Jeanne's Weblog

Een klant bestelt een kalender.
Normaal verzend ik die in nr 6 bubbel-enveloppen met als extra veiligheid een stuk karton.
Gaat altijd goed.

Deze kalender was een maatje groter zodat ik gisteren een stevige Amerikaanse kartonnen doos in stukken heb geknipt zodat die twee flanken leverde die ik langs alle kanten intapetje en vervolgens als pakketpost verzond.

Had ik meer kunnen doen?
Ja, klaagt klant. Want wat is geschied: “Wat mij verdrietig stemde was het feit dat de pakketbezorger het pakketje in mijn brievenbus gewurmd heeft waardoor er een lelijke vouw loopt op 5 cm. van de zijkant van de kalender. Ik vind dat best jammer, temeer daar ik 6.95 Euro heb betaald voor de verzendkosten. Bovendien is het een cadeautje voor mijn zus. Wat jammer dat je niet vermeld hebt op het pakje dat er een kalender in zat en dat het “niet gevouwen” mocht worden.”

Tja. Das natuurlijk inderdaad reuze stom van mij. Dat ik op twee oersterke stukken karton waar die kalender tussen zat niet ook nog  “niet vouwen” en “kalender” heb gezet nadat ik ook nog eens verzending als pakketpost heb betaald.

En eerlijk gezegd snap ik ook niet hoe die postbode die kalender/pakket kapot heeft gekregen.
Tenzij zijn naam Bokito is.

Ik kocht in Amerika (ik meen in Bullhead City, AZ) een leuke grote (17×13 cm) zachtrubberen magneet.
Ik kiek ‘m, leg ‘m klaar voor invoeren en zie dan dat aan de achterkant van de verpakking nóg een grote (17×11 cm) zachtrubberen magneet zit.

Leuk, erg leuk.
Alleen: mikken deze twee magneten niet op verschillende doelgroepen?

Ik kan ze dus beter scheiden denk ik.
Tenzij iemand nu denkt: dat komt goed uit voor sinterklaas (aangenomen dat je dat op 5/12 viert want als je het dit weekend zou vieren zou het wat laat zijn).

En ja: deze magneten kan ik wél vinden.

Gisteren.
Iemand betaalt een boekenlegger waarvan ik er nog zeker 5-7 heb.
Hij moet liggen in 1 van deze dozen.

Hij ligt er niet. Sterker: een hele doos is zoek.
Hoe kán dat nou? Dit zijn grote dozen. Die zet je niet even verkeerd neer zonder dat het na een tijdje toch opvalt.

Vandaag.
Iemand heeft een kalender en een agenda besteld. Alle kalenders en agenda’s liggen hier.

Ik pak de kalender maar kan de agenda (waarvan er nog twee exemplaren zijn) niet vinden.
Het is een Betty Boop-agenda. Zou ik die in de laatste Boop-doos hebben gedaan?
Gekeken. Nee.
Bovendien: ik *zie* die agenda’s daar nu al een paar maanden liggen.
In gedachten dan.

Zouden ze achter de plank zijn gezakt?
Alle planken eronder ontruimd en bekeken.
Nee.

Wel gevonden: een mini Spongebob-kalendertje. Waarover een klant me vorige maand een mail stuurde: als iemand niet betaalt, mag ik ‘m dan.
Die mail heb ik eerder deze week in een ordelijke bui gedelete.

Wat ben ik een ongelooflijk warhoofd. En sloddervos.
Hoe moet dat nou met die agenda.
Moet ik nou twee dagen zoeken.
Ja, dat moet.
Maar wáár.

(heb pest aan mezelf)

Een zendermanager van de Eerste Radiozender van de Publieke Omroep zou een groot inzicht in het medium radio moeten paren aan een gedegen kennis van de Nederlandse radiohistorie.Hij zou moeten weten dat de publieke radio gebaat is bij karakteristieke, bevlogen en herkenbare sprekers.

Hij zou de stemmen van mevrouw Ida de Leeuw van Rees moeten hebben bestudeerd en die van Mia Smelt, Albert Milhado, Johan Bodegraven, Jan Cottaar, Mr. G. B. J. Hiltermann, Dr. P. H. Ritter Junior, Ir. Ad van Emmenes, ds. Kater, Anton Constandse, Bert Garthof, Cor Galis en vele vele anderen.Pas dan weet een zendermanager dat hij in Martin Ros zo’n bijzondere en karakteristieke radiospreker in huis heeft, die hij dient te koesteren en te binden tot in lengte van jaren.

De zendermanager van Radio 1 heet Laurens Borst en hij is geboren in 1954.
De zendermanager van Radio 1 is veel te jong voor zo’n belangrijke functie.

(Bron)

Wat een raar argument: Martin Ros “is in staat om te veranderen” en zou daarom moeten blijven.

Waaróm zou hij veranderen? En hóe dan?

Als hij verandert is hij ‘Martin Ros’ toch niet meer?

Het goede nieuws: tis Tjep.

Maar waar is dat mooie beige retro-truitje en dat schattige blauwe truitje dat hem ook zo goed staat?
Woensdag in donkerbruin gestreept overhemd: érg mooi.
Gisteren in donker jasje met licht hemd: beetje ouwelijk.
Vandaag in donker jasje met lichtblauw of lichtgrijs overhemd: beetje flets.

Zou die NOS-styliste niet zien dat wat Jeroen Tjepkema voor de spiegel in de winkel misschien goed staat hem op de buis niet bepaald doet sprankelen?
Deze jongen moet in fellere kleuren, in jeugdige outfitjes, in ‘typies Tjep’.

Vindt deze Tjep-watcher. Die verder overigens geen verstand heeft van kleren en mode.

Ook Een Vandaag wil nu van me weten wie ik de Politicus van het Jaar vind.
En ik zou best Femke Halsema willen stemmen maar eigenlijk heb ik dit jaar niet zo veel van haar gemerkt.
Dus weet ik het eerst niet en stem dan toch maar Marianne Thieme.
Op wie ik nooit écht zou stemmen. Maar goh – wat heeft die met haar twee zetels veel aangekaart en met succes en wat is er dankzij haar dit laatste jaar veel ten goede van dieren veranderd.

Dan is er ook nog de slechtste politicus van het jaar.
Dat is nog moeilijker.
Geert Wilders? Of toch Rita Verdonk?
Het wordt Rita Verdonk.
Omdat Wilders in elk geval openlijk rabiaat fulmineert tegen moslims.

Maar Rita zegt niks, zwijgt mysterieus en hoopt op die manier aanhang te verwerven.
Das dus niet ok.
Wat ik vertaal in: slecht.

Om half 4 haal ik mail binnen.
Om tien over half vier wil ik een antwoord sturen.
Dat lukt niet.
Geen internetverbinding.

Modem eruit en erin.
Router idem en reset gedaan.
PC uit en aan.
Helaas.

Windows ‘m laten testen.
Die zegt behulpaam dat ik alle kabeltjes moet controleren.
Zaklantaarn van beneden gehaald. Onder het bureau gekropen. Plugjes aangedrukt.
Voelt stevig.

Nog maar eens alles uit en weer aan.
Via de inbelverbinding van Zonnet gekeken of er een foutmelding is bij mijn provider (Multikabel). Niet.

Om half vijf toch maar eens de helpdesk gebeld.
“Er is een probleem met de internetverbinding in het hele dekkingsgebied. Onze technici zijn op de hoogte van het probleem en werken hard aan een oplossing.
Onze excuses voor het ongemak.”

Vroeger zeiden ze altijd “het eventuele ongemak”.
Dat maakte het nog erger.

Dit stukje kan ik plaatsen door weer in te loggen met het inbelmodem via Zonnet.
Ik ben even erg slecht gehumeurd.

Ik heb het huis van mijn dromen.
Het zijn twee etages aan ergens een park in Amsterdam-Zuid. Het Vondelpark? Nee.
Erg groot. En er lijkt geen eind aan te komen. Steeds méér verborgen kamers blijken er te zijn. Ik ben verrukt.

Alleen: er lopen steeds mensen binnen. Die de vorige bewoner kennen.
Ook heb ik de telefoon vergeten over te zetten. En heb ik verzuimd verhuiskaarten te versturen.

Ik maak een lijstje van wat allemaal móet incl. veel hang- en sluitwerk want het benauwt me wel, al die grote ramen direct aan het park.
En een ander slot op de deur want daar zijn wéér twee mannen die ik niet ken.

Een ervan begint Eebje te pesten. Niet doen, zeg ik. Ze vindt het leuk, zegt hij.
Nee, zeg ik. Ze is seniel, ze weet niet hoe ze zich moet verweren.
Eebje loopt weg. Ja, zegt de man, nu zie ik dat ze oud is.

In Radio Kassa hoorde ik vandaag over dik worden en niet en weer afvallen en niet.

Als problematische gevallen hadden we wie eten zag en het dan ook opvrat (geen herkenning) en de emotionele eters (wel).
De oplossing: zorgen dat je je goed voelt zodat je geen vreetbuien krijgt.
Jaja.

“Als ik maar rijk word of een grote liefde heb dán zou ik gelukkig zijn” is even waar maar went heel snel.
Gelukkiger word je door een vreemde taal te leren of de keuken op te ruimen of iets betekenen voor iemand anders.
(ik stel me hier echt niks bij voor)

Dan het proberen minder te eten,.
De stofwisseling gaat “op spaarstand” met als resultaat dat je lichaam gewend raakt aan weinig calorieën en daarmee voort kan. Misschien wel voor áltijd.

Verder: als je 100 kilo weegt zul je nooit meer maatje 38 of 40 worden.
Er kan hoogstens 10% vanaf.

En die tv-shows dan???
Vergeet ze.
Dit is de realiteit.
(gehoord op de radio).

Nu even overgebracht op ikzelf.
Ik zal nooit meer minder wegen dan 61 kilo.

O got. O got.
En tegelijk: hoewel ik 58 in mijn droombeeld heb – voor 61 kilo zou ik nu een moord doen.
Bij wijze van spreken natuurlijk.
Aangezien er geen moord is die je op je streefgewicht brengt.

Ik had beloofd: een mooie foto van Jeroen Tjepkema.
Helaas – ik trek het niet.
Te veel werk te veel doen te veel gewoon: moe.
En laten we eerlijk zijn. Een mooie foto van de pretty boy die zo beeldschoon is in beige en in bruingestreept en ook nog in blauw is natuurlijk altijd welkom.
Maar we kúnnen zonder.

Er zijn ook zaken waar we niet zonder kunnen. Zoals integriteit bij het runnen van Fanlog.
Wat weer zo zwaar klinkt.
Dus hoe dat nou te formuleren zonder het Ganse Verhaal.
(ik deed voor mezelf een poging, lukte niet dus lamaar)

Wat deed ik vandaag nog wél.
Ik dacht aan de hikes die ik maakte met Lodewijk.
Niet alle. Een paar specifieke. Die waar ik me *niet* rotsblokken liet optrekken omdat ik geen kracht had in mijn armen (heb ik niet). Maar waar ik me die rotsblokken op wurmde via de kracht in mijn benen (had ik toen).
De triomf toen dat lukte.
Ha! ik kan niet klimmen als een kerel maar wel klauteren als een vrouw.

Gisteren dacht ik: schandelijk dat Martin Ros er door de TROS wordt uitgeknikkerd omdat radio 1 als zender wil verjongen. Waarom denken ze dat oud gelijk staat aan ‘slecht’ en dat jong garant staat voor ‘kwaliteit’.
Nu denk ik: maar *ik* dan, als luisteraar.

Wanneer de hele zender verjongt, waar moet ik, die niet kan (en wil) verjongen, dan heen?
Naar die bejaardenzender die vooral Nederlandse liedjes draait?

We hebben er dit keer lang op moeten wachten maar eindelijk, eindelijk, daar is-ie weer: Jeroen Tjepkema.

Wanneer ik de tv aanzet hoor ik al zijn stem en ik denk: hij heeft vast z’n mooie retro-truitje aan en dan schrijf ik iets als “beeldschoon in beige”. Maar dan volgt het beeld en het blijkt dat – ook leuke – wit-bruin-gestreepte overhemd te zijn.

“Beeldschoon in bruingestreept” dan maar.

(foto volgt ergens later op deze dag)

[wel jammer dat hij om tien uur even de tijd kwijt was ]

Gisteren maakte ik een grapje op Fanlog.

Ik schreef over Johan Heesters die wil komen optreden in Amersfoort. Ik begon mijn stukje met “er kommt…. er kommt….” en ik was dus vreselijk benieuwd wie zou snappen wat ik parafraseerde.

Het antwoord: niemand.

Das toch wel jammer als je probeert een in-joke in je tekst te verwerken