Dag lieve diertjes, dag lieve mensen.

*Bijna* zijn ze klef.
Ik ga het nét niet meer meemaken (het is nu donker en ik rijd morgen om zes uur -ook donker- weg).

Goeie kans dat als R. hier morgen aankomt ze samen lijfje-aan-lijfje zitten wachten op het ontbijt.
En anders overmorgen.

De aanhoudster wint.
Aanhoudster=Otje.
Niet ik.
Ik keek alleen maar en zond schietgebedjes.

De veranderde smaakperceptie aan boord van een vliegtuig betekent dat sterke smaken beter werken dan de mildere maaltijden. Kip en vis, met op de grond wellicht een subtiele smaak, lijken in de lucht al snel smaakloos. Een curry of een glas tomatensap blijken redelijk op smaak te blijven.

Een eerste optie is vooral maaltijden met sterke smaken te maken. Deze behouden voor vliegende eters meer smaak dan voeding met zachte, subtiele smaken.
(..)
Ook de wijnkeuze moet anders.
Lichte wijnen verliezen eerder hun smaak, waardoor de smaak van alcohol snel domineert. Een zware wijn blijkt in de lucht meer smaakvast.

(bron)

Vanochtend geef ik om kwart over zes eten.
Jozef zit al bij het bakje, ik doe er eten in, Otje komt aanhollen.
“Kom maar, liefje” zeg ik en dat helpt.
Otje eet uit het bakje. Dan duwt ze zgn onopvallend haar kopje tegen dat van Jozef.
Die doet wel 10 seconden alsof hij niet merkt dat er een lief vrouwenhoofd tegen zijn hangoortje hangt.
Dan maakt hij zich los, rekt zich uit en gaat iets anders doen.

Dus géén terugdeinzen, géén achter haar jagen.
Gewoon laten gebeuren.
Even althans.

Vanochtend wou ik ze alle drie fotograferen toen ze oprukten naar de achtertuin.
Dat viel niet mee. Bernadette ging in ruststand (kon ik in elk geval kieken) maar An en Dotje doken meteen de bossages in.

Denkend: wie weet heeft zich ook nog een wonder voltrokken keek ik ook weer eens in het leghok. Zou er een eitje zijn.
Nee.
Daarmee wachten ze natuurlijk tot ik weg ben.

Laten ontsnappen, kijken en zoeken en… vinden

En dan voorgoed kwijt

Ik viel in het concert bij het trio van de drie vrouwen uit Der Rosenkavalier.
De Marschallin die Octavian al aan het begin had gezegd dat hij haar ‘Heut’ oder Morgen’ zou verlaten (waaraan ze hem herinnert), het meisje Sophie dat wel/niet (afhankelijk van de productie) doorheeft dat er iets wás met (nu) háár Octavian en die Marschallin en Octavian die zich gedraagt als de knul die je door de plee zou willen trekken.
Omdat hij écht niet lijkt te begrijpen wat zijn vroegere geliefde (36) die hij heeft gedumpt voor de 16-jarige blom dwars zit.

De muziek was mooi, de Marschallin was mooi, Sophie werd gezongen door een véél te oude actrice/zangeres en Octavian was wel mooi maar ook geen spring chicken meer.
Ik hoop dat aan het slot een afkondiging wie=wie volgt maar het concert gaat door met een Johan Strauss-deuntje zoals in het Nieuwjaarsconcert niet zou misstaan. En ik zet uit.

Wat me óók opviel: dirigent Simon Rattle die ik zelf ooit 30 jaar geleden interviewde heeft nog steeds dezelfde prachtige krullenbol van destijds (alleen is-ie nu wit maar wat dóet dat ertoe, een prachtige krullenbol is een prachtige krullenbol).
Hij blijkt gehuwd met een meisje dat bijna 20 jaar jonger is en dat zou heel goed de mezzo in dit concert kunnen ziijn.
De sopranen achterhaal ik niet.

Maar over dat haar.
Hoe is het voor mannen, denk ik wel eens, om ouder te worden en een heerlijke krullenbol te hóuden die al dan niet wijzigt in kleur. Of om geleidelijk de haarlijn te zien verschuiven, de kruin te zien uitdunnen.
Is dat voor mannen wat voor ons de om-te-huilen-hangtieten zijn?

Zo zap ik soms in een speciaal kanaal van Ziggo dat klassieke muziek uitzendt.
Ik weet niet eens precies waar het zit.
Rond 12-13-14.

Soms is er een orkest dat speelt (af en toe met een solist of soms met meerdere zangers).
Gisteren was er Don Giovanni.
Met een ‘gaat-wel’-cast maar wel goede dirigent en het is een van mijn favoriete opera’s dus besloot ik het eerste bedrijf af te kijken.
Ik zoek nu naar wie er zongen.
De zender op dat kanaal is Brava.nl en de bariton die Don Giovanni zong was Carlos Álvarez.
Het was verder koor en orkest van Teatro Real onder leiding van Víctor Pablo Pérez.
Zelf was ik vooral onder de indruk van Don Ottavio omdat die (zeldzaam!) geen watje was.
Jose Bros zong de rol.

Op amper 20 cm zitten ze van elkaar.
Knabbel-knabbel.
Dan gaat Otje naast Jozef zitten. En likt hem in zijn nek en over zijn schouders. Lik-lik-lik. Wel 20 seconden tot hij beweegt en zij wegholt en we weer in het langzamerhand ‘normale’ patroon belanden van op 1 à anderhalve meter van elkaar allebei hun eigen ding doen.

Ik interpreteer dit als: een stap voorwaarts.
En onderdruk mijn virtuele(!!) neiging om Jozef door mekaar te rammelen en tegen hem te zeggen: hé! kijk eens wat een leuke nieuwe vriendin je hebt – wees er nou verdomme eindelijk eens LIEF voor.

Mijn indruk is dat Otje de woonomstandigheden hier geweldig vindt.
Wanneer ze niet met haar heerlijke wammetje onderuit op een huisje zit te suffen is ze de ren aan het verkennen. Blaadjes die naar beneden vallen en die eetbaar zijn (jammie!), op de achterpootjes en nét een takje met ándere blaadjes kunnen bereiken waarvan je ook kunt smullen (hemels!).
Knagen op wéér andere takjes, de afrastering onderzoeken, voorzichtig afdalen in het hol dat Jozef heeft gegraven.
Zelf elders in de ren óók wat graafpogingen doen. Voetjes in de klei, aarde onder het witte buikje doorwerken en ervaren hoe het is buitenkonijn te zijn.
En dan ook nog regelmatig lekkere hapjes krijgen van mij. Wat wil een konijn dat nog geen week geleden na vier jaar is afgestaan wegens ‘geen tijd voor’ nog meer.

Helaas vindt Jozef er niets aan.
Hij negeert haar zoveel mogelijk. En wanneer ze binnen handbereik komt en af en toe aan zijn neusje ruikt, rent hij een paar seconden achter elkaar aan.
Om dan weer iets voor zichzelf te gaan doen.

Het is vast overdreven maar ik zit al te googlen op ‘hoe lang duurt koppelen bij konijnen’ en ben stinkjaloers wanneer ik lees van mensen waar de konijnen die nieuw voor elkaar waren binnen 1, hooguit twee dagen al smachtend in elkaars pootjes lagen.

Inge zegt in een commentje hieronder ergens, dat ze wel aan elkaar zullen wennen.
Dat vermoed ik ook. Van vijandigheid is ook geen sprake. Ze vinden elkaar alleen totaal oninteressant.
En zij ruikt ook alleen maar aan hém wanneer een lekkere hap ze toevallig binnen ruikafstand brengt.

Guus is helemaal opgetogen. En anders dan normaal bijt-ie ‘m niet meteen de strot of nekwervel door om ‘m daarna op te peuzelen maar gaat hij met ‘m spelen.
Loslaten, grijpen, *krijs* doet muis.
Dan: wég is muis. Onder de bank.
En ‘goh’ doet Guus.

Nee! doe ik, til het kleed op dat hangt over de bank, schuif alles opzij dat naast de bank staat. Komop, Guus – vangen!
Guus vangt de muis. En laat ‘m ontsnappen aan de andere kant van de kamer waar ik alle dozen opzij schuif tot – yes! – Guus ook daar de muis vangt.
Waarna hij wéér met ‘m gaat spelen en dan verdwijnt de muis achter het houten kastje onder de vensterbank.
Ik til het weg. Guus kijkt even. Guus loopt weg. Guus gaat naar buiten.
Guus laat mij achter om het probleem op te lossen van wéér een grote in huis losgelaten muis.
Die nu óf hier een eigen bestaan gaat opbouwen óf (te zeer gewond) gaat liggen overlijden en rotten.

Leuk, hoor

Zo zie ik dat Otje zich steeds meer op haar gemak voelt. Ze onderzoekt alles, laat zich het eten goed smaken, houdt haar gebit bij door te knabbelen aan gevallen takjes, eet keurig hooi, slobbert water, rent af en toe een rondje, doet plof! om lekker languit ontspannen te gaan liggen.
En ze is zeer geïnteresseerd in Jozef.

Die doet of hij haar niet ziet.
Wel graaft hij een gang die R. dinsdag had dichtgegooid weer open.
Ook dit vindt Otje fascinerend.
Dat zóu een aanknopingspunt kunnen bieden om eens verder in gesprek te raken.

Maar Jozef is nog niet zo ver.