Jeanne's Weblog

De laatste week stond op Fanlog de poll: wie moet Rob Trip opvolgen.

Na 500 stemmen hebben we de poll gesloten – hier is de uitkomst.

Ik zit nu al twee dagen te combinatiestressen over de aangifte BTW die vandaag ingeleverd had moeten zijn (niet dus) en het pakket dat ik vooruit stuur naar Yuma.

De aangifte doe ik zondag. Dat is te laat en hopelijk is de inspecteur niet boos.
Het pakket voor Yuma inpakken, daarmee begon ik gisteren en daarmee ging ik verder vandaag en ik kreeg het niet in de doos die ik had uitgekozen. Het alternatief is een véél grotere doos (tussenmaat heb ik niet in huis).

Dat kán maar is niet echt wenselijk omdat ik ook nog twee, misschien wel drie andere pakketten bij dat motel wil laten aankomen en dan een tijdje bewaren. Ze zullen wel ‘is goed’ zeggen maar ik wil ze niet overvragen.
Probleem opgeschoven naar morgenochtend.

Toen iets gedaan dat ook nog op het lijstje van te-doen staat: Delta bellen waarom ik geen stoel aan een exit row meer krijg. Vroeger was het een kwestie van wekker zetten in de middle of the night, een uur voor de balie open ging staan wachten (als eerste) en dan springen naar de eerst-open grondstewardess met ‘do you have a seat on an exit row’ – die ze dan nog had.

No more.
Want hoe vroeg ik er vorig jaar ook was: de exit rows waren steeds helemaal bezet.

Delta gebeld. En inderdaad: nieuw beleid. Op exit rows mogen alleen nog mensen zitten die jaarlijks minstens 25.000 miles vliegen. Dat is 5-6x zoveel als ik.
Ik kan dus voortaan wat later opstaan, zegt het Delta-meisje vriendelijk.

Vandaag moet mijn aangifte omzetbelasting (BTW) uiterlijk binnen zijn. Het lukt me niet. Ik blokkeer, ik verkramp (letterlijk zelfs, gespannen schouders, pijnlijke handen). En ik denk, kom, ik gooi het in de Twitter-groep. “Hebben jullie dat ook”.

Waarop wie er reageert (dat zijn er niet veel overigens) zegt: maar dat hoeft toch pas over een maand? Néé, zeg ik. Echt niet. Iemand: wel waar. Ik weer néé, het staat er op.

Maar als iedereen zich tegen je keert ook al is het maar door te doen alsof je gek bent, kún je natuurlijk gewoon ff bewijzen dat je gelijk hebt. Kwestie van een scan. Bij deze

En daar is-ie weer, Herman van der Zandt om 8 uur.
Keurig in het pak, keurig gekapt, de eerste minuten wat minder slo-oom dan gewoonlijk maar dat gaat al snel mis.

Praat gewoon dóór, man, zit ik te denken. En wat maak je toch een rare wijde, ruime, open oo-ui-klanken.

Aan het slot wenst hij ons een fijne avond met een smoel zó strak.
Alsof gewichtig 8 uur presenteren betekent dat er geen lachje meer af kan.

Why o why, Herman van der Zandt om 8 uur.
Omdat Jeroen Overbeek op vakantie is?
Dat is dan nu precies een maand dus hopelijk was het vandaag -voorlopig- voor het laatst.

En echt, heus, HvdZ doet de ochtend en de middag leuk. En hij schijnt de late op 3 érg leuk te doen.
Maar 8 uur? Liever niet.

De middag-snack verstrekt aan de knagers. Zonder jas in grauw maar windstil Grootschermer. Vastgesteld dat konijn Bella Donna nog steeds door het lint gaat wanneer ze een caaf ziet die iets doet dat haar niet zint (zoals eten). Die kunnen dus nooit meer samen. Zodat het maar goed is dat ik al heb aanbesteed dat beide rennen naar allerlei kanten worden uitgebreid.

Verder: de tjiftjaf is terug. En de planten beginnen nu echt uit te schieten. Ook de dovenetel (=erg lekker als je knager bent).

Iets -geen idee wat- roept herinneringen op aan een huisje dat ik ooit met L. huurde in de Ardennen. Helemaal verstopt in het bos en hartstikke primitief. Met zon die je met moeite kon vasthouden, aan het eind van de middag telkens achteruit schuivend met de wijn en de paté. En dan na het avondeten een wandeling eerst door het bos en dan langs weilanden met koeien.

Weer vanachter mijn bureau zie ik Bella Donna fanatiek een nieuw hol graven. Mij vindt ze niet erg aardig maar ze vermaakt zich wel. Of Potter van háár houdt weet ik niet zeker.

Laatst had ik een tweede klant via Boekwinkeltjes. Strikt genomen een derde maar de eerste kent me en had net zo goed via de Winkel hetzelfde boek kunnen bestellen dus die telt niet. Als klant via Boekwinkeltjes bedoel ik.

Klant drie bestelt een juridisch boek van 30 Euro wat al een klein vreugdesprongetje waard was tussen het berekenen van mijn omzet (niet: ‘winst’) van vorig jaar en de ene sticker na de andere boekenlegger (die laatste werd niet betaald).

Maar goed, klant drie dus. Die mail ik (=standaard) dat als-ie voor 45 Euro bestelt hij geen verzendkosten hoeft te betalen. En wat doet de schat een half uur geleden? Hij bestelt voor meer dan 70 Euro juridische boeken erbij.

Ah – het goede leven…

soms is het lastig te bevatten dat als het vrouwtje fotografeert vanuit de achtertuin ze niet tegelijk achter haar bureau kan zitten en als portier dienst kan doen.

* pakket klaarmaken voor vooruit sturen naar Amerika (kan deels tijdens Buitenhof)

* uitrekenen uitgaven 2007 voor aangifte BTW (maar dóen van die aangifte uitgesteld)

* Kingman bellen over reservering (als ik durf)

* bestelling 1e groothandel knoop doorhakken

Nu ik de groothandel van deze magneetjes heb ontdekt weet ik ook dat van dit exemplaar er slechts twee in Nederland zijn. Ze komen ergens volgende week in de Winkel (met de nieuwe Kadotips) maar 1 ervan kun je nu hier al kopen.

Voor  € 7,75 *incl verzendkosten*. Te duur – ok, dan niet. Zelf weten. Anders: ‘hebbes’ in de commentjes, zelf contact opnemen en binnen een week betalen.

Hoe-om-te-gaan-met-lastige-klanten.
“Ik zou er een boek over kunnen schrijven” resp “I wrote the book” – wat me doet denken aan Lauren Bacall in Woman of the year. (“I wrote the book on how to interpret the news and never be wrong” -…- “but when it comes to losing a man….” etc.).

Eerlijk: ik ben er niet goed in.
Ik haat lastige klanten (ja, klopt – als je me googlet en je bént zo’n klant: dit is de pijnlijke waarheid).
Als een klant zeikt zoek ik soms mijn toevlucht tot sarcasme: iets dat erg goed ingepakt is verzonden en toch niet goed is aangekomen waarna klant me de les leest – ik veins “wat *fijn* dat je me deze feedback geeft!* en * ik heb werkelijk geen idéé hoe dingen in te pakken” dus “ik ben je zo ongelooflijk dánkbaar!”.

Nu ben ik zelf ontevreden. Over mijn zgn personal coach die me zou helpen m’n papieren op te ruimen en die eerst regelmatig mail zond en toen weken niet en toen weer wel (maar alleen dat ik mijn vaatdoek moest verschonen) en toen ‘tel je zegeningen en dan doen we dat volgende week wéér’ en die mail kwam nooit nóg een keer en nou ja – twas echt 3x niks.

Maar ik zit met d’r op een gemeenschappelijke lijst van vrouwelijke ondernemers en denk: niet katten, afwachten, wie weet. En vooral : niet afzeiken voor het front van de troepen.
Hoewel ik intussen denk dat iemand die zelf zo chaotisch d’r coaching opzet mij niets kan leren. Ze is als de diëtiste die terwijl ze mij verbiedt pinda’s te eten zelf haar derde gebakje naar binnen propt.

Tot ik -vanavond- een aanvaring met haar krijg op die lijst en ik woedend me wil uitschrijven van d’r flutcursus wat niet lukt want haar script (wat verbaast me dat niet) herkent me niet zodat ik het mail.
Waarop zij reageert met “Ik zal het voor je in orde maken, groetjes”.
En zelf ben ik kluns nr 1 in omgaan met klanten maar dit vind ik dus echt zóoooo stom.

Hard doorgewerkt en ja! alle magneetjes staan nu in de Winkel (ze hoeven alleen nog te worden ingeruimd in dozen zodat R. en ik ze kunnen terugvinden als ze worden besteld).

Intussen ontdekt dat ik rechtstreeks bij de groothandel kan bestellen wat die ene winkel in Yuma soms (een beetje) heeft.

Hebberigheid onderdrukken en dadelijk beredeneerd, rustig, verstandig, alles zorgvuldig afwegend als een wilde gaan shoppen!

* laatste magneetjes in de Winkel zetten

* uitgaven bij elkaar zoeken ivm aangifte BTW

* koffer van vorige reis helemaal uitpakken (schaam)

* kleren wassen

* cd’s die ik wil meenemen uitzoeken

(PM leren omgaan met nieuwe camera anders wordt het nogal zinloos die mee te nemen)

* Mick Jagger

* Ursula Andress

* R.

* Sammie

* Mart Smeets

(en nou niet gaan googlen maar gewoon ‘op je gevoel’)

Weer een dag die vliegt.

Goed begonnen met het Radio 1 Journaal en…. koffie (!). Toen boodschappen en slimme concurrenten van me zetten dan op Twitter ‘artikelen mooi inpakken voor klanten – leuk!’ – in het Engels. En geen idee óf ze zo enthousiast een hoop zitten in te pakken maar ik wantrouw het een beetje als het zo nadrukkelijk wordt gebracht. Enniewee: ik kon 1 boek posten dat ik verkocht via Boekwinkeltjes en dat deed ik in een net bubbelenvelopje en ik plakte de postzegel er mooi recht op en toen ook nog een naamstickertje en klaar.

Weer thuis: een enveloppe van Anchorman die helemaal in Leuven sQueeze voor me kocht met die Prachtige Foto’s van Rik van de Westelaken. Leuk interview ook. Maar vooral: whoa, wat een Foto’s! (zwijmel enzo)

Even was ik in de verleiding ze hier te kopiëren maar dat deed ik 1x met foto’s van Jeroen Tjepkema op Fanlog en toen kreeg ik een rekening van meer dan 500 Euro van de fotograaf zodat ik me beheers. Dat kostte een hoop me in het stof wentelende mailtjes en uiteindelijk hoefde ik niet te betalen maar moest ik wel een hoop beledigingen incasseren en dat moest écht want ‘jamaar’ leek me op dat moment niet een slimme reactie.

Intussen nog wat dieren verzorgd, zeer kort power napje gedaan, lijstje aangevuld van ‘te doen’ en nu zou ik magneetjes in de Winkel kunnen gaan zetten ware het niet dat over een kwartier het Radio 1 Journaal weer begint.

Dit was maw weer een dag-die-was. (kijk trouwens even tv als je kans ziet: Rik vdW presenteert en wát een contrast met Laïla A en wat staat dat zwart-wit-grijs ‘m weer goed en heel fraai dat nieuwe kapsel)

Het weer is mooi, de vogels fluiten, ik stap spontaan op een buurvrouw af of ik de Plus-knikkers moet sparen voor haar kleinzoon en doe nóg spontaner ‘kom maar mee, ik heb er al vier, die kun je meteen meenemen’ en dan ‘wat lie-ief’ dat je me uitgenodigt voor koffie maar nee, ik heb haast.

Naar de Plusmarkt, 8x rosbief gekocht en voor mezelf 3 goeie flessen wijn van wel € 5,29 p.s. wat boven mijn normale uitgaafpatroon is én uitloopeitjes voor de eigen kippen (ja – das een beetje raar, ik weet het).

Eindeloos wachten bij de kassa (oh well), op de terugweg buitelende kieviten, weilanden vol meeuwen, nog meer Wilders op de radio. O ja, het was vanochtend een leuk Radio 1 Journaal, ook over die Wilders.

Qed: ik ben écht verslaafd aan koffie en leef op nu ik mijn dagelijkse fix weer heb.

(maar die Laila met de vlakke blik en de vlakke stem en de wapperhandjes en de verkeerd uitgesproken woorden vind ik nog steeds 3x niks – ik word er dus niet meteen ‘gek’ van)

Need I say more?