Jeanne's Weblog

Het is bijna zover en dan overvalt mij de gebruikelijke weemoed en ‘wat heb ik daar te zoeken’ en ‘het is hier toch fijn’. En: ‘vorige keer vond ik geen rust en vloog het me aan en wou ik na twee weken al terug’.

Vakantie houden is nl niet zo simpel als anderen denken die (vaak: jaloers, en dat snap ik!) zeggen: ik had dit jaar geen vakantie, een week vakantie, kon alleen naar een camping in Drenthe etc.
Dús ga ik, denken ze, een geweldige tijd tegemoet.
Wat ook zo is. In elk geval deels. En verder mag ik niet zeuren. Hoewel ik dat natuurlijk best mag.
Van mezelf.

Morgen komt R. Heel kort.
Hij arriveert om half elf en dan wil hij wat dingen zien op de computer en in de tuin.
Zelf neem ik me vooral voor hem aan te wijzen waar mooie onkruiden staan. En welke bomen en struiken hij niet mag weghalen omdat de mussen er graag inzitten.
(mus=beschermde diersoort)
En waar egel zijn tapas-eitjes verwacht.

Deze struik groeit opeens op het terrasje direct achter het huis waarbij ‘terrasje’ meer bij wijze van spreken is aangezien je de steentjes slechts terugvindt als je gras en onkruid verwijdert – wat (hallo, R.!) *niet* de bedoeling is.
Deze struik dus. Ik dacht toen hij net opkwam dat hij een soort wilde wortel was. Maar hij ging rap omhoog en ook in de breedte.
En net zie ik dat hij knopjes heeft. In al zijn okseltjes (heet dat zo). Lichtblauw.

Bij de Democratische Conventie kwam ik vorige week een aantal prominente leden van de Partij van de Arbeid tegen. Het voelde een beetje als thuiskomen – u kent dat wel. Zo’n warme gloed over je heen. We schudden elkaar de hand (met links), en ik deed een extra knoopje open, zodat iedereen een blik kon werpen op ‘t Obama-shirt dat ik stiekem onder mijn overhemden draag. Ook als ik live met de presentator in Hilversum praat. Heerlijk gevoel. Alsof Barack altijd een beetje bij me is.

Het onderonsje duurde helaas niet erg lang, want ik moest door naar de Republikeinse Conventie in Minneapolis. Daar ben ik net aangekomen. Northwest Airlines, uiteraard. Vlieg ik altijd – de tranen schieten me in de ogen bij dat mooie rooie staartstuk. In die kisten van Northwest heb ik een vaste plek, helemaal links vooraan, tegen het raampje gedrukt. In business class, uiteraard. (Wat dacht u? De omroep betaalt.)

Lees hier verder en geniet ook van de reacties.

Mijn evaluatie van de eerste week Radio 1 Journaal nieuwe stijl staat nu op Fanlog – ik ben er wel tevreden over.

Er zijn nachten dat Eebje zoet tegen mijn hoofd ligt en af en toe even zacht gaat spinnen.
Dan bedank ik haar de volgende ochtend dat ze zo lief is geweest.
Er zijn ook nachten dat ze me om de paar uur met scherpe nageltjes in de ogen prikt.
Omdat ze nóg dichter tegen me aan wil kruipen en vermoed dat dat plekje daar ergens zit.
Dat slaapt onrustig. Voor mij.

Vannacht is zo’n nacht maar toch slaap ik wanneer om half zes naast het bed érg hard naar me wordt gespind. Guus. Die dan op bed tegen me aan komt liggen (andere kant hoofd) en me liefdevol begint te likken.

Ik laat me niet kennen, dit is zondag, ik slaap uit. Ik negeer zelfs de onder mijn kamer kermende kip die met een gesloten schuurdeur haar ei niet kwijt kan. Tot ik dat om vijf voor half zeven niet meer volhoud en ik naar beneden ren denkend: daarna ren ik weer terug naar bed.
Agnes beent de schuur binnen, de katten willen meteen ook maar eten.

Ik duik weer in bed waar tien minuten later de katten volgen. Eebje nu wél zoet tegen mijn hoofd, Sammie en Guus aan het voeteneind in elkaars pootjes.
Het is kwart voor zeven en ik ben doodmoe maar ook zeer wakker.

Over een week geen katten die zeuren en ook geen kippen.
Got wat zal ik ze missen.

Vorige week zondag zou ik gaan wandelen met L. en Tashi.
L. zegde af.
Morgen ga ik met R. via de telefoon oefenen op het nieuwe invoeren op dit weblog.
Tijdstip hield ik bewust vaag want misschien zou ik toch nog een keer mee mogen met Tashi waarom ik zelf al niet meer durfde vragen maar ik was in Vikki Carr modus (and then the phone rings – let it please be him, it must be him… but it’s not him).

Dus mail ik met L. over VK die maar half is gekomen en jaaaa – eind middag: mail van L.
(O.a.) of ik nog een keer ga wandelen met haar en Tashi maar morgen schikt het niet en zit ik echt “zo vast aan dat Radio 1 Journaal”.

Tranen.
Want: ik zie Tashi niet meer voor ik naar Amerika ga. Want: Fanlog, dat is wat ik dóe. Dat is mijn grote hobby, daar hóu ik van.
Ik vind het spannend te volgen wat ze proberen te doen met mijn favoriete radioprogramma, wat lukt, wat niet lukt, wat er gebéurt.
De afgelopen week, de eerste week nieuwe-stijl was ik soms helemaal opgewonden blij van wat ik hoorde. En dan weer teleurgesteld, en dan weer verrast. En dan ook weer eens balen.

Ik weet dat ik het niet kan uitleggen aan wie niets met (nieuws)radio heeft.
En ik heb geen zin om paralellen te trekken met ándere tijd-vergende hobby’s.
Ik hou gewoon van R1J en ik ben trots op Fanlog en wil dat erg mooi maken en houden.
Begrijp je hier niets van: doe mij een lol en reageer dan niet.
En R.: morgenochtend 10 uur is prima. Ik heb morgen niets anders te doen.

Blythe is mijn plaspauzestop.
Het is een dorp, kleine stad en ligt net in Californië op twee uur van Yuma en 4 uur van Kingman en Boulder City.
Vroeger logeerde ik er ook wel eens. Maar in Blythe is echt helemaal niets te doen en als je toch zes uur moet rijden kan dat vind ik beter in 1x.

Mijn vaste plasstop in Blythe is de K-mart.
Ik loop binnen, ga naar rechts naar de restrooms en loop dan nog een kwartier door de winkel om de spieren en de gedachten los te maken.
Soms koop ik wat. Soms niet.

In april stop ik ook bij Rite-Aid.
Vanwege de plastic bordjes die ik bij een ándere Rite-Aid kocht en daarna niet meer vond.
Maar lopend naar de deur zie ik ze al. �
Zwaluwnesten. Boerenzwaluwnesten.
(let op de richels)

Wanneer ik een winkel instap heb ik altijd alleen mijn kleine, niet zo scherp kiekende toestelletje bij me. Ik neem een paar foto’s maar dit wordt niets.
Ik haal het andere toestel. En erg veel wordt het nog steeds niet want allemachtig, wat zijn die zwaluwen snel.

En dan zit er buiten op een richel ónder zo’n fraai zwaluwnest met een zeer knullig nest maar met zeker 1 jong ook nog een duif.

Ik weet dat bedrijven het erg vervelend vinden wanneer wie op ze gaat googlen veel klachten vindt.
Daarom: daar gaat-ie weer over de Volkskrant, een prima ochtendblad, een erg fijne zaterdagkrant áls-ie wordt bezorgd.

Vorige week ontbrak het Volkskrant-magazine.
Ik stuurde een mail waarop niet eens een reactie kwam. Hoewel ik hem (op)hing aan een eerdere mailwisseling over veel klachten en veel mooie beloften en toezeggingen en dat ik vooral moest laten weten als er weer iets mis ging.

Vandaag ontbreekt niet alleen VK-magazine maar alle extra katernen!
Toen hij net begon bezorgde het jongetje wel eens in 2 rondes omdat het anders zo’n dik pak was. Ik wacht dus braaf tot tien uur maar stuur dan toch maar een mail dat ik de rest van m’n krant wil hebben.
Om kwart voor elf ook maar doorgegeven via de site: krant niet gearriveerd (de nuance ‘deel krant wel, ander deel niet’ heb je daar niet).
Waarop ik het automatische bericht krijg dat er ‘op de eerste werkdag’ naar zal worden gekeken. Ben je mooi klaar mee als je hecht aan je lekkere dikke zaterdagkrant.

Het is nu half 5 en de krant is niet nabezorgd.
Wanneer ik op vakantie ben zet ik ‘m stop.
Als hij de week nadat ik terug ben ook maar 1x niet of veel te laat wordt bezorgd zeg ik ‘m op.

(gelukkig had ik nog wel VK-Magazine van vorige week dat Hippo me erg attent toestuurde)

Ergens na drie uur stapt Guus met huis binnen met een gedempte versie van ‘grote prooi’.
Waarna hij naast het bed de kaken zet in iets dat hard kraakt. Stevige botten heeft het slachtoffer. En lang duurt het.
Wanneer het stopt slaap ik weer in maar dan begint het opnieuw.
Kraak-kraak.
En wéér duurt het lang.
Zodat wanneer ik een uur later ga plassen ik voor alle zekerheid het licht aandoe – ik wil nergens in trappen.
Terecht, want er liggen ongeveer 20 centimeter lang ingewanden voor het bed.
Daarna wéér: kraak-knaag.
Later: hevig gekots in de gang (o nee).
Dan tien voor zes een kermende kip onder het raam: ze moet een ei leggen en dat moet in de schuur.
Ik kon uitslapen tot half zeven maar dit kan ik niet aanhoren dus ik sta op.
Het gekots blijkt slijm te zijn.
En de ingewanden zijn nu nog maar een centimeter of drie.

Eebje en Sammie willen ontbijten.
Guus ligt in een zeer tevreden bodemloze slaap.
Nu óp dat bed.

Ik beleef niks.
Nou ja – heel soms *iets*.
Gisteren bv.
Eebje, die wel eens op de stoep gras wil eten om daarmee makkelijker te kotsen (de deur naar de achtertuin staat altijd open maar ja) stak opeens de straat over.
En verkende wel 7 minuten de tuin van de overburen.
Waarna ze terugliep naar huis en ik de voordeur achter haar sloot.
(en ik R. belde met ‘ik heb een avontuur beleefd’)

Vanavond ga ik de knagers voeren en terwijl ik naar buiten loop (R! kwart over acht al) zit daar een egel te snacken aan een eitje en die trekt zich nergens iets van aan.

Dan in de achtertuin zie ik een ballon in de polder landen.
En voor blasé types is dat misschien ‘oh well’ maar ik hol terug het huis in en neem een paar foto’s. 

Ik probeerde dit hier onder in een comment te zetten maar dat lukte niet, daarom nu nog een keer

Beste T,
Ik heb je betaling ontvangen en doe je bestelling morgen op de post.
Nogmaals bedankt voor je bestelling en
vriendelijke groeten,
Jeanne
==================
Hallo Jeanne
Ik heb vanmorgen al een envelop ontvangen met wat sticker vellen, maar niet alles is er wat ik heb besteld.
Klopt het dat er nog een zending komt.
Ben evt. te bereiken op telefoonnummer 06-
Met vriendelijke groeten
T
==============

Ik schrik me wezenloos.
Ik haal de bestelling erbij. Ik zie me die nóg bij elkaar zoeken én er een kadootje bij doen (ik leer het echt nooit).
Ik schrijf terug.

Dag T,
Hier begrijp ik niets van.
Ik heb je bestelling met zorg ingepakt en er echt alles in gedaan.
Heb je de envelop goed bekeken dat er niet onderin nog iets in zit?
vriendelijke groet,
Jeanne
===================
Hallo Jeanne,
Ik heb alleen alle sticker vellen van de vissen en een vel van dolfijnen.
Verder zit er echt niets in de envelop, sorry.
Groetjes
===================
Maar dat is toch ook wat je had besteld?
(ik doe de link naar de bestelling erbij)
Jeanne
===================
Nee, ik heb nog meer dingen besteld in totaal voor 27,01.
Ik heb ook een uit draai geprint wat ik in totaal heb besteld.
Wilt u mij anders even bellen dan kan ik even zeggen wat er nog meer opstaat.
===================
Je vergist je echt.
Op 27-8 maakte je € 14,50 over.
Kan het zijn dat je van plan was meer te bestellen, dat hebt uitgeprint en toen een kleinere bestelling hebt gedaan?
Waarom heb je anders € 14,50 overgemaakt?
=================
Hallo Jeanne
Sorry mijn excuus.
Ik ben in de war met nog een andere bestelling die ik kort daarna heb besteld bij iemand anders.
Mijn excuus hiervoor.
Groetjes

Ik snap het niet, waarom zoveel mensen zo kapot van ‘m zijn, van Obama.
Ik vind zijn retoriek: retoriek.
En waar hij wel (eindelijk) met ideeën komt zijn die niet verrassend.

Verder is hij tegen het homohuwelijk.

* afspraak maken met de kapper

* boeken beneden uitzoeken en niet meer hier iets aanbieden wegens: zinloos

* gisteren aan de deur gekochte bloemen in het water zetten

* sinaasappels persen

* gewassen was opruimen

* slaapkamer opruimen

* Yuma mailen of mijn pakje is aangekomen

* nadenken over het morgen te schrijven artikel ‘hoe bevalt mij Radio 1 Journaal nieuwe stijl’

PAPATHANASSOPOULOU, MAÏRA De Judaskus
Amsterdam, Prometheus, 2000. Paperback, 247 pp, 20 x 13 cm. Een tienermoeder besluit na 17 jaar, wanneer zij ontdekt dat haar man vreemd gaat, haar rol van volgzeme echtgenote en tedere moeder op te geven.

BOMANS, G Op reis rond de wereld en op Rottumerplaat
Amsterdam/Brussel, Elsevier, 1972. Paperback, 159p.

BREEN ELSE Tegen de draad in
Rotterdam, 1978, 110 .pp, paperback, 15 x 21 cm. Translated by van Marwijk Kooy

HEK, YOUP VAN ‘T Rijke meiden en andere verhalen
Amsterdam 1992, ing. 99 p.

MULISCH, HARRY Bericht aan de rattenkoning
Amsterdam, Uitgeverij De Bezige Bij, 1966. Paperback 20×13. 4e druk. 200 blz. Dit boek behandelt de geschiedenis van Amsterdam in de periode 1965-1966. Het is geschreven in augustus 1966, in een drie weken durende woede- en lachaanval. Dat het daarvan de sporen draagt, is volkomen in orde. Het handelt niet alleen ‘over’ de gebeurtenissen, maar is ook deel ‘van’ de gebeurtenissen.

BIE, WIM DE Meneer Foppe En Het Gedoe
Amsterdam, De Harmonie. 1990. Paperback, 20x13cm, mono- en dialogen, brieven, interviews, verhalen, 177 p.

HEK, YOUP VAN ‘T Fax
Amsterdam, Thomas Rap, 1999, Paperback, 162 pp, 20 x 12,5 cm.

TAMARO, SUSANNA De stem van je hart
Amsterdam, Wereldbibliotheek, 1995, 5de druk. Paperback, 155 pp, 21 x 13 cm. Vertaald door Rosita Steenbeek. Een vrouw maakt de balans op van haar leven. Vol liefde brengt ze de verkregen wijsheid over op haar kleindochter.

De boeken zijn allemaal gelezen maar zien er nog behoorlijk uit.
Per boek zijn de verzendkosten € 2,20, elk boek kost 95 cent. Wil je meer boeken, dan bespaar je op de verzendkosten.
Aanbod geldt tot morgenochtend 6 uur.
Dan gaan ze bij de ‘dozen voor Annet’.

Wél gedaan vandaag (behalve Fanlog): een handleiding schrijven voor R. voor dit Weblog aangezien bijna alles sinds de upgrade van een week geleden anders is.
Ook gedaan: boodschappen halen en pakjes wegbrengen.

Van plan:
* stapel boeken beneden uitzoeken, wat ik hou en wat naar A. kan
* slaapkamer opruimen
en nu ook nog
* magazijn opruimen omdat Sammie 2 minuten geleden grote dozen met enveloppen en kartonnen doosjes van het bureau gooide zodat de vloer tussen de stellage en het bureau bezaaid ligt met van alles dat er niet hoort

Kleine, niet echt zinvolle actie maar vooruit:
de laatste drie kleine kalendertjes voor 2008 die nog in de Winkel staan hier aanbieden tegen verzendkosten = € 1.75.
Het jaar heeft nog vier maanden dus wie weet best leuk. ‘Hebbes’ in de commentjes en als dit de eerste keer dat je hier reageert kom je ook in aanmerking maar dan denk ik stiekem natuurlijk wél: “wat ben jij een hébberd”