Jeanne's Weblog

Ik mag Tashi vandaag 2x naar buiten laten.
Om drie uur is de eerste keer.

Wanneer ik binnenkom ligt Tashi al hevig kwispelend op haar rug en mag/moet ik haar buikje aaien.
Ik dénk dat ze nu ‘submissive’ is maar niet ‘calm and submissive’ zoals Cesar Millan wil dat een brave hond is.
Nou ja ik ben ook geen assertive pack leader.

Na het aaien wil Tashi naar buiten.
Rondrennen, plassen, krabben aan de schutting van de buren, rondrennen en dan zeer nadrukkelijk weer het huis in.

Dan legt ze me uit waar de hondensnoepjes liggen.
Ik geef haar 1 klein snoepje en nog een klein snoepje.

Tashi kijkt zo mogelijk nóg nadrukkelijker naar het kastje met lekkers.
Ik zeg nee (omdat ik het niet kan maken haar 2x een staaf te geven en ik straks terug kom).
Tashi kijkt en kijkt.
Naar het kastje en naar mij.
Alsof ze denkt dat ik te stom ben om haar te snappen.

Ik trek de deur dicht naar het halletje.
Door het glas zie ik Tashi nog steeds het kastje fixeren.
Arme meid.

Ik mag Tashi 1 x uitlaten en knuffelen.

Wanneer ik binnenkom werpt ze zich op haar rug – hevig kwispelend.
Ik dénk: submissive (want op haar rug) maar niet erg calm.

Buikje aaien dus en baby talk en handen likken.
Dan wil Tashi naar buiten, doet direct een plas, holt weer naar binnen en kijkt verwachtingsvol naar het kastje waar de kluifstaafjes liggen.

Ik geef haar een staaf, Tashi *geniet* en doet dan een gróte plas.
Verdomd.
Ze heeft me gefopt met dat eerste plasje, wetend dat ik haar wanneer ze na plassen naar binnen gaat iets lekkers geef.

Ik gooi de bal.
Tashi wil niet spelen.
Ze holt een paar keer de tuin rond en dan weer naar binnen.
Wéér de blik naar het kastje.

Komop, zeg! ik ben gekke Hendrika niet!
Nou vooruit, 1 klein snoepje.
En nog 1.

En nu weer lief wachten op het vrouwtje.

Vandaag mocht ik weer Tashi uitlaten – 2x.

Ze was allerliefst en wierp zich op haar rug voor knuffelen (=submissive maar niet kalm gezien de opgewonden kwispel).
Ze wou beide keren plassen.

Ze rende een paar keer de tuin rond en wou *even* spelen met de bal.
Toen holde ze naar binnen en van búiten zag ik dat ze met de poten hebberig op de tafel stond waar de hapjes op lagen maar toen ik het huis binnen kwam nam ze extra afstand en kéék alleen nog maar:
ik? bijna op tafel gesprongen? welnee, joh!

Lyda had 2(!) minisnoepjes op tafel klaar gelegd en wat dunne staafjes.
Maar Tashi en ik zijn niet gek dus kreeg ze ook 1(!) dikkere staaf uit het kastje naast de tafel.

Dat was bliss! pure bliss!

Ok.
Pijn dus.
Ongemak.
Waar, neem ik me voor, ik me doorheen ga slaan.
Eigenlijk is er maar 1 ding dat ik écht niet kan: bukken.

Hoe jammer dus dat Tashi (die ik vandaag een paar keer naar buiten mag laten) zich wanneer ik binnenkom op haar rug werpt om mij haar buikje te laten aaien.
Ik kijk naar de dichtstbijzijnde (lage) stoel. Zitten? Lukt niet.

Verderop: een bank.
Daar Tashi tussen mijn benen laten kroelen.

Buiten wordt Tashi erg wild van iets aan de wallenkant dat ik niet zie.
Ook doet ze netjes haar plasje.

Waarna ze me feilloos weet duidelijk te maken waar L. de snoep bewaart (gelukkig niet ergens onderin een la).

Gisteren had ik me nog verheugd op met-Tashi-spelen.
Maar ik kan haar bal niet oprapen en haar trekding evenmin (laat staan dat ik eraan kan trekken).

(foto’s onscherp – sorry Tashi)

De laatste weken ben ik verslaafd geraakt aan de Dog Whisperer.
Exercise, discpline, love.
Leert die.
Opdat de hond calm and submissive wordt.
Wat helemaal fout is: excitement.

Vanavond mag ik Tashi naar buiten laten en een hapje geven.
Ik denk: we gaan oefenen.
Ik stel me dus in op: Tashi komt wanneer ik de deur open doe aanhollen, werpt zich op haar rug om haar buikje te laten aaien en dan zeg ik “tssk” om haar uit de staat van opwinding te halen.

Alleen werpt Tashi zich niet op haar rug zoals anders.
Ze springt tegen me aan. En ik zeg “tssk” en moet ontzettend om haar lachen.
Wat dus niet de uitstraling is (“assertive”) die Cesar Milan van een pack leader verwacht.

Ik wil Tashi buiten laten en met haar spelen.
Tashi wil het lekkere hapje. Dus zit ze de tafel te fixeren waar dat bovenop ligt.

Ik (helemáál niet ‘assertive’) denk: nou, vooruit. En geef het haar.
Zodat ze smikkelt en smult en een snelle plas doet en nee, spelen hoeft niet (dank u) en daar staat ze wéér binnen.
Nu fixeert de slimmerd de kast (want op tafel lag inderdaad maar 1 exemplaar).

Als ik haar baasje was zou ik kordaat weigeren (hoop ik).
Nu denk ik, ach, zo vaak pas ik ook weer niet op haar dus vooruit: staafje twee.

Smikkel en smul.
Nu spelen dan? Ik trek een sprintje. Ik gooi haar speeltje.
Tashi zit alweer binnen en fixeert de kast.
Jezus.

Ik geef Tashi de brokjes die L. voor haar heeft klaar gezet.
In 5 seconden zijn ze op. Waarna Tashi opnieuw de kast fixeert.
Ik geef haar *niet* de derde en laatste staaf (stoer, hoor!), aai haar lieve hoofdje en ga weg.

‘Calm and submissive’… ha!

Ik mocht Tashi even de tuin inlaten.
Eerst bood ze me haar buikje om daar hartstochtelijk over te wrijven (lief!).
Toen gingen we buiten plassen (zij) en ik wou met haar rennen, maar na de plas rende Tashi naar binnen en deed haar uiterste best mij iets duidelijk te maken.

Ik interpreteerde dat (geheel juist) als: dat snoepje dat Lyda klaar zette op tafel is ‘ mwah’, geef me 1 van die lange staven.
Dus gaf ik haar zo’n staaf waarmee Tashi direct naar buiten stoof om hem daar genietend op te smullen.

Spelen hebben we ook nog geprobeerd. Maar omdat Tashi daarbij sneller was dan het licht kon ik haar zo niet fotograferen.

Ik mag vandaag Tashi de tuin in laten.
Dat vindt Tashi leuk (en ik ook).
Wel kijkt ze zéér nadrukkelijk naar de keukentafel waarop L. snoepjes voor haar heeft neergelegd.

Ik vind die nogal groot om al direct bij het begin van het bezoek te geven dus grijp ik in het zakje in een kastje waar altijd kleine hondenhapjes liggen.
In het zakje liggen nu juist gróte hondenhapjes maar ik vind dat ik het Tashi niet kan aandoen er *bijna* 1 te pakken en dan toch niet.

Ik geef haar dus de hap.
Tashi neemt die mee naar buiten en laat dan zien wat genieten is.

(foto’s kunnen vergroot door erop te klikken)

Ik mag Tashi naar buiten laten.

Wanneer ik binnen kom is Tashi allerliefst.
Bal in de mond werpt ze zich op haar rug en mag ik haar buikje kriebelen.
Eenmaal buiten laat ze de bal vallen, rent rond en wanneer ik de bal gooi staat zij voor het hek – ze wil wandelen.

Ik probeer het nog eens met de bal.
Tashi maakt de bal zoek.

Tashi gaat binnen rondrennen.
Ze kijkt me vragend aan vanaf de drempel.

Ik denk: ze wil iets lekkers.
Dat klopt.
Ik geef haar een lekker hapje (dat klaar ligt).
Het is in 2 happen op.

Wéér naar buiten.
Ik althans.
Binnen smeekt Tashi nadrukkelijk om nóg een snoepje.

Ik weet het nu ook niet meer, geef iets lekkers uit het ándere zakje.
Dat wil ze opeens buiten opeten.
Erna weer naar binnen en nóg een keer smeken.

Nu wordt het te gek.
Ik neem afscheid.

Foto’s lukten niet door het donkere weer.
Deze smeekfoto is de mooiste.

(ze heeft wel geplast, hoor – dat  jullie niet denken dat ik nu ze niet met me wou spelen haar heb gedwongen haar plas op te houden)

Ik mag Tashi buiten laten.
Spelen lijkt mij wel leuk. Haar niet.
Tashi ziet iets dat haar mateloos boeit. In de dakgoot van de garage of misschien óp het dak.
Ik zie niets.

Het duurt even maar dan heb ik haar afgeleid.

En gaan we toch nog even met de bal spelen.

Ik mag Tashi even naar buiten laten.
Omdat ze de vorige keer diep teleurgesteld was dat we niet gingen wandelen, vroeg ik Lyda om speelgoed klaar te leggen.
Bal, trektouw etc.

Ik open de deur en voor de keukentafel waarop bal en trektouw liggen zit Tashi allerliefst te zijn met aan haar voetjes een bot.
Mm.
Het zal toch niet de bedoeling zijn dat ik dáármee ga spelen, denk ik wanneer ze na een hartelijke knuffel met de kluif in de mond voor me uit naar buiten loopt.

Gelukkig wil ze niet spelen met het bot. Ze wil er alleen mee zitten.
En dromen over mooie dingen.
Ook goed.

Dan eet ze haar kluif met smaak op.
Knauw, knauw, slurp, lekkerrrrr.
En dan wég bot.

Wel raar, denk ik nog, dat ze met het eten van dat bot heeft gewacht tot ik er was.
Misschien ook *niet* zo raar aangezien op de keukentafel (bij bal en touw) een open zakje met nóg zo’n bot ligt.
Heeft Lyda daar vast neergelegd zodat ik bij het weggaan Tashi iets lekkers kon geven.
En wetend dat je als hond mij ongeveer alles kan wijsmaken heeft Tashi zichzelf al ietsje eerder bediend.

Met de bal spelen heb ik ook nog geprobeerd.
1x heeft Tashi de bal gehaald, toen legde ze hem neer en plaste er nét naast waarna ze weer iets anders ging doen.

Ik mocht een rondje polder mee hollen met L. en Tashi.
De dames zetten er behoorlijk de sokken in en ik deed of ik dat best kon bijbenen (en zit nu uitgeteld achter de PC).

Tashi was erg geïnteresseerd in de eenden die zich probeerden te verbergen in het riet.
Gelukkig hield L. haar tegen.
Anders had ze nu nóg met een eend in haar mondje in de plomp gelegen.

L. en ik deden met Tashi een rondje Middenweg.
Tashi begroette me hartelijk toen ze me achter haar tuinhek zag staan.
Waarvan ik twee seconden kon genieten want daarna zag ze me een vol uur niet staan.

De polder was mooi met wat ochtendmist.
Het leuke hondje was erg beweeglijk en pas toen L. haar afleidde met een snoepje kon ik haar 1x met enig succes fotograferen.

Ook het door L. zorgvuldig met Tashi ingestudeerde afscheid-nemen-van-Jeanne mislukte.
Tashi keek langs en door me en snufte richting mijn in haar hebberige oogjes smakelijke knagers en kippen.
Die ze niet wou vangen, dacht L.
Ze wou er alleen mee spelen.
Jaja.

Ook de 2e x is Tashi erg blij me te zien.
Ze werpt zich op haar rug, laat het buikje strelen en als het geen hond was zou ik zeggen: ze geeft kopjes.
En ze lebbert m’n hand (tis toch een hond).

Dan doen we het ‘zie je mijn riem’-ritueel (nee) en rent Tashi naar het hekje en dan naar een waterton aan de andere kant van de tuin.
Geen idee wat ze daar doet.

Dan met een rotvaart naar de waterkant.

En daar het hoofd onder het hekje.

En dan weer weg.

Naar het huis, langs het huis, naar de ton, langs de schutting met de buren, wéér turend naar wat zij weet dat achter het hekje is.

Nóg een paar keer het hoofd onder het hekje gewrongen, dan verderop geprobeerd.

Wat zich herhaalt en herhaalt.
Ik kijk en neem foto’s. Af en toe zeg ik iets tegen haar maar ze hoort me niet eens.
Na twintig minuten heb ik er een beetje genoeg van. Ik loop naar het huis. Tashi volgt.
Ze krijgt haar lekkere hapje (weer keurig gewacht in zit-houding).
Ik neem mijn eigen lekkere hapje mee (dank je Lyda).

Geplast heeft het hondje trouwens ook.
Alleen voor poepen had ze geen tijd/geduld en ik zou graag willen weten wát vanmiddag in de tuin is geweest dat haar ‘gek’ heeft gemaakt of welke eend haar achter de tralies zo heeft uitgedaagd dat ze volledig geobsedeerd werd.

(wat heeft ze trouwens een prachtige pluimstaart)

Vandaag mag ik Tashi 2x naar buiten laten.
De 1e x is ze erg blij me te zien (dat is wederzijds).

Komop, we gaan wandelen, doet ze. En wie denkt dat een hond dat niet kan ‘doen’ heeft geen verstand van honden.
Onder je riem gaan staan bv en dan over de schouder verwachtingsvol kijken.
En als dat de boodschap niet direct duidelijk maakt: naar het tuinhekje rennen. Dáár moeten we dus uit.

Wanneer duidelijk is dat het er niet van komt, gaat ze doen waarvoor ik de deur heb geopend: plassen.

En dan rap weer naar binnen.

Waar ze heel zoet bij de keukentafel gaat staan waarop een zakje met lekkers ligt. Daarvan mag ik haar geven.

Ik pak het zakje en daar zit Tashi al heel braaf te zitten. Geen gespring, niet aandringen. Vertrouwend op haar mooie ogen.

Ik geef een koekje en zeg dat ik straks terug kom.
Misschien kunnen we dan spelen?

Vanochtend mag ik weer wandelen met Tashi en L.
Het wordt een kort rondje (half uur) maar: Tashi mag tien minuten los.
Tien minuten waarin ze helemaal Stabij is. Speuren, rennen, 2 ganzen wegjagen (dat was lachu) en even gretig staren naar de schapen aan de overkant van de sloot maar Tashi houdt niet van water dus die hadden dit keer niets te vrezen.

En het wonder: Tashi kwam op roepen ook gewoon weer *terug*.

Vanochtend was het wandelen met L. en Tashi.

We zouden om half acht gaan maar om tien voor zeven belt L. of ik al mee kan en wil.
Tien minuten later stappen we het dorp uit.
Tashi vindt het leuk me te zien maar extatisch is ze niet.

We doen een rondje Middenweg.
Ik heb de camera bij me en hoop op veel mooie Tashi-foto’s.
Maar sinds die keer dat het leuke hondje opeens een wei in dook en schapen ging opjagen (L. en ik er wanhopig achteraan) mag ze niet meer los.
Dat wreekt zich. Want een hondje aan een touw blijkt erg lastig te fotograferen zeker als het ook nog zo vaak uit beeld duikt als Tashi.

We maakten twee dingen mee.
Bij het verlaten van het dorp kwam ons een mij onbekende man tegemoet met een loslopende hond die aan het bevallige kontje van Tashi ging ruiken.
“Niet doen, Boris,” zei de man.

Later liepen we langs een huis waar altijd een hond Tashi toeblaft.
Volgens mij is deze nieuw.
Er is een hekje gemaakt op het bruggetje naar de weg, waarschijnlijk om te voorkomen dat deze hond lieve hondjes als Tashi achterna holt.

Wanneer ik later omkijk zie ik de hond toch op de weg.
Die heeft blijkbaar het zekere voor het onzekere genomen.

Na precies een uur (kerktoren) hebben L. en ik rondje Middenweg volbracht.
Pijn aan mijn linkerhiel, pijn aan mijn dijen, zware benen (hoezo conditie).
Tashi zou nog verder kunnen. Maar eten wil ze ook wel.
Uitvoerig afscheid nemen van mij wil ze *niet*.

L. belooft me: voor ik weer naar Amerika ga mag ik nog een keer mee.
(nb: klikken op de foto’s voor vergrotingen)

Ik moet bij de dierenarts pillen ophalen voor Guus.
Net voor mij komt een kogelronde Engelse bulldog binnen.
Moddervet, vermoed ik, maar dat blijkt niet juist.
Ze is hoogzwanger. Er is ‘ontsluiting’.
En ze moet even wachten tot dierenarts Martin uit de vergadering is.

Hijg-hijg doet de hond. En niet zo’n beetje.
Arm dier, zeg ik tegen de leuke geblondeerde vrouw met 1 volledig getatoeerde arm die haar halsband vasthoudt. Zo warm en dan ook nog moeten bevallen. Is het de eerste keer? Voor haar wel, zegt de vrouw. Hoeveel jongen ze krijgt? Dat weten ze nog niet.
Spannend, vinden we allebei.

Worden de weeën opgewekt, vraag ik alsof ik verstand heb van bulldogs die moeten bevallen.
Nee, ze krijgt een keizersnee. Oei. Dat is een hele ingreep voor een hond.
“Hoe heet je,” vraag ik de a.s. moeder. ‘Billie’ antwoordt namens haar de leuke vrouw.
Waarop Billie ondanks de hitte en het hijgen een linkerpootje optilt en dat de vrouw laat vasthouden.

“Wat schattig!” kir ik en “er is nog een puppie over” zegt de man die bij de vrouw en Billie hoort.
Maar ik leg uit dat ik mijn katten al niet aan kan laat staan een hond.

Thuis gaat het pilletje er bij Guus moeiteloos in (in stukje rosbief).
Wel moest ik hem eerst binnenlokken want wijs geworden door zijn nare ervaring van gisteren is hij direct daarheen gevlucht toen hij mijn auto hoorde parkeren.
En als Tashi het goed vindt mag ik zondag met haar en L. een wandeling maken.
Yeah.

Tashi kijkt ernaar uit. Mailt L. Naar dat ik haar vandaag naar buiten laat dus.

Ik geloof er niks van maar het begint nog veelbelovend met Tashi die me hartelijk begroet.
Maar die daarna naar het hek loopt (neehee, Tashi, wij gaan nooit wandelen). En dan een rondje tuin. Met plassen. En poepen.

Dan nog een rondje tuin en dan weer naar binnen. Tegenover de magnetron zitten en verwachtingsvol omhoog kijken. Want óp de magnetron liggen snoepjes die ik haar mag geven.
Ik geef. En Tashi holt naar de andere kant van de kamer en hóeft mij niet meer (voor zover ze me daarvóór al ‘hoefde’ behalve als iemand om de deur naar het plas- en popveld open te doen).

Ik druip af, vol treurige gedachten over afgewezen worden door een hond en hoe zinloos liefde-van-1-kant is.
Maar wat *is* ze lief en mooi. En om vier uur mag ik weer. Misschien houdt ze dan wel een beetje van me.

Vandaag mag ik Tashi uitlaten.
Waarbij uitlaten = in de tuin laten.

Tashi hoefde niet in het halletje te liggen, ze mocht in huis op me wachten.
Wanneer ik de tussendeur open doe: niets. Dan een pootje achter een plant. En bijna over de vloer kruipend: Tashi.
O got, denk ik. Ziek. Kan niet meer lopen. Maar het is een nederige manier van mij benaderen (denk ik) die niet lang duurt. Zodra ze bij me is en ik haar aai werpt ze zich op haar rug, likt enthousiast mijn handen en springt daarna tegen me op. Wat ze vast niet mag van L. en als ik *zit* zeg gaat Tashi nog zitten ook. Wat ik weer zielig vind want zo bedoelde ik het ook weer niet.

We gaan naar buiten en Tashi gaat een rondje tuin doen. Ik zie haar bal niet liggen maar ik denk dat ze toch niet met me zou willen spelen.
Ik probeer wat foto’s te maken maar het weer is te donker.
Na twintig minuten loop ik naar de voordeur wat ze een goed idee vindt en een hondensnoepje gaat er ook wel in.
Ik sluip weg…

… en kom vier uur later terug.
Zelfde begroeting, dan naar buiten. En weer naar binnen. Waar Tashi in het halletje gaat zitten, mij aankijkt, naar haar riem kijkt en weer naar mij: begrijp het nou sukkel, ik wil wandelen!
Maar wandelen doen we niet omdat Tashi eigenzinnig en sterk is en ik niet-sterk en een watje.
In de tuin spelen dan? Ik loop naar het water en ja! daar komen de eenden. Tashi wil wel even naar ze kijken maar al snel niet meer en doet haar eigen rondje tuin. Mij keurt ze geen blik meer waardig.
Tot ik haar binnenlok en snoep geef. Snoep is leuk, ik ben mwah.
Zo voelt het dus: afgewezen worden door wat in mijn gedachten noch een pupje was dat ook een beetje terug-verliefd was op mij.

Omdat ik zelf vind dat ze zo’n lief smoeltje heeft hier toch een foto (ik maakte er ook twee van Tashi-plassend maar dat vind ik niet kies, om die hier te plaatsen).

Het is best lekker weer, maar Tashi heeft er geen zin in.
Plas doen – ok.
Maar achter de bal aan? Neu.

Beetje rondrommelen achter bosjes. Dan weer naar binnen. Kom ik? Nee.
Nou, dan niet.

Eén niet-scherpe foto mag ik van haar nemen terwijl een zuchtje wind speelt door heur haren.

Op straat zit een turkse tortel op een lantaarnpaal.
Die vindt het ook maar niks, dat fotograferen.
Maar ze weet van wie de hand is die het gemengd graan met mais en de duivenpinda’s buiten strooit dus vooruit: eentje dan.

Ik nam méér foto’s van Tashi o.a. 1 waarop ze érg gelukzalig en geconcentreerd zit te poepen. Maar ik dacht: een vrouw heeft recht op een beetje privacy, dus die zond ik wel naar L. maar plaats ik niet hier.

Deze kan wel. ‘Beauty in motion’ oid.

Ik mag op Tashi passen.
In de tuin voor L.’s deur ligt een natte post-it.
Hij is voor mij. ‘Tashi is in de kamer’ staat er.
In de kamer ipv in het halletje waar ze anders ligt.

Ik loop de kamer in. Geen Tashi. Ik roep. Geen Tashi.
Ik lees het briefje nog eens. Er staat toch echt ‘kamer’.
Nog eens roepen.
Dan: pootjes op de open trap. Kopje tussen de tralies.
Enthousiast hondje dat érg veel knuffels wil (wel zes) en dan naar buiten sprint.

Tashi plast, Tashi poept, Tashi speelt héél even met de bal, Tashi kijkt over het hekje naar de straat.
Tashi loopt weer naar binnen, ik sluit haar in.
Ik dénk dat ze me spijtig nakijkt.

Ik kom straks terug.