Jeanne's Weblog

Ok – ik heb uit slapheid een muis twee uur laten lijden.
En zie het maar voor je: creperend, schuimbekkend, stuiptrekkend lag-ie daar en ik dacht ´zal m´n tijd wel duren´.

Zo was het natuurlijk niet. Het diertje was in coma oid.
Lag bewegingloos. Leek al die tijd dood. Bleef alleen nog lang warm.

Maar ik zeg niet dat het zeker *niet* geleden heeft terwijl ik ´n verantwoordelijke verpleegster was.
Draag me dit dus gerust na.
En ieder ander had het beter gedaan.

Mn *jij* kritische lezer(es) zonder naam die dat hieronder commentte.

Als je net als ik geen genoeg kunt krijgen van lijstjes: op Fanlog staat de Top 41 van de platen die het Radio 1 Journaal in 2006 het meest heeft gedraaid.

Je kunt er daar ook iets van ´vinden´.

Op de weegschaal een grote bloedvlek.
Ernaast een klein muisje, op haar zij, pootjes strak.

Ik pak het lijkje op om het in de vuilnisbak te gooien, maar de oogjes staan helder en het linkeroortje klapt terug. Het is hevig bebloed.
Shit.

Ik leg het muisje weer neer.
Ik overweeg heel even ermee naar de dierenarts te gaan ("wild muisje zwaar gewond in badkamer aangetroffen, svp oortje hechten en antibioticaprik, zo nodig opnemen in het ziekenhuis").
Dat toch maar niet.

Twee uur later, eindelijk, eindelijk is het muisje dood.
Waarom vreten ze die beestjes niet op als ze zo nodig moeten vangen.

A pet cat came to the rescue when a family home in Australia caught fire – by scratching the face of its sleeping owner, officials say.

The cat’s prompt actions meant the family of four escaped before the blaze took hold of the home, in Cairns, north Queensland.

“The cat was probably the best smoke alarm system,” fire service spokesman Robert White-MacFarlane said.

Lees verder

(met dank aan Jonneke!)

Rotdroom volgt ook vannacht op rotdroom.
(wat spookt er toch allemaal in mijn ziel)

Middenin de laatste gaat de wekker: Marcel Oosten roept.
Niet echt ´blij´ laat staan ´blij-blij-blij´ hijs ik me in een ochtendjas, voer katten en mezelf, zet TT aan.
Verdomd, Saddam is opgehangen.

Radio aan. Gert Klück vertelt het me ook nog eens in het nieuws.
Marcel Oosten presenteert een flitsend Radio 1 Journaal.
Spetter, spetter doet het nieuws.
Spetter sprankel doet mijn favoriete presentator.
Nog even een stukje schrijven (altijd leuk na een leuke uitzending, vaak zwoegen na een eh… wat ´mindere´).

Het voelt als een Hele Mooie Dag.
Misschien wordt het ook een Hele Mooie Nacht.
Als er niet in kan worden gezwijmeld: zónder dromen en mét acht uur ononderbroken slaap is ook best.

Gisteren deed ik al mijn laatste boodschappen.
Genoeg rosbief, genoeg knagersvoer.
Rivierkreeftjes en boerenkool en chips en wijn voor mij.

Vandaag had geen enkele klant betaald.
Ik kon dus binnen blijven waarmee mijn feestelijke oudjaarweekend officieel is gestart.

Wel luister ik nog even met Menno Reemeijer en Marcel Oosten naar Radio 1 Journaal-uitzendingen die nou niet echt een prijs verdienen.
Tis dat de presentatoren leuke jongens zijn.

Vanochtend een prachtgesprek met Sonja Barend op Radio 1. O.a. over dat het leuk is mensen van vroeger terug te zien om vast te stellen dat die er óók hartstikke oud uitzien.
Bij mij werkt dat averechts.
Als ik mensen van vroeger oud zie (al is het maar op de tv Top 2000) ontvalt mij elke illusie dat ik zelf mogelijk nog best ok oog.

Verderop in het dorp is twee keer geknald.
Gedempt. Kort.
Guus zit alweer een half uur onder het bed.

Hier scheiden zich de wegen van de mensen die vuurwerk leuk vinden en zij die zich bekommeren om het milieu en om dieren.
De eigen, die van anderen en die alleen van zichzelf en tegelijk van ons allen zijn.

Ik werk op een redactie. In een grote ruimte is een groot feest gaande.
Op de redactievloer ben ik 1 van de weinigen.

Mijn computer is ´bezeten´, op het scherm wordt handel gedreven, er zijn staatjes en grafieken en van die ronde vlakken met punten erin. Alles is steeds in beweging.
Ik kan er niet meer in.

Een populaire presentator komt naar me toe. Of ik de volgende dag met hem naar een diner op de rechtbank ga. Ik? Iemand daar had hem al 3x gevraagd mij een keer mee te brengen zodat ik dan kon vertellen hoe het toch met "de meisjes" was gegaan.
Ik aarzel.

Hij trekt me tegen zich aan, bezweert me dat hij niets met me wil (ik denk: jammer).
Aan de ene kant: wat socialer gedrag zou misschien goed voor me zijn.
Aan de andere: ik heb niets om aan te trekken en eigenlijk wil ik gewoon niet.

Volgende flard. Ik krijg een mail van iemand met wie ik vroeger enigszins bevriend was.
Ze schrijft dat haar website morgen uit de lucht gaat en ze zal zelfmoord plegen en wil ik het doorgeven.

De wekker gaat voor Menno Reemeijer.
Ik mag weg uit dromenland.

Gisteravond, 20.35 uur.
Iemand vindt dit log via een zoekopdracht bij google "jeanne is een lekker wijf".
Het ip-nummer van de zoeker is 80.126.29.11.

Snel even door mijn eigen mailprogramma gejaagd.
Want wie weet is er iemand met wie ik zakelijk mail die Mooie Fantasieën over me heeft en stel dat ik die iemand ook wel leuk vind en zo mijmer ik wat aan.

Maar nee.
Wie ´jeanne´ ook ‘een lekker wijf’ vindt – ik ken ´m niet.
Of misschien is het wel een ándere Jeanne die zo googlet op zichzelf.

“According to one accounting, there are 17,000 websites devoted to Hillary Clinton. And there is really no aspect of our collective fears or furies that cannot be grafted onto her character. . .

Even her body has become a public landscape that most Americans feel quite comfortable trekking across in search of cultural clues about ourselves and our politics.”

(Bron)

Het oude hok van de konijnen in de achterren had ´n beste tijd gehad.

R. en ik bestelden een nieuw hok bij een aardige man in Purmerend dat R. hier in de ren tilt.

Terwijl hij het inricht komt Tjibbe al kijken.

Dit is het volledig ingerichte hok.

Tjibbe heeft er al een aantal keren in gezeten en de caven vinden het ook een leuke nieuwe sluip-kruip-door-aanwinst.

Potter denkt er nog even over.
In het allerkleinste cavenhok.

Er is weer zo´n irri-kinderenreclame die ik niet snap.

Een naar opschepkind heeft honderd mensen zien dansen. Das niks, zegt een nog naarder opschepkind dat met 500 mensen heeft gejudood.
Duh! Komt een echt nóg naarder opschepkind dat 10.000 eendjes heeft zien zwemmen.

En net als ik de ettertjes met de pestkoppen tegen mekaar wil slaan word ik bedankt wegens KiKa voor mijn bijdrage aan iets tegen KinderKanker.

Abstracte kinderen – ik wil ze best leuk laten spelen en ik wil helpen hun ziektes te genezen.
Maar concrete kinderen zoals die zich manifesteren in radiospotjes – ik háát ze!

Eindelijk de aandacht waar Fanlog recht op heeft.

Ik ken maar weinig mensen in-ut-echt.
Nee, dat is niet waar.
Ik ken er honderden. Vele, vele honderden.
Hé, hallo, grachtengordelkus, babbel-babbel.
En door omstandigheden ben ik met velen ervan ook nog sociaal omgegaan.
In een vorig leven dat ongeveer tien jaar geleden eindigde.

Nu leg ik mijn contacten via eerste indrukken.
Logs die ik lees. Stemmen die ik hoor op de radio.
Mensen lijken me niks (daar ben ik dus snel klaar mee) of ze lijken me aardig en dan tast ik af en soms (vaak) concludeer ik dan alsnog: niks.

Nu zijn er ongeveer tien, twaalf mensen in mijn meest verre periferie die me helemaal ok lijken.
Inderdaad: ´meest verre periferie´.
Wil ik ze dichterbij?
Sommigen misschien.
De meesten: nee.
Ben ik raar?
Nee.
En als jij ´ja´ denkt zul je dus nooit nummer dertien worden.