Jeanne's Weblog

Op het kleedje in de badkamer: Sammie en Guus gebogen over een vogeltje.
Een eendje. Een dag oud, hooguit twee.
Ik raap ‘m op.
Denkend: als hij dood of bijna dood is krijgen ze hem terug.
Maar in mijn hand leeft het diertje op, worstelt en piept.

Ik hol naar buiten, hopend dat voor mijn steiger moedereend wanhopig naar het kind zit te kwaken.
Geen moedereend.
Alle kanten op gekeken: een paar woerden aan de overkant in het weiland.
Verder niks.

Op mijn hielen Sammie.
Omdat ik het verder ook niet weet denk ik: vreet ‘m dan maar op.
En zet de kleine neer.
Die zigzaggend tussen de planten doelgericht naar de sloot holt.
En in het water springt.

Piep! piep!
Ik zie nog steeds geen moedereend maar het pulletje zwemt naar links naar het erf van Lyda.
Ik maak mezelf wijs dat daar een nest is.

Maar waarschijnlijker is dat een snoekbaars hem hap-slik-weg soldaat maakt.
Hopelijk gebeurt dat wel snél.

Guus heeft een nieuwe slaapplek: onderin de kast op de slaapkamer.
Dus altijd even kijken als je die deur dicht wilt doen.

Op mijn scanner staat al jaren een doosje – voor Sammie.

Vandaag ligt Guus erin.
Het staat hem goed.

Aangezien de fototest de laatste dagen beter blijkt te werken dan de ogentest maak ik vanochtend foto’s van de laatste twee cavia’s die nadat L. en ik Elvira vingen nog in vrijheid leven in de ren.

Niks mis met de oogjes.
Maar de oortjes? zie ik daar niet een raar vlekje?
Foto’s, foto’s.

Bij Anna: ja.
Bij Joep: misschien wel, misschien niet.
Ik neem geen risico meer en bel R. dat ik morgen nog twee cavia’s kom afleveren.

Zodat er dan twee hier worden behandeld en vier dáár.
Terwijl Nicolien is uitbehandeld maar waarschijnlijk niet terug mag naar de ren voordat die is ontsmet (waarover ik morgen bij de dierenarts informatie ga vragen).

Naar Ranzijn (fijn, die koopzondagen) en nóg een kooi gekocht en meer voer en nog een paar blikjes voor de katten omdat Guus opeens helemaal is uitgekeken op Princess tonijn met zalm met inktvis.

Tegen R. zei ik dat ik me opeens iets kon voorstellen bij het vastbinden van je dier aan een boom.
Dat is natuurlijk niet echt zo.
Maar ik word er wel doodziek van dat ik nu al een half jaar alleen maar bezig lijk te zien met zieke dieren die soms wel herstellen (Greta!) maar heel vaak ook niet (konijnen Jozef, Tijs en Joost) en Sally en nu al die caven en elke dag weer moeten proberen Guus te slim af te zijn zodat hij wél zijn vier pilletjes slikt.

Gezellig met ons drieën aan en op mijn bureau.

Gourmet vinden mijn katten lekker kattenvoer (en soms Whiskas en soms Felix).
Ranzijn doet Gourmet de deur uit.

Een maand geleden kochten R. en ik nog vier blikjes (meer hadden ze niet) en een tray Felix.
Nu staat er slechts een enkele Gourmet met vlees en spinazie (mijn katten zijn niet dol op vlees in blik).
Eén blik kopen we.

Géén tray Felix ivm de ‘afwisseling’ maar 12 blikken Princess zalm en tonijn.
Omdat ze de miniblikjes Princess (waarin ik Guus z’n pillen verstop) zo lekker vinden.

Vanavond open ik het eerste blik.
Zalm.
Allebei een gulle scoop.

Twee neusjes ruiken aan de bakjes.
Twee kopjes kijken me aan: huh?!
De ‘waar is het echte eten’-boodschap komt aan en ik denk: bekijk het maar, ik ga gewoon even iets anders doen dan gaan jullie vast wel eten.

NEEN.

Dan niet.
Weggegooid dat eten.

Het ene blikje Gourmet met vlees en spinazie geopend en aangeboden.
“Sammie!” geroepen.
Die er geen vertrouwen meer in heeft en niet komt.
Guus ruikt eraan.
Wéér die blik!

Dan met het pootje 1 brokje peurend uit het Sammie-bakje.
Vooruit, 1 brokje dan.

Ik geef het voor nu even op.

Het is alweer tien dagen geleden dat Sammie me een harde klap gaf, de wonden zijn bijna geheeld maar wel heb ik een litteken.
Niet dat ik dat nodig heb om me in te prenten: het wisselvallige macho-mannetje mag *niet* in de slaapkamer.

Guus mag dat wel.
En ik dácht dat we een vorm hadden gevonden.
De vorm was: wanneer ik naar bed ga ligt Sammie beneden op zijn eend, Guus ligt op bed.
Ik kruip bij Guus en sluit de slaapkamerdeur.
Dan probeer ik licht te slapen zodat wanneer Guus eruit wil om te gaan plassen ik direct de deur voor hem open.

Die deur gaat dan dicht en blijft dicht.
Eerst snapte hij dat niet en bleef bij terugkeer van de plas eindeloos krabben en loeien en proberen.

De laatste dagen was alles onder controle en wist Guus: tot ik vertrek (tussen drie en vier) slaap ik op bed en dan even niet.

Gisteren ligt Sammie beneden en ligt Guus op bed.
Ik *wil* erbij kruipen en sluit de deur achter me.
Guus wil eruit.
Ok – dan niet.
Maar dan toch terug.
Ok – dus wel.

Maar Guus raakt totaal van slag door de gesloten deur.
Omdat open laten ivm Sammie geen optie is doe ik de deur dicht en hem buiten.

Een half uur blijft Guus krabben.
Twee maal laat ik hem toch binnen maar wanneer hij ziet dat ik de deur achter hem wil sluiten draait hij zich om of nee, toch niet, ja toch wel.

Na die tweede keer geef ik het op: deur blijft dicht.
Guus geeft *niet* op en blijft de hele nacht krabben en loeien.

We moeten een nieuwe vorm vinden.
Maar behalve wat we al déden (Guus binnen, en eruit zodra hij wil waarna hij *niet* meer zeurt) schiet me niks te binnen.

Begin september kreeg Guus de diagnose: ernstige hartkwaal.
En: hij leeft nog ergens tussen 1 maand en 1 jaar.
Met 4 pilletjes per dag die ik hem zo lang hij leeft elke dag moet geven.

We zijn nu vijf maanden verder.
Guus eet redelijk braaf zijn pilletjes al zijn er dagen bij dat hij ze 1 voor 1 bekwaam uit de lekkere hapjes werkt en ik wanhopig nóg eens en nóg eens probeer om tenslotte op te geven voor die dag.

Guus wordt wel magerder (= slecht teken).
Ik zóu nu nog eens met hem naar de dierenarts kunnen die dan de pillen misschien iets anders kan bijstellen.
Maar Guus is panisch voor de dierenarts en misschien scheelt het twee maanden en is dat het wel waard.

Ik ga door met de pillen.
Ik koester Guus.
Ik wéét dat er een einde nadert.
Ik probeer me daar op in te stellen.

Maar dat lukt alleen rationeel.

Gisteravond naar bed gegaan terwijl Guus nét even beneden was.
Normaal ligt hij de hele avond op bed.

Snél de deur achter me dicht.

Waarna er lang, érg lang wordt geloeid achter en gekrabd áán de deur.

Helaas heeft Sammie vannacht een aanslag gedaan op mijn levenslijn.
Dat wordt weer buitensluiten.

Ook die arme Guus die het niet kan helpen en het niet begrijpt.
Evenmin als Sammie het begrijpt natuurlijk dat hij vannacht niet op bed mag.

Wanneer ik de sleutel in het slot draai (terug van ‘Tashi’) hoor ik Guus al loeien.
Binnen zie ik: hij heeft er weer 1.
Keurig neergelegd bij het lijkje van gisteren dat ik nog niet had opgeruimd.

Ik prijs Guus, maak een foto en wég duikt de muis.
Onder de bank.
Kijk Guus! doe ik en wijs onder de bank.
Guus voelt zich hierdoor niet gemotiveerd.
Muis is gevangen en getoond en dat is het wat hem betreft.

Een half uur later wéér de loei.
Guus komt de trap op met in zijn mond een mini-muisje.
Ach gossie – een jonkie.

Op het overloopje martelt hij het bijna dood.
Dan peuzelt hij het smakelijk op, op dezelfde plek waar hij me vanochtend al met een muis verraste (die muis is al wél opgeruimd).

Goed gedaan jochie!
En: ga zo door.

Omdat Guus elke dag zijn pillen moet slikken, verstopt in smakelijk voer, kochten R. en ik bij Ranzijn een leuke selectie hartstikke dure blikjes met vooral variaties op kip, tonijn en inktvis.
Voor de variatie leek mij rundvlees ook wel leuk.
Guus en ook Sammie kijken me daarbij aan of ik ze stront serveer.
En omdat Guus toch écht zijn pilletjes moet slikken haal ik de al uitgeserveerde rundvlees weg en bied kip met kaas.
Dat was een paar dagen geleden.

Vanmiddag zie ik het hartstikke kleine, jonge egeltje op het terras.
Ik buts twee eieren en egeltje vlucht weg.
Ik baal omdat ik net heb gezien dat ik te weinig eieren heb t/m het weekend en ik heb al boodschappen gedaan.
Maar, bedenk ik: egels eten graag nat kattenvoer en die blikjes rund heb ik toch over.

Om vijf uur zet ik het geopende blikje buiten, ik voer alles in de achtertuin, ik loop terug en zie een dikke zwarte kater het blikje leeg eten.
Klaar om weg te vluchten mocht ik gaan gillen.
Wat ik niet doe want: zinloos.
Wel til ik binnen Sammie van zijn eend en zet hem voor het geopende raam.

Sammie loopt naar buiten. Tot op een meter van de zwarte kater.
Mét hoge rug.
Zwarte kater kijkt op, heft het hoofd tot tien cm van het blikje.
Een minuut later sluipt Sammie weer terug.

Ach gossie.
Alsof niet erg genoeg is: hongerig klein egeltje, te weinig eieren, zwarte kater die blikje voor egeltje op eet.
Nu ook nog een slag toegebracht aan het self esteem van mijn lieve rode babyman.

Ergens vannacht beneden gestommel.
Dan een harde klap.
Inbrekers? Nee, zal wel niet.
Nog een klap.
Als het aanhoudt vast het nummer van de politie in mijn hoofd prenten.
144? o nee, dat redt een dier.

Een kwartier later de ‘grote prooi’-loei en ik denk: als er nog katten rondlopen met een muis in hun bek zijn er géén inbrekers.

Vanochtend zie ik chaos.
Chaos in de keuken waar de radio van de magnetron is afge’vallen’.
De pillendoos voor Guus ligt op de grond, pillen over de vloer.
De kan van de citruspers ook vanaf het aanrecht tegen de grond gewerkt.
Klaargelegde poststukken bij het halletje overal verspreid.

Dit krijgen muizen niet in hun ‘eentje’ voor elkaar.
Dit móet gedaan zijn door de katten.
De schatjes proberen me te helpen bij het verdelgen van het opdringerige muizentuig.

Het ochtendpilletje van Guus krijg ik er het makkelijkst in met rosbief.
Dus koop ik bij de Plusmarkt voor elke dag een ons rosbief.
Op donderdag is dat dus vier ons.

Gisteren lagen er maar twee pakjes en vaak vraag ik dan extra af te snijden maar dit keer had ik daar geen zin (fut) in dus ik pakte die twee pakjes en 1x kalkoen en hoopte zo toch het weekend door te komen.
Vandaag zet ik het tweede ons in.
Het blijkt rosbief met peper te zijn.
Heb ik me nu zó vergist?
Ik controleer de verpakking: ‘rosbief’.
Niks over ‘peper’.
Verkeerd gesneden of geplakt dus.

En nu? Een kwartier rijden, winkel in, pakje onder de neus van een snijmeisje duwen en boos doen en geld terug eisen of een nieuw pakje zuivere ros?
Naar de servicebalie gestuurd worden (waar je altijd tien minuten moet wachten) en ja, dan zal ik mijn gelijk wel halen en rijd ik weer een kwartier naar huis terug.

Dat ga ik niet doen.
Dan maar proberen de kalkoen te spreiden en Guus na het eerste hapje (met pil) te paaien met brokjes.

Een week geleden liet J (“Voor R”) zien wat de vaste stekken waren van Guus en Sammie, die niet verstoord mochten worden tijdens haar afwezigheid. Zij vertrok naar Amerika en ik vestigde me in Grootschermer – en liet alle dozen staan zoals ze stonden.
Maar – ik commentte dat al – die katten doen heel anders als J op pad is. Hier nu de favoriete plekken zoals ze na een paar dagen waren uitgekozen. Er zijn er meer, maar dit zijn de superfavorieten. Ssstt, niet storen, dus niet flitsen, dan is het beeld maar vaag.