Jeanne's Weblog

Feest in het café naast de kerk waar de jubilarissen 25 jaar geleden getrouwd zijn. Dit is, voor een dorpje met een paar honderd inwoners,  de wel zeer grote H. Michael Parochiekerk; zeker als je weet dat de hervormde kerk, die een aangepastere omvang heeft, er recht tegenover staat.

Ter voorbereiding van het feest kan men zich hier laten opdoffen, met op de achtergrond de Sint Michael School. Een winkel of postkantoor ontbreekt, voor zover ik zag.

Nog steeds vermoeid en nog steeds boos. En uiteraard prachtig. Maar die naam, Ginny, dat is echt niets.

Ginny is, in tegenstelling tot haar poezelige naam, het karaktervolste en in ieder geval het temperamentsvolle van de vier konijnen. Ginny is al een weekje boos. Ik heb haar magistrale holennetwerk dichtgestopt en zondag werden de hokken ook nog schoongemaakt, wat ze altijd beschouwd als een ontoelaatbare bemoeizucht. Dus wat nu? Ze kan, als ze wil, ook klimmen. Maandagmiddag zat er een konijn in de ren en de klimkunstenares zeer tevreden erbuiten. Helaas zat ze verliefd naar haar collega Bugs te kijken, dus kon ik haar oppakken en weer aan gene zijde plaatsen.

Gistermiddag zat ze in de tuin, al een stuk verder van de ren en hielt zich op veilige afstand van mijn grijpgrage handen. Later zag ik haar af en toe in de verte lopen – en vooral zitten, de treiteraar – en toen werd het donker.

Vanmorgen vroeg was het zeer nat; alle knagers zaten binnen en geen Ginny te zien, dichtbij niet, verderop niet, bij de andere knagers aan de waterkant niet en onder een struik niet. Bugs een brave zoeterd, die er uit ziet als een woeste zeeman, zat bovenop het konijnenhuis uit te kijken. Bugs zit, in tegenstelling tot Ginny, nooit op het huis, dus die was ongerust of op z’n minst van slag. Het miezert door en Ginny blijft onzichtbaar.

In het knaagdierenalbum vond zeer karakteristieke foto’s van Ginny die ik printte en met de mededeling: weggelopen, wil iemand die haar ziet dit melden, aan het raam en in de buurt opgehangen. J. vindt dierenrampen niet leuk, ze verwijt ze me niets als ze gebeuren want ze is groothartig en realistisch, maar toch m’n oppasserseer wil de survival of everybody.  Ik was al zo tevreden dat ik haar aan de telefoon steeds kon zeggen dat er niemand dood was en ook de dokter niet werd bezocht.

Af en toe dacht ik dat ik haar zag, maar dat bruine konijn bleek steeds een roodbruine kip te wezen. Drie uur later, ik hoop dat het hele dorp aan het zoeken is, zie ik onder een parapluie-achtige struik, waaronder ik al zeven keer gekeken heb, een zeer klein, zeer nat en zeer bibberig konijn zitten, dat ook van diepe ellende blijft zitten en zich laat oppakken. Terug in de ren, kijkt ze even of Bugs wel thuis is – Bugs doet of er niks is gebeurd - en wordt weer een groot, stevig konijn dat best tegen de regen kan en hoognodig de ren moet inspecteren. Ik heb maar even het gaas wat hoger gemaakt; het was wel leuk zo.

Ginny vond het nu ook wel genoeg en ging  behaaglijk in het prieeltje liggen. Maar ze is nog wel wat van plan, denk ik. Eerst maar eens opdrogen. De affiches zijn verwijderd en

ik drink innig tevreden een kopje turkse koffie.

Zondag in alle vroegte, de meiden (dat zijn die twee links) hebben al hun eitjes gelegd en zoeken vast wat puur eco-voedsel; de dames, die iets later opstaan, zoeken hetzelfde. Dat gaat 100% zonder gekibbel. Dan kom ik met wat voer uit de veevoerindustrie. Op dat soort momenten zijn de meiden iets te assertief en de dames iets te schijterig, er is weliswaar genoeg voor iedereen, maar iets eten waarmee een ander al bezig is vinden de meiden erg jolig en de dames zijn bang dat het echt bonje zou kunnen worden. Door te strooien in een andere richting dan waar je naar kijkt, kan de mens deze interacties voorkomen. Of het is zondagochtend, dan heerst er vanzelf vrede. Soms denk ik dat de dames langzamerhand iets minder stressgevoelig zijn, maar dat is waarschijnlijk niet zo; de meiden hebben dan vaak ook andere dingen aan hun hoofd dan de dames een beetje jennen. Samen eten – en daarom ziet iedereen er zo pront, rond en prachtig uit.

En toen ging ik wat harken en scheppen en zaten ze allevier zowat op mijn voeten om het lekkerste (en gezondste?) van alles te eten: de alom omhoogkronkelende vette polderwormen. nam, nam, nam.

Nog een voorbeeld van `samen eten’. De afstand is hier wat groter, omdat de caaf, die nu zo netjes uit een bakje eet, net tevoren aan de kip stond te ruiken. Kip, een van de meiden zonder vrees, vond dat toch iets te vrijpostig en deed een stapje opzij (waar toevallig ook een smakelijke grasspriet stond).

Het kabinet Balkenende heeft als motto iets van samen dit en samen dat. Hebben ze wel aan `samen eten’ gedacht?

Om een uur of twaalf werd het eidelijk draag. Met hun konten in het gelid tegen de regen hadden de koeien staan wachten. Eindelijk konden ze nu gaan liggen in een vrij arrangement. Erg mooi.

Zo zitten “mijn” katten standaard als ik er ben: Sam woont bij Eeb in de grote stoel, Guus ligt in de buurt, hij figureert als de pater familias en ik zit op de bank (buiten beeld). Ze doen anders vanaf het moment dat ik binnenkom en stappen weer in hun gebruikelijke rol als J. weer binnenholt om ze te omhelzen.

Hun idee van vacantie is niet “naar Yuma gaan”, maar “anders doen”. Sam het minst; die zit toch de halve dag op de monitor (en Guus gaat natuurlijk wel door met jagen).

Ik ben al lang opgehouden om me af te vragen of ze met mij erbij wel gelukkig zijn. Ze doen gewoon waar ze zin in hebben en dat doe ik ook graag.

De mus is een bedreigde diersoort, zeker in de stad. Er gaan soms maanden voorbij zonder dat ik in Amsterdam zo’n vogeltje zie, laat staan een kwetterende, rondhuppende of zoefend vladderende zwerm.

Hier in het dorp zag ik ze wel, ook in J’s tuin. Een kleine plantaardige ingreep (een  omgehakte boomstam die weer is gaan uitlopen, niet te hoog maar wel veilig boven de grond) en goed voer hebben intussen een wonder laten geschieden: er zijn er meer dan zestig. Slimmerikken die het roofdier Guus weten te vermijden en precies weten wanneer ze op het voer duiken en weer weg moeten wezen, met dat opwindende vladdergeluid. En lekker tjilpen.

Jammer genoeg willen ze niet allemaal tegelijk stil zitten voor de fotograaf.  Zo moet je het je voorstellen, maar dan heel veel meer:

Ik zie zo’n heerlijk blaadje, daar hoog in die boom. Ik spring dus eerst op het dak van het grote huis, dan hup ik op en neer om net het blaadje te pakken te kunnen krijgen (en doe dat zo snell dat de foto bewogen is). En tenslotte eet ik het smakelijk op, staand op m’n achterpoten.

Volg dit goede voorbeeld en begin nu met de voorbereidingen; er is nog maar een week voor de voorbereidingen van de voorbereidingen (lijstjes maken) en dan slechts drie maanden voor de echte voorbereidingen. Wanneer bij Overvecht de Kerstshow begint staat er helaas niet bij, dat maakt mijn voorbereidingsschema wel moeilijker.

Help! Had ik de Sinterklaasinkopen al vorige maand moeten doen?

Die brug is het hoogste punt van Obdam. Voor bergliefhebbers zijn er chalets te koop. Die heb ik helaas niet kunnen vinden, dus hoe die er uitzien, moeten we zelf bedenken.

Update: er zijn meerdere egels. Voor alle zekerheid wachten die de volle duisternis af voor ze komen eten. Ook daarvan geen verdere foto’s.

Een paar jaar geleden – er bestond toen slechts een vermoeden dat er zich een egel in J’s tuin had gevestigd – harkte ik de afvalhoop wat aan. Eén takkenbosje onttrok zich aan mijn netheidsdrang en wandelde weg: de egel. Hij bleek een vaste gast: at naar believen de alom door de toenmalige krielen gelegde eieren en verorberde ook graag kuikens. En hij was misschien ook wel een zij.

Teruggezien heb ik hem nooit. J vertelde wel over egels die zich steeds zichtbaarder manifesteerden, maar ook afgelopen april, de vorige periode dat ik op de beestjes paste, zag ik alleen onbeweeglijke takjes.

Gisteren, mijn eerste avond alhier, was het uur der waarheid. Om kwart voor acht zette ik het eten klaar, maar er verscheen niemand. Tegen half negen, bij het laatste licht, was er opeens een etende egel. Eentje, maar toch echt een levende egel. Was het nu mijn egel van destijds? Onwaarschijnlijk, maar toch: toen hij even van z’n eitje opkeek, leek het of hij me een dikke knipoog gaf. De andere egels hebben wel gegeten; gezien heb ik ze nog niet. De mijne zag er in het duister zo uit:

Ik zei je laatst dat je om half acht het eten klaar moest hebben gezet. Ik garandeer alleen niet dat ze dan ook komen.

Vandaag kwam een volwassen egel om twintig over acht. En at 1 eitje uit het bakje dat het dichtst bij het huis staat.

Nu zit hij midden in het bord met vegetarische pizza (ik warmde er vanavond nog 1 op) en eet zich het buikje bol.

Een behoorlijk groot stuk van die pizza staat trouwens nog in de oven. Hoef je alleen even in stukken te snijden en kun je dan morgen buiten zetten.

Verder zijn er 22 te verdelen scharreleitjes.

(got wat ga ik ze missen)

As in most train wrecks, it was hard to focus on just one thing as the Britney Spears disaster unfolded. There was just so much that went wrong.
Britney Spears begins the show Sunday night with her new single, “Gimme More.”
Out-of-synch lip-synching. Lethargic movements that seemed choreographed by a dance instructor for a nursing home.
The paunch in place of Spears’ once-taut belly.

En tuurlijk was ik er niet bij (helaas) dus over haar optreden kan ik niet oordelen.

Maar wat ik zie is een prachtig vrouwenlijf. Niet anorexia-dun. Met een snoezig ietsje-buikje.

Wat willen die zeikerds nog meer?

jeanne   457
rob trip  319
rik van de westelaken  237
Herman van der Zandt  190
jeanne doomen  174
lisa wade  124
jeroen tjepkema  80
mooie vrouwen  79
rik van de westelaken homo  65
jeannes weblog  55

Opmerkelijk: waarom zoeken alleen de Herman van der Zandt-zoekerds met hoofdletters??

Heeft iemand belangstelling voor “Het land van haat en nijd” van Margalith Kleijwegt & Max van Weezel?

Door mij gelezen én van stabilo-streepjes voorzien (hinderlijk lezen vind ik dat zélf altijd) maar ik wil het je gratis toesturen. Omdat het alternatief ‘bij het oud papier’ is en dat vind ik zonde.

Wel snel beslissen. Voor vanavond acht uur bedoel ik. En dan ook meteen je adres doorgeven want tijd om nog wat heen en weer te mailen is er niet.

De hersenen van mensen die vaak mobiel bellen zijn trager dan die van minder frequente gsm-gebruikers. Mobiele bellers beschikken daarentegen over betere selectieve aandacht. Dat blijkt uit een Nederlandse studie van de Nijmeegse onderzoekers naar de langetermijneffecten van gsm-gebruik.

Lees hier verder.

Net als Hyves en MySpace is Facebook een website waarmee je jezelf al dan niet voyeuristisch kunt etaleren. Waarmee je virtuele vriendschappen kunt sluiten met zowel oude bekenden als volstrekte vreemdelingen. En waarmee je professionale contacten kunt leggen die je bestaan meer inhoud geven. Dat laatste is verzonnen, vrees ik.

NOS-correspondent Tim Overdiek vertelt op zijn weblog over zijn verslaving aan Facebook wat erg veel herkenning biedt voor wie zich verslaaft aan bv Hyves.

Lees hier het hele stuk.