Loading ...
Ze is hier pas anderhalf jaar – niet eens. En toen ze kwam was ze pas vier maanden.
Steeds vaker denk ik wat ik al een dag probeer te verdringen: het is mijn schuld. Ik heb niet goed genoeg opgelet.
Jeroen Overbeek belt als (inval-)presentator van het R1J met een vrouw van de ANWB over dat de gebrokenbeenvluchten terug naar Nederland vol zijn. Ze zijn ‘op’.
En niet zomaar ‘op’. “Opperdepop” zegt de leuke krullenbol.
Op-per-de-pop.
Mm.
Koeien worden in de melkveehouderij vaak niet ouder dan 5 of 6 jaar, terwijl ze pas in hun 7e levensjaar volledig volgroeid zijn en op hun natuurlijke productietop zitten.
Hoe komt het dan dat koeien toch vaak korter op het bedrijf blijven? Er wordt van de doorsnee melkkoe erg veel gevraagd. De gemiddelde koe moet 8.000 liter melk produceren per jaar. Ze is gefokt op melkproductie en met de hoge productie-eisen gaat dat ten koste van andere eigenschappen zoals weerstand en gezondheid.
Veel koeien krijgen last van uierproblemen, of ontstekingen aan hun poten of klauwen. Sommige koeien worden onvruchtbaar. Als een koe niet meer op hoog niveau produceert of te vaak ziek is, dan wordt ze afgevoerd naar de slachterij.
Dat is jammer, want oudere koeien hebben ook veel waarde voor een bedrijf. Zij kennen de routines van het bedrijf. Een oudere koe kent de wegen op een boerderij goed. Dat geeft zij weer door aan de jongere generatie. Het is gemakkelijker voor de boer om te werken met een oudere koe waar hij al een relatie mee heeft opgebouwd. En een oudere koe straalt rust uit waardoor de hele kudde rustiger en handzamer wordt.
Lees hier verder
Guus schudt met zijn kop en krabt aan zijn oren.
Guus heeft, zegt internet, oorontsteking. Guus moet naar de dokter.
Dus rijd ik naar Alkmaar om bij de dierenarts valium te halen in de hoop dat Guus morgen wanneer R. komt ongeveer comateus is aangezien hij anders niet bereid is plaats te nemen in het reismandje.
De dierenartsassistente vraagt of ik even binnen kom.
Op de behandeltafel zit mijn zielige kleine Tjib-konijn waarmee de dierenarts net bezig was.
Het gaat niet goed, zegt de dierenarts. Kijk maar hoe moeilijk ze ademt.
Hij zal haar nog 1x antibiotica en een pijnstiller geven. Dan hoor ik morgen wel of ze het redt. Maar hij denkt van niet.
Of ik erbij wil zijn wanneer ze “gaat slapen” (super-eufemisme). Nee.
Of ik haar dan nog wel even wil *zien*.
Ik weet het niet. Moet ik dat nu beslissen? Nee, hoeft niet.
Doe maar niet, zeg ik.
Met mijn vermeende droom over Ayaan heb ik de website Geen Stijl gehaald. Dat schijnt volgens blogologen zo ongeveer het hoogst haalbare te zijn in deze sfeer. Als dat inderdaad als maatgevend wordt beschouwd voor het succes van mijn blogpogingen, heb ik de neiging om onmiddellijk te stoppen.
Van mij mogen ze daar hun gang gaan bij GS, vrije meningsuiting en zo, o jee, ik zou er niet aan durven tornen. Maar ja, ik houd niet zo van hun would be humor die voornamelijk vulgair is. Van een hoog poep -en piesgehalte. Pubers die de luier maar niet willen ontgroeien en dus nog steeds niet zindelijk zijn.
Lees hier verder.
En: go, Philip, go!!
Gisteravond: Tjibbe komt niet aanhollen om te eten. Maar dat gebeurt wel vaker.
Vanochtend: Tjibbe zit in elkaar gedoken. Ik aarzel geen moment, stop haar in een mandje (ze laat zich makkelijk pakken = slecht teken) en breng haar naar de dierenarts.
Het is buiten spreekuurtijd maar ze wordt aangenomen en ik word twee uur later teruggebeld.
Tjibbe heeft een longontsteking. Dat is ernstig. En ze voelt zich klote.
Dus heeft ze een oppepper gekregen en antibiotica. Misschien wordt ze beter. Misschien niet.
De dierenarts wil haar graag hóuden. Voor: in de gaten.
Tot zaterdagochtend. Hij belt me als ze dood gaat/is.
Als ze niet dood gaat, zal werkster E. (die eerder caaf Kopan antibiotica gaf) haar nog een week verzorgen.
Alles is geregeld. Nu ga ik mezelf afleiden.
Eerst maar eens een stukje maken over brommers die vies zijn (voor Fanlog).
Vanochtend om kwart over acht stopt er een busje met aanhangwagen op de parkeerplaats schuin tegenover mijn huis.
Als echte dorpsbewoner gluur ik. ‘Overbeek’ staat erop wat een makelaar in de buurt is.
Niet dé makelaar trouwens. Dat is De Haan.
Wanneer ik boodschappen ga doen en de laatste twee pakjes posten (hierna zijn er geen bestellingen meer) zie ik in de buurtuin een giga bord met Te Koop.
Eind middag (dan valt de zon erop) maak ik een foto. Beetje voorzichtig, uit een zijdelingse hoek.
En ook meteen maar van het eigen mini-huisje.
Wil je mijn leuke buuf (zo heet dat hier) worden, informeer je dan nader over nr. 19.
En haal het niet in je hoofd om mij via een makelaar een ‘wil je soms verkopen’-brief te sturen.
Want dat wil ik dus niet.
Vannacht heb ik van Ayaan Hirsi Ali gedroomd. Een nare droom. Ik had iets met haar gehad en ze had alles gefilmd. En dat werd nu getoond. Zeer compromitterende beelden. Ze zouden me duur komen te staan, dat was wel duidelijk.Wat nou zo compromitterend was, bleef in het vage. Ik kan het in ieder geval niet navertellen. En wat ik met de schone Ayaan heb gehad, weet ik ook niet meer. Een wraakzuchtige blik, dat is alles wat me nog voor ogen staat.
Lees hier verder.
De implantoloog die wil dat ik een jaar met een plaatje loop stuurde vorige week -op mijn verzoek- een plan plus begroting.
Die envelop durfde ik niet open te maken dus stuurde ik hem naar R. die me er zojuist over vertelde.
Het verhaal komt neer op wat ik had onthouden. Alleen staan er geen tijden in (heel vervelend, juist die zijn voor mij belangrijk) en ontbreken ook details in bv het volgende: de hoektand wordt getrokken en daarna krijgt u een plaatje.
Wanneer daarna? Direct daarna? Voor ik de deur uit ben daarna? Of een maand daarna?
Het bedrag is wel helder: € 3700 Euro. Wat inderdaad ligt tussen de 2- en 3000 Euro zoals me was verteld.
Nu dus een nieuwe second opinion. Wat kan bij de VU.
Daarvoor moet ik een afspraak maken. Dan mag ik in deze stoel zitten.
Deze week hoef ik van mezelf nog niets. En daarna mag ik per dag uitstellen tot het echt niet meer kan.
Of maandagochtend negen uur draai ik 020-5188419 (Sectie Orale Diagnostiek).
Ik wou dat ik een dikkig konijntje was dat met een ander lief konijntje in de zon zat.
“Werken is net als drank: je kunt ervan genieten als je het maar met mate doet.”
Een man zegt het tegen Felix Meurders en ik vind het een mooie diepe gedachte. Tot ik er over ga nadenken. Ik vind het dan nog steeds ‘mooi’ maar erg diep is het eigenlijk niet.
Wat werk voor ons allen betekent, onthult hij ook: sociale contacten, waardering en zelfrespect.
Waarbij ‘ons allen’ niet al te letterlijk moet worden opgevat.
Ik hoor ‘m de laatste tijd weer steeds vaker op de radio, Jeroen Tjepkema. En ik zie ‘m steeds minder op de televisie.
Zou het toeval zijn. Of vindt de NOS ‘m niet leuk (genoeg)? Voor het scherm.
Ik zit te mailen met iemand die een schip heeft (wat iets anders is dan een boot) en ik mag een keer meevaren en dan -romantisch- overnachten ergens voorin met een leuke man. Maar, mail ik terug, ik heb niet iemand met wie ik dat wil.
Weet hij niet iemand?
Mm – probleem, mailt hij terug.
Hij kent mijn smaak niet.
Nu ik weer.
Tall dark handsome – en rijk.
Helaas. Heeft-ie niet in de aanbieding. Maar hij zal ernaar uitkijken.
Leuk. Ik ook.
Doei!
Twee weken doe ik nu aan Boekwinkeltjes.
Ik heb er 132 boeken neergezet. Geschiedenis, Reizen, Rechten.
Ik heb ook nog wat boeken toegevoegd aan de Winkel.
De afgelopen weken kreeg ik vier bestellingen.
(Niets via Boekwinkeltjes)
Een was een boek van 10 Euro. Dat staat nog gereserveerd.
Een was een Pooh-adresboekje van € 2,75 (dat niet werd betaald).
Nog een: een Sex and the City Trivia Game van € 18,50 (die niet werd betaald).
Vijf smiley stickers met kraaloogjes voor € 1,50 – klant wou 10 setjes, ik mailde dat ik er maar 4 had en of ze ook wou laten weten als ze er dan vanaf zag (klant reageerde niet).
Tenslotte voor 10 Euro div smiley-dingetjes maar alleen als ik indien ze goed werden bevonden er 50 stuks van kon leveren (kon ik niet).
Ik doe niets ‘fout’. Tenminste: ik doe niets ánders. En het kan toch niet zo zijn dat de boeken die klanten tot nu toe mooi vonden in mijn Winkel allemaal zijn uitverkocht.
Elke dag probeer ik er weer enthousiast tegenaan te gaan.
Maar dat kost elke dag meer moeite.
Bloggen. Het schijnt onontkoombaar te zijn. Journalist, presentator; je moet mee in de nieuwe, wondere wereld van de multimedialiteit.
Tim Overdiek, onze cross-mediale correspondent te Londen, de man van de prachtige cursiefjes, zoals we dat vroeger noemden, kwam speciaal over naar de redactie om het ons uit te leggen. Hij keek me voortdurend streng aan. Kennelijk moest ik me aangesproken voelen.
Zonder weblog geen toekomst als journalist, zo hield hij me voor. De blog als levenselixer. Je blog, donc je suis, vrij naar René Descartes en nu moet Descartes dus een kleurtje krijgen om door te linken naar Wikipedia of daaromtrent.
Met afbeelding het liefst ook. Hoe dat moet, weet ik niet. En daar heb je het, de ellende van de techniek. ‘Met één knop en klaar is Kees’, roepen de blogblagen dan. Maar op de een of andere manier laten die knoppen het bij me altijd afweten.
Lees hier verder.
Die foto van ik-in-paars was echt niet als mooi bedoeld. Zelf vind ik hem ook helemaal niet mooi.
Ik vind daar mezelf een poserende trut waarin ik mezelf niet herken.
Als tegenwicht een paar andere portretjes (en die met de camera noem ik zelf ‘Joni’ omdat het me doet denken aan Joni Mitchell)
Maanden merk ik niks van m’n muizen.
Tot ik vorige week in het kastje onder het aanrecht keutels zag. En ik dat kastje door de werkster liet schoonmaken.
Vanochtend het Knaag-knaag. En net loopt er 1 over de glazen en dóór de yoghurt-schaaltjes (gatver!) op de schaal er onder en verdwijnt achter de magnetron.
En niet 1 want eerst hoorde ik daar geluid en toen keek ik en tóen zag ik er 1 (wat dus waarschijnlijk nr. 2 was).
Nb: naast mij op de grond zat Sammie. Die kéék niet eens 
