Vandaag is het zover.
Daar komt moeder zwaan aanzwemmen met zeven baby-kindjes.

Ik heb twee wachtwoorden genoteerd in mijn kleine wachtwoordenboekje.
Ik probeer ze allebei.
Authentication failed.

Ik probeer of ik bij Ziggo mijn wachtwoord kan wijzigen.
Dat kán wel maar dat stuurt Ziggo dan aan mijn j.doomen@multiweb.nl-adres – waar ik niet bij kan.

Ik mail mijn webmistress of zij wellicht dat wachtwoord weet (ze weet een hoop van mijn wachtwoorden).
Helaas.
Ze stelt voor: is er geen webcare via twitter die je dit kunt voorleggen.
Dat doe ik. Maar daar hebben ze al 22 uur ‘vrij’ dus daar krijg ik op z’n vroegst morgenochtend een reactie.

Mocht jij me willen bereiken: doe het niet via dat @multiweb-account.

Het kán zijn dat er iets fout is in de afstelling van raid.
Het kan ook zijn dat 1 van de raidschijven ter ziele is.
En een Windowsfout is ook een optie.

Dat kan uitgetest door Windows via een bij te plaatsen extra HD op de PC los te laten.
Maar die extra HD hadden we niet dus die moet ik eerst aanschaffen en dan zien we over een paar weken verder – aangenomen dat de PC het zo lang blijft doen.

Nu (morgen) ga ik ook een nieuwe externe HD kopen om dan zéér veel back-ups te maken.
En iemand vragen om de printer uit de doos te halen want die staat intussen wel op mijn kamer maar ik krijg ‘m er niet uit.

Ik ben kapot maar te moe om te slapen.

Niet doen, zegt de verkoper.
Want deze is vooral geschikt voor foto’s en kijk eens hoe weinig hij afdrukt per cartridge en wat hij me echt zou aanraden is de HP printer die nu in de aanbieding is. Alles erop en eraan en om jaren heel veel plezier van te hebben en o, wat drukt-ie veel af voor een cartridge.

Mm.
Is er ook een HP, vraag ik, die het doet met cartridges nr 22 en 56? Daar heb ik er nl nog een hoop van voor de oude printer.
Nee. En waarom verbaast dat me nou niet.

Ik laat me dus de door de verkoper aanbevolen printer aanpraten.
Met extra cartridges aangezien de meegeleverde natuurlijk maar voor een tiental printjes voldoende zijn.
En een USB-kabel. Die heb ik, zeg ik.
Jamaar, zegt de verkoper, tegenwoordig zijn ze veel sneller.
Het voelt als flauwekul maar doe dat dan ook maar.

Bij de kassa blijk ik voor 180 Euro te hebben ingekocht.
Het had meer kunnen zijn want ze adviseerden me ook nog een extra verzekering voor 3 Euro per maand maar mij leken de twee jaar die al vast op dit ding zitten voldoende.

Vanochtend denk ik: laat ik snel de mails uitprinten die echt niet zoek mogen raken.
Zoals die van de verzekering en de nota van Delta wegens de annulering.
Maar de printer, die al maanden kuren heeft, kiest *dit* moment uit om het voorgoed voor gezien te houden.
Ok, vervelend maar Office Centre is morgen open dus daar koop ik morgenochtend wel een nieuwe.

Iemand mailt me dat ze me een laptop wil lenen.
Heel lief maar ‘hoeft niet’ mail ik terug, want ik heb de Dell intussen al behoorlijk opgetuigd dus daar doe ik het maar mee.

Ik verzend die mail (vanaf de PC die nog steeds Eudora laat werken).
Klap dan de Dell open om verder te gaan met optuigen en… een blauw scherm.
Met alleen de letters Dell en geen enkele mogelijkheid om in te loggen.

Nog even en ik moet hier neerzetten dat ook het lezen van dit log op eigen risico is.

R. bracht de Polo om elf uur naar de garage (tijdstip was afgesproken) en zou snel worden gebeld maar toen dat om half drie NOG niet was gebeurd belden we zelf. Ze moesten nog inventariseren wat er met de Polo was en moest.
Om vier uur: nee, die was vandaag niet meer klaar.
Morgenochtend dan? Nee. In de loop van de middag, hoopt Martin Schilder.

Ik had me voorgenomen vandaag mijn oude Dell laptop zoveel mogelijk op te tuigen.
Het komt er maar zeer ten dele van en als de PC het opeens echt voor gezien houdt (hij is immers al drie dagen continu aan) ben ik erg veel kwijt. Om te beginnen al mijn mailadressen. Want die moet je kopieren via de Verkenner waar ik niet in kom.

Intussen krijg ik mails van aardige mensen die willen weten hoe het met me gaat, die leuke linkjes sturen om me op te vrolijken. Maar leuke linkjes kan ik niet openen op de PC omdat (weet je nog?) die alleen nog Eudora doet dus kan ik NIET (ik herhaal: NIET) leuk surfen naar YouTube.

Bovendien wil ik ook niet surfen naar YouTube en ik wil ook niet uitleggen hoe het met me gaat behalve klote.
Ik ben even helemaal niet meer leuk, ik ben niet eens meer een beetje beleefd.
Ik wil in bed kruipen en als ik wakker word is het allemaal een boze droom en heb ik geen pijn en vertrek ik alsnog naar Amerika en loopt mijn PC als een zonnetje en mijn 14 jaar oude VW Polo ook.

Met mij gaat het fysiek ook slecht maar dit is tijdelijk.
Althans, daar ga ik voor het gemak maar van uit.

Mijn PC – dat is een ander verhaal.
Vroeger had ik bij Paradigit een contact. Aardige man die als de Helpdesk horkerig deed zoals nu voor me bemiddelde.
Ik heb hem gemaild en kreeg de mail gebouncet. Hij werkt er niet meer.
De PC doet nog steeds alleen ‘mail’ en omdat ik dat zolang mogelijk wil houden durf ik hem niet uit te zetten (via de aan-uit-schakelaar, ‘gewoon’ kan niet).

Ik stuurde (vanochtend om tien uur) nog een noodkreet naar de webcare van Paradigit op twitter maar die doet geloof ik vooral aan ‘kijk eens wat we nu weer voor een leuke aanbieding hebben’.
Ik kreeg in elk geval geen reactie.

Stress.

Die zegt dat ik eerst even (..) Windows opnieuw moet installeren want dan weten we pas of het echt de hardware is.
Maar, weet ik, dan is dus alles weg? Ja.

Maar, zeg ik, toen ik de PC kocht heb ik een tweede schijf in RAID laten zetten.
Dan staat daar toch alles op? Kan die dan niet actief worden gemaakt?
Nee, als ik schijf 1 opnieuw installeer wis ik tegelijk schijf 2.
Maar wat heb ik dan aan dat RAID.
Geen antwoord.

Wat nu? Ik moet naar een Paradigit filiaal. Daar kunnen ze voor 30 Euro de gegevens van een schijf halen.
En bekijken of het inderdaad de hardware is.
Tenminste “als het belangrijk voor u is wat er aan data op staat”.
Welnee, joh, ik plemp die PC al twee jaar vol met allemaal troep die ik net zo goed kan missen!

Nu dus naar een filiaal in Amsterdam, kiezen uit Koningsplein en Ceintuurbaan – waar je allebei niet kan parkeren. “Op een moment dat het u uitkomt,” zei Twan ook nog.
Nee, Twan, op een moment dat het Roelof ‘uitkomt’ aangezien ik die zware kast niet kan sjouwen.
Dat is ook een reden van die Ophaalservice die ik destijds kocht.

Intussen doet de PC nog steeds maar 1 ding: Eudora.
Zojuist heeft hij de Windowsknop opgeslokt. En de tijdmelding.
Dit gaat niet lang meer goed, vrees ik.

Maar toen ik vanochtend mijn PC wilde aanzetten, gaf hij niet 1 piepje maar drie en bleef zijn scherm zwart.
Nadat ik hem via de knop achterop nog een prikkel had gegeven klaagde hij dat hij zich niet lekker voelde en doorliep ik meerdere schermen en opties en zweette peentjes en tenslotte (na 25 minuten!) startte hij toch op.

Dat was toen en dit is nu.
Waar alleen Eudora het doet. En ook de Windows-knop niet werkt (zodat ‘fatsoenlijk’ uitzetten niet eens een optie is maar alleen via de knop aan de achterkant – als ik dat al zou durven na de ellende van vanochtend).

IE doet het ook niet. Geen enkel ander programma doet het.
Dit schrijf ik dus van mijn netbook. Die ik aan R. had beloofd miv dinsdag.
Schreef er zelfs een complete handleiding bij.
Omdat ik dacht: ik kan wel een tijdje zonder.

Hubris.

Vaak zet ik bij een reis vantevoren een paar foto’s klaar.
‘Bij de gate’ en ‘naar beneden kijkend’ etc.
Hierop had ik twee uur vanaf nu kunnen uitkijken. Mount Helen bij Portland.
Dan over de rivier. En dan landen op die plezierige, kleine luchthaven met die aardige mensen.
Daarna naar Alaska Airlines voor de vlucht naar Phoenix op stoel 7A.
Aan het raampje uitkijkend op de Grand Canyon.

Het heeft niet zo mogen zijn.
Nu maar ‘gewoon’ beter worden.
En dan op 20 september (wat is dat vér!) naar Phoenix via Detroit.

Vandaag voelt raar.
Ik weet dat ik niet wegga. Ik heb terecht afgezegd.
Maar iets in mijn hoofd en hart denkt dat ik op 13 mei om 10 uur naar Portland vlieg op stoel 10A.
Omdat ik daar al zo lang naar uitkijk.
Het zit in mijn systeem.

Het is onzin.
Ik zou niet kúnnen reizen (fysiek) en vandaag is iemand die eerst gewoon achterin opgevouwen zat héél blij geworden toen die zag dat opeens Comfort Seat 10A op de valreep was vrij gekomen.

Ik sla mij door de dag, ik probeer me te verheugen op de reis van eind september (wat is dat ver weg!).
Ik praat mezelf aan dat het héél fijn is een keer mei/juni in de eigen tuin mee te maken.
Waar het nu al prachtig is en de komende weken nog groener en woester zal worden.

Maar ik had er alles voor over gehad om volgende week over Yuma Cemetery te dwalen met mijn camera.
Jammer dat de duivel mijn ziel niet wou hebben.

Nu ‘heb’ ik een mol.
Die ‘heb’ ik natuurlijk nog minder dan ik de eend ‘had’.
Maar sinds een dag of tien maakt hij hoopjes achter mijn huis.
Direct naast de schuur en dan weer in het perkje dat voor munt is (maar waar de munt niet erg wil opkomen dit jaar).

Toen R. maandag hier was, maakte mol net een hoop in het perkje.
Voor mijn ogen zag ik het gebeuren. Hoe de hoop zachtjes bewoog en er steeds meer zand werd bijgegraven.
Elk moment verwachtte ik dat mol eruit zou komen en dat ik ‘hai, Mol’ tegen haar of hem zou kunnen zeggen.
Maar de hoop trok de aandacht van kip Bernadette die er in zocht naar wormpjes en alles binnen een minuut helemaal plat harkte.
De hoop was geen hoop meer en bewoog evenmin.

Nu zie ik een nieuwe hoop op het terrasje achter het huis.
Een best grote hoop. Maar de steentjes liggen daar dicht tegen elkaar dus de mol kán er hier helemaal niet uit.
Wel blijft hij maar graven en graven en ik mag er bij staan en ernaar kijken en er een foto van maken.
Dan valt hij (de hoop) ‘stil’.

Toen duurde het een paar weken en nu heeft ze alweer twee eieren gelegd (met een paar dagen ertussen) zodat R. en ik zeggen dat we de 100 Euro er al *bijna* ‘uit’ hebben.
Niet dat ze hoeft te leggen.
Niemand hóeft hier te leggen.
En geld speelt geen rol.

Maar dat is niet het verhaal.

Het verhaal is Bernadette.
Bernadette is het ontzettend leuke schattige kleine trippel mini Barnevelder-kipje dat écht al een jaar geen ei meer legt.

Maar waar Bernadette wel genoegen in schept is elke dag een paar uur lekker breed gaan zitten op de in het leghok gelegde eieren van de andere kippen.
Ze doet het nu al weken. Ze is niet broeds. Ze komt er na een paar uur ook weer vanaf.
Maar blijkbaar ontleent ze iets aan die eieren onder haar buikje en die warm houden en er een beetje ‘zen’ op zijn.

Ik zoek een vergelijking en denk dan aan (sommige) vrouwen die zelf geen kinderen hebben maar het enig vinden op andervrouws kinderen te passen.
Misschien is het iets heel anders want wie weet nou precies wat er in het kopje van een kipje omgaat.

Wat het ook is, ik vind het lief.
En ik houd rekening met Bernadettes behoeftes en raap de eitjes dus niet om tien uur ‘s ochtends maar pas in de loop van de middag wanneer zij ermee ‘klaar’ is.