Jeanne's Weblog

Vanmiddag alle totnutoe gearriveerde (7) dozen opengemaakt.
En niets leuks gevonden behalve de trivia games maar als je die steeds opnieuw aantreft ebt de opwinding daarover ook rap weg.

En ik *wist* het natuurlijk dat er verder hooguit wat stickers (besteld bij de groothandel) en plakband (gekocht bij een opgedoekte winkel) en wat reli stuff in zou zitten plus wat bedeltjes (die ik grotendeels al héb dus aanvulling op de voorraad).
Ik bedoel: ik had verder immers niet geshopt.

Maar echt blij word ik er niet van.

Belgische klant maakt per ongeluk 2x de betaling over – of ik 1x terug stort en bij deze zijn IBAN- en BIC-nummer.
Postbank gemaild hoe ik vanaf mijn zakelijke internetrekening op die manier kan overmaken.
"Niet" dus – dat kan alleen vanaf de cd-rom-versie en "jammer dat u die niet gebruikt".
Hebben jullie geen internationale overschrijvingskaarten meer en zo ja – hoe kom ik daaraan?
"Om internationale overschrijvingskaarten aan te vragen verzoek ik u contact op te nemen met de afdeling Zakelijke Relaties. U kunt deze afdeling tijdens kantooruren bereiken op telefoonnummer 020 565 50 10.
Ik verwacht u hiermee voldoende te hebben geénformeerd."

Nummer gedraaid: het blijkt een fax. Nieuw mailtje eraan gewaagd: wat het juiste nummer is.

Automagische reactie terug:
"Geachte heer/mevrouw,
Uw e-mail is goed ontvangen. U kunt binnen twee werkdagen een reactie van ons verwachten.
Op deze automatische ontvangstbevestiging is geen reply mogelijk.
Met vriendelijke groet,
Postbank Zakelijk Customer Contact Center"

Zucht.

Vanochtend een mailtje: of ik echt nu meteen al zo hard aan de Winkel moet werken.
En "ik leg het straks uit" mail ik en haast me terug naar het Radio 1 Journaal dat gelukkig een stuk leuker is dan gisteren dus niet voelt als werk.

En dan is het straks en wil ik iets schrijven als ´over tien dagen moeten de nieuwe Kadotips erop en de Nieuwsbrief eruit´ en denk ik: volgens mij stort de wereld niet in als het een weekje later wordt.
Webmistress gemaild of dat wat haar betreft ook kan.
Het kan.

Ik heb mijn studie aan de School voor de Journalistiek niet afgemaakt: geen examen Duits.
Terug moet ik dus en terug ga ik.
En eenmaal daar slaat de verwarring toe.
Was het alleen Duits? Ging het niet om veel meer vakken? Haalde ik de propedeuse wel? Wat voor type vakken moet ik nog.
En tijdens de verwarring sluiten de deuren van de klassen terwijl ik nog niets heb uitgezocht om te gaan volgen.

In ut echt: ik heb die opleiding helemaal nooit gedaan, ik heb er wel zelf les gegeven.
De ´ik ben niet afgestudeerd´-droom is wel een terugkerende en heeft denk ik iets met inadekwaat zijn te maken. Wat ik me kennelijk vaak voel.
Het enige dat ik kan plaatsen is het Duits omdat ik gisteren toevallig contact had met iemand die die taal perfect spreekt en ik er zelf hoogstens wat onbeholpen in kan haspelen.

De vorige reis was mijn fotothema ‘ik in motelkamers’ wat behoorlijk ikkerig was en eigenlijk niet zo erg ‘ik’ zoals ik zelf denk dat ik ben (om het even ingewikkeld te zeggen).
Dit keer nauwelijks zelfportretten – al vond ik eenmaal afgevallen in een strakke spijkerbroek het eigen lijf weer wel even interessant. Deze foto is van de eerste dag.

Mijn nieuwe thema werd vervallen huizen.
Als ik het rationaliseer: omdat ze waren gebouwd door mensen met een droom nl. daar gelukkig te zijn. Denk ik.
En daar kwam dus wat tussen. En toen werden ze verlaten en stortten ze in.

Nog spannender vind ik de vervallen huizen waar nog wel mensen wonen.
Die fotograferen durfde ik niet.
Zeker niet nadat ik ter verantwoording was geroepen door een man die hoorde bij een yard sale van arme mensen: waarom ik hun huis had gefotografeerd.
Omdat ik alle yard sales fotografeerde waar ik iets gekocht had zei ik in mijn accentvolste Engels. Nou, vooruit.
Waarna angsthaas ik verder erg goed keek of bij een bouwval echt niet nog een auto stond of een brievenbus in gebruik leek.

Negen erg mooie bloembedeltjes die worden omschreven als "in antiqued goldtone, antiqued silvertone and coppertone".
En hoewel ze vast niet oud zijn maken ze wel die indruk.
Er staat in elk geval geen Made in China of iets anders vreselijks achterop.
Goedkoop waren ze dan ook niet. En bijna-kado kan ik ze hier ook niet aanbieden.
Het formaat: die links boven heeft als doorsnee 1,5 cm.

Incl. verzendkosten is de logprijs € 5,95.
´Hebbes´ in de commentjes en binnen een week betalen.
En zodra ik ertoe kom ze in de Winkel te zetten worden ze een stuk duurder.

Witte haartjes uitsmeren over de handelswaar.

(Note to self: in de Leveringsvoorwaarden opnemen dat de artikelen mogelijk schade toebrengen aan mensen met een kattenallergie)

Om drie uur wakker, om kwart over drie op.
En de eerste uren gaan snel en dan is het zes uur en zit ik drie uur vast aan Rob Trip.
In mijn eentje omdat de andere Fanloggers iets anders te doen hebben.

Ik gok bij de aankondiging van het aanbod op vier onderwerpen.
Word overvallen door iets anders en maak daar wat over.
Beetje pissig stukje geworden vrees ik.

Slapen lijkt opeens heel aantrekkelijk.
Nog twee lange uren te gaan.

[Update: dat waren dus inderdaad twee errug lange uren waarin het ene onderwerp nog vervelender bleek dan het andere en wat me wel trof was kon ik weer niet beschrijven omdat ik de goeie woorden niet kon vinden; drie uur in m'n eentje R1J na een vrijwel slapeloze nacht was dus *geen* goed idee]

Negen.

39.

Kijk ook hier.

Nu al een log-aanbieding? Jawel!
Want doos 1 is uitgepakt en dat moet gevierd worden (kwa bla-bla en bla).

Maar goed.
Vier stickers dus van een soort zacht buigzaam (rubber?) materiaal met daarin glitter-dingetjes die beweeglijk zijn.
In een zakje. Links boven is 5,5 x 4 cm.

Log-aanbieding incl. verzendkosten  € 2,95.
´Hebbes´ in de commentjes en binnen een week betalen.

Als ze ooit in de Winkel komen kosten ze uiteraard meer.

Mijn balkon aan kamer 227 van de Yuma Cabana in (juist, ja) Yuma, AZ.
Onlangs nog bezocht door de president zelve omdat het een toplocatie is voor illegale vreemdelingen die de grens overtrekken.
Uitgerekend toen was ik even in Kingman anders was ik natuurlijk gaan staan zwaaien.
Of ik had een spandoek met "Jan Peter says HI!" omhoog gehouden.

Kwa balkon: hier bracht de zieke wanneer ze niet in bed lag de meeste tijd door.
Zacht zittend op een kussen.
Voorzien van een giga doos tissues, een blikje diet coke en een soepel lezend snel weer vergeten boek.
Plus een dagboek en een leesbril.
En een pen.

Er is iets veranderd de laatste dertig jaar.

Op dag twee werd ik ziek.
Griep van het ergste soort.
Zodat ik mijn hotelkamer alleen nog verliet om die te laten schoonmaken waarna ik weer uitgeput in bed rolde met een grote doos kleenex voor het neus snuiten en glazen water tegen de kriebelhoest op het nachtkastje.

Reservering eerste motel verlengd omdat ik te beroerd was om verder te rijden.
Allerlei plannen geschrapt en alleen nog 1 week Kingman overgehouden. Ook daar vooral ziek.
Tenslotte nog drie dagen in Yuma. Wat foto´s genomen (was leuk) en een spijkerbroek maat 9 gekocht omdat ik niet bruin ben en er slecht uitzie maar wel erg ben afgevallen.

Hoe het voelde.
Opgelucht.
Omdat het daar en niet hier gebeurde.
Want hier had ik dóór gewerkt. Aan de Winkel (klanten snappen ´ziek´ niet en dat hoeven ze ook niet te snappen). En aan het Fanlog want als anderen niet kunnen/willen om welke reden dan ook moet *iemand* het toch doen en iets in mij denkt altijd dat ik dat dan ben.

Dat van die vogels en de cactussen was trouwens wel waar.

Ik heb gedaan (doorhalen wat niet van toepassing is)

* whoa ervaren bij koereigers en hihi bij quails en niet doen, jochie bij (bijna) de weg overstekende roadrunners
* gossie verzucht bij nét bloeiende saguaro´s
* gefunshopt
* geworkshopt
* geslapen
* gedroomd
* gefantaseerd
* gelezen
* tv gekeken
* gedacht over mezelf en de zin van het leven

Het is dat ik het bij binnenkomen met eigen ogen zie: Eebje en Sammie samen in de Luie Stoel. Doen ze alleen als ik weg ben en R. hier is.
Eebje geeft me de vertrouwde "ik ken dat mens ergens van, maar waarvan ook alweer"-blik en valt dan weer in slaap.
Sammie denkt dieper na en als ik geheel vrijblijvend mijn hand voorhoud krijgt die kopjes en nog meer kopjes en dan een heel lijfje.

In de tuin Guus geroepen die aankomt en heftig mauwt en dan weer weg holt (verward zieltje).
Sammie wil intussen de blije herkenning in rosbief zien omgezet.
Ik duik in bed.

Een half uur later: tegen me aan Sammie. Naast het bed Guus. Hand voorgehouden, lik. Aai over het hoofd "kom maar Guus". Guus op bed. Guus likt mijn gezicht, tien minuten rust, Guus likt weer mijn gezicht en weer even rust en nog meer gelik en ik sta op en ben blij dat ik terug ben.

En om de cirkel rond te maken: twee uur later liggen Guus en Sammie in elkaars pootjes op bed (hebben ze al die tijd niet gedaan) en Eebje ligt weer alleen.
Dit na twee ons rosbief.

In de lucht, van de woestijn naar de polder.