Jeanne's Weblog

Adviezen krijg ik hier en via privé mail.
Brenda brengt het terug tot de kern: kies ik voor Sammie of kies ik voor mezelf.
In het kader van: wie gaat er een nare nacht tegemoet.

Dat is een makkie. Voor de mini-man natuurlijk.
Al is het maar omdat ik me zelf ook klote zou voelen als ik rot zou doen tegen hém.
En misschien stopt het mij-meppen wel even abrupt als het is begonnen.

Buurvrouw L. die me vandaag voor het eerst in het echt zag vond mijn oog er al veel beter uitzien dan op de foto’s. Het is aan het verkleuren.
Zelf zag ik niks maar het licht in de badkamer is ook niet zo goed.

Kiekje gemaakt dus maar. En verdomd.
Kijk eens hoe fraai lichtgelig aan de randen.

Maroesja zet het hieronder in een commentje en met buurvrouw L. was ik net tot dezelfde conclusie gekomen.
Sammie is de baas. Omdat ik hem altijd in alles zijn gang laat gaan.
Het enige dat hij *niet* mag is van mijn bord eten.

Wanneer hij me onredelijk krabt (buikje aanbieden voor aaien en dan opeens krab! en: bijt!) maak ik mijn hand voorzichtig los en excuseer me omdat ik kennelijk over een grens ben heen gegaan.

L. zegt: niet voor niets dat hij je aanvalt wanneer je ligt en niet wanneer je staat. Staand ben je groter en sterker dan hij, liggend ben je zijn formaat. En dus aanvliegbaar.
Het klinkt plausibel. De vraag is alleen: wat nu.
Want puppy cursus voor kloterige katers van bijna vijf dat heb je dacht ik niet.

(voor wie anders dan ik-op-dit-moment wél geïnteresseerd is in Mooie Jongens op tv: tis sinds 12 uur Tjep en hij ziet er pico bello uit)

Hij moet een reden hebben gehad, dacht hoopte ik.
Misschien was ik in mijn REM-slaap en vond hij het eng dat mijn ogen bewogen.
Of Eebje lag tegen mijn hoofd extreem hard te spinnen. Zodat hij jaloers werd. Zoiets.

Vannacht om vijf voor vier lig ik in halfslaap. Meer wakker dan slaap eigenlijk.
Ik lig doodstil. Ik droom niet. Eebje spint wel maar héél zacht.
Uit het niks geeft Sammie me een harde klap op mijn hoofd. Pets! Met nageltjes.
Alleen raakt hij dit keer mijn voorhoofd net bij de haarlijn.

“Hé!” roep ik en Sammie springt van het bed.
Om nog geen halve minuut later weer terug te springen en mijn knie aan te vallen.
Ik trap naar hem – hij weer weg.
Waarna ik niet meer durf te slapen, om zes uur maar opsta, me een uurtje laat afleiden door het Radio 1 Journaal.
Dadelijk moet ik nog een artikel schrijven.
En de tandarts afbellen waar ik woensdag een afspraak heb.

Ik ben iemand die niet blij is met kerst.
En die zich ook vrouwmoedig heenslaat door Oud- en Nieuwjaar.

Ik heb de pest aan de collectieve ‘fijne kerst’-wensers aan al hun Hyves-vrienden waarvan ik er 1 ben.
En 1 strike zie ik door de vingers.
Maar wie dan ook nog eens aan 100+ Hyves-kennissen een verschrikkelijk mooi Nieuw Jaar wenst is bij mij: strike out nl ‘geen hyves-vriend meer’.

Omdat ik wie niet eens in de gaten houdt wie van haar (m/v) vrienden wel en niet in feestelijke stemming is maar zonder aanziens des persoons hele grote kloten van alles toewenst niet mijn vriend(in) is.

FYI.

Ik merk dat mijn blikveld ongelooflijk beperkt is geraakt.
Ik kijk naar mijn mini-man. Ik vind hem niet lief. Ik vind zijn blik ‘gemeen’. Ik vertrouw hem niet meer.
Ik probeer niet te denken aan ev consequenties maar ik treur nu al om het verlies van wat we samen hádden. Of hádden we dat wel?

Ik kan niets anders bedenken om over te berichten.
Ik aarzel om mensen met wie ik wel eens mail ‘zomaar’ hierover te mailen.
Anderen mail ik wel. Die reageren aardig, vaak herkennend. 

Mijn persoonlijke kwelgeest XY comment dat ik de kat maar moet laten inslapen omdat dat immers mijn stijl is.
Tja.

“Jij bent wél lief” zeg ik tegen Guus die op mijn bureau heen en weer marcheert in de hoop zo het uitdelen van de rosbief te versnellen.
De schat slaapt de laatste weken op mijn hoofdkussen. Veel intiemer dan voorheen (voeteneind).

Dan zie ik uit zijn kontje iets wits komen. Iets duns wits. Een worm.
Dat kan er ook nog wel bij.

En dit is het ’ziektebeeld’ van deze ochtend.
Nóg roder, nóg meer opgezet.

Ik kijk Babe (altijd weer prachtig) en in de reclame-pauzes stukjes Top 2000 die me niet grijpen.
Dan Youp waar ik fan van ben maar dit keer valt hij m tegen zodat ik switch naar La& Order SVU en dan ga ik naar boven.

Op bed liggen Eebje en Sammie.
Ik ga bij Sammie zitten. Ik aai hem. Ik praat met hem. Ik duw mijn gezicht in zijn vacht.
Hij biedt me zijn buikje om te aaien en om mijn gezicht in te duwen.
Ik doe dat.
Dan gaat de staart ongeduldig slaan en ik back off.

Op internet heb ik intussen gedragstherapeuten voor katten gevonden (waar ik niet in geloof) en homeopathische middelen (idem).

Hier aangedragen remedies als katten uit de slaapkamer, Sammie opsluiten in een kattenmandje, mijzelf in een kooi, oogkapje op de ogen ervaar ik niet als realistisch.

Mijn katten moeten ‘s nachts bij me kunnen zijn.
En het zal-wel-niet dat Sammie me vannacht wéér aanvalt.

“Niet stoer zijn” schrijft Mieke in een commentje.
Maar ik ben niet stoer.

Ik ben ontzettend geschrokken. Ik ben bang van mijn kat. Ik weet niet ‘hoe nu verder’.
Alleen op korte termijn en ‘praktisch’ kan ik iets bedenken.
Zoals dat ik zoals ik er nu uitzie niet ‘onder de mensen’ wil komen.
Dus vraag ik buurvrouw L. of ze maandag boodschappen voor me kan doen.
Niet veel stel ik gerust: alleen voor de knagers en uiteraard rosbief voor de katten.
En, neem ik me voor, bel ik maandag de nieuwe tandarts af met wie ik voor woensdag een afspraak had.
Want volgens mij is dit dan nog niet over.

Maar: geen dokter. Daar ga ik sowieso niet heen als het enigszins valt te vermijden.
Ook geen dierenarts.
Die zal ik wanneer ik er binnenkort sta met een aan een cyste te opereren cavia vragen of hij er iets op weet.

Intussen is mijn grootste echte probleem dat ik Sammie helemaal niet meer aardig vind.
Maar dat zakt vast wel.
Kwestie van dagen.
Back to normal.

Vroeger had ik een bevriende kennis die haar kat liet inslapen omdat die haar opeens aanviel. Ze zat op de bank tv te kijken en opeens hing er een kat met al d’r nagels in haar achterhoofd.
Ik dacht: wat gemeen (van haar). En: het ligt vast aan háár. Ze is te weinig thuis. Of ze gedraagt zich anderszins ongewenst in de ogen van de kat.

De laatste maanden valt Sammie mij soms aan. Altijd ‘s nachts wanneer ik lig te slapen.
Opeens krijg ik een haaltje over mijn gezicht. Met nageltjes.
Niet leuk maar nou ja.

Vannacht is het weer raak, maar nu dus écht raak.
Ik voel een harde klap op mijn oog, ik voel bloed, ik ben bang dat ik niets meer zie.
Dat laatste valt mee. Ik ben niet blind.
Verder weet ik het ook even niet meer.

Alleen jij kunt bepalen of je gelukkig bent!
Catherine Keijl roept het me toe en een paar haren gaan overeind staan maar ik denk ook: je hebt gelijk.
Niet dat het nou zo diep is maar het doet me – als boodschap – denken aan Memories of East Texas van Michelle Shocked.

Met de zin:
‘What the hell did you let them break your spirit for?’

Waarin ik hoor: er zijn lapzwansen out there die proberen je kapot te maken maar het is aan jóu of je dat toelaat. Niet dus!

Zo kreeg ik ook kerstkaarten (wel 10) en op 1 stond geschreven “jij laat je niet er onder krijgen!”
Wat zoveel keer inspirerender was dan ‘fijne kerstdagen’.

Hoi ik
Ben margot en hou ontzettend veel van koken
Kunt u mij wat resepten doorsturen 3ofzo!!
Groeten margot

————

waarom kijk je niet gewoon op de site?

groeten,
Jeanne

Op Fanlog staat een lijstje van 17 platen van dit jaar. Een deel komt uit de top tien die het Radio 1 Journaal het meest draaide. Fanlogger Harrie voegde een paar favorieten toe en ik ook.
Dit is nog een plaat die ik voordroeg

Tien oefeningen om in een paar weken een prachtige platte buik te toveren. Uit de boot camp serie (dan weet je het wel). Ik kan niet vinden hoe lang de band is.

Het is een VHS-videoband máár voor de Amerikaanse markt en die zijn niet op alle NL videorecorders af te spelen. Nieuw in de verpakking.

Vraagprijs incl verzendkosten 3 Euro.

Boekje is uitgave van het Rijksmuseum en de Vrienden van het Gymnasium, 43 blz met verklaringen van Goden-namen. Afm 10 x 14 cm, klein vlekje op kaft.

Kaartje van Love is heeft op achterkant ‘a kiss under water’ in vier talen, ook NL. Wat smoezelig.

Vraagprijs voor het boekje € 1,75, voor het kaartje 55 cent (=verzendkosten).

‘Hebbes’ in commentjes etc.

Drie magneetjes. Licht beschadigd. Wat alleen opvalt als je er erg goed naar kijkt. Maar daarom niet geschikt voor de handel – wel voor eigen gebruik.

Vraagprijs incl verzendkosten per stuk € 1,85. Of 5 Euro voor alle drie samen.

Aanbod geldt tot het niet meer geldt omdat a) iemand ‘hebbes’ heeft gedaan of b) ik er genoeg van heb.

Vanochtend toch weer vroeg opgestaan voor Fanlog en blij dat ik het deed.
Niet omdat het zo’n verpletterend mooie uitzending was.
Maar omdat het inderdaad is zoals Jaap in het commentje hieronder zette: je (ik) moet schrijven omdat ik het zélf leuk vind. En dat vind ik.

Merkwaardig eigenlijk dat ik dat hier onbekommerd kan en dat wanneer hier niemand op een stukje reageert dat geen pijn doet. Terwijl wanneer dáár niemand reageert op iets dat ik zelf behoorlijk goed geslaagd vind ik wél een ‘nou ja, zeg!’-gevoel heb.

Ook Fanlog schrijf ik voor mezelf. En het aantal lezers groeit wel dus we doen duidelijk *iets* goed.
Ziezo.

Vanochtend – wat viel het me weer moeilijk om op te staan.
Ik ben chronisch moe, wil alleen maar slapen en rusten en niks hoeven.
Dus druk ik de wekker om half zes uit en word een kwartier later half wakker en denk: vooruit dan maar.

“Het Radio 1 Journaal met… Rob Trip!”
Wonderbaarlijk meeslepend is het allemaal niet maar de populaire en ongetwijfeld goed betaalde presentator draait leuke plaatjes.
Dan toch nog iets moois: een gesprek met Annie Brouwer.
Ik schrijf erover op Fanlog en niemand reageert.
Niet daar. Niet privé. En voor de zoveelste keer denk ik: word ik wel gelezen?
En dan bedoel ik niet hier.
Dat zal wel en zal ook niet en dat is anders.

Maar daar probeer ik af en toe echt mooie dingen te doen, en geen sjoege.
Niet van zomaar-lezers, niet van mede-Fanloggers, van helemaal niemand.
Hier zou ik dat kunnen hebben. Dit is een lijflog.
Maar daar word ik er met enige regelmaat (steeds vaker) knap wanhopig van.

Zeker in het besef van de wekker die morgen wéér op half zes staat.