koppig blijven liggen nu ik toch wakker ben – ach.
En wie weet is het eerste uur van het Radio 1 Journaal vandaag wél leuk.

[dat blijkt niet zo te zijn]

Elke september koop ik in Amerika kalenders.
Een aantal waarvan ik weet dat ik ze kwijt raak, een aantal op de gok.
Waarna het wensen en hopen wordt:
- dat sommige niet zó gewild zijn dat ze al na een dag zijn uitverkocht
- (erger) dat ik niet met een berg blijf zitten

(Gewoonlijk) gewild zijn Coca-Cola, Betty Boop, Disney prinsessen, Gary Patterson’s CATS, Pooh.
Ook goed lopen meestal: Maxine, Tinker Bell, Peanuts, John Deere en Garfield.
Op goed geluk kocht ik (o.a. – kijk zelf maar in de Winkel voor de rest): Pinguïns (direct uitverkocht), Panda’s (idem), IJsberen, Mustang, Batman (gereserveerd), Women of Substance.
Die laatste vind ik zelf hilarisch.

Als eerste Winkeltip daarom de kalender van de Women of Substance.
Klik maar op het plaatje voor meer informatie en als je ‘m kopen wil.
Een andere kalender kopen mag natuurlijk ook.
(en ik weersta nu de verleiding om korting aan te bieden en kadootjes te beloven)

Maar dan denk ik, wie weet wil ik over een tijdje tóch dat boek bestellen (of een ander) dus laat ik maar klikken op

“Geachte mevrouw Doomen,
Om uw privacy te garanderen is het wachtwoord van uw account voor ons niet zichtbaar. Wij kunnen u uw huidige wachtwoord niet versturen.
Klik hier om een nieuw wachtwoord te kiezen.
Deze link is slechts vijf dagen geldig. Pas uw gegevens dus snel aan.”

Ik klik. Ik vul een wachtwoord in (binnen een half uur nadat ik die mail kreeg dus).
En wat zegt meneer bol.com?
“De link die u heeft gebruikt om toegang te krijgen tot deze site is niet meer geldig.”

stuurt bol.com me vanochtend(!) om 6.24 uur een mail toe om mijn wachtwoord te veranderen én een mail met

“Geachte mevrouw Doomen,
Hartelijk dank voor uw inschrijving op de bol.com Nieuwsbrief. Vanaf nu ontvangt u het laatste nieuws over voordeelacties en nieuwe artikelen direct in uw mailbox.”

Vooral dat ‘het laatste nieuws over voordeelacties’ vind ik wel geestig.

Gisteren dacht ik opeens: ik ga boeken bestellen! Met als aanleiding: bol.com rekent dit (afgelopen) weekend geen verzendkosten. Niet dat die je de kop kosten (nl € 1,95) – maar toch.
‘Aanleiding’ was het. In combinatie met die Nauta die denk ik een spannend boek heeft geschreven.

Dus probeer ik te bestellen. En nog een keer. En ik meld me aan. Met mijn oude account. Met mijn nieuwe account. Ze zullen, belooft de site ‘binnen een paar minuten’ me doorgeven dat ik geaccepteerd ben. Maar nee.

Dan, vannacht, om 33 minuten na middernacht (gratis-verzenden-termijn is verlopen):

“Geachte mevrouw Doomen,
Welkom bij bol.com!
Vanaf nu heeft u toegang tot het grootste media-assortiment van Nederland! U bestelt al uw Nederlandse boeken, Engelse boeken, 2ehands boeken, cd’s, DVD’s, software, PC-accessoires, games, elektronica en mobiele telefonie gemakkelijk online.

U koopt bij bol.com, omdat:
u bijna alle artikelen binnen één dag bezorgd krijgt;
u slechts € 1,95 verzendkosten* per bestelling betaalt;
u uw bestelling overal kunt laten bezorgen, dus ook op uw werk;
u gemakkelijk betaalt, vaak zelfs achteraf.
U bent altijd welkom. Onze winkel is 365 dagen per jaar en 24 uur per dag geopend. We hopen u dan ook snel weer te mogen begroeten.”

En natuurlijk wensen ze me vriendelijke groeten.
Jaja.