Jeanne's Weblog

Wat zou het magische aantal zijn voor hoeveel weblogs een vrouw kan bijbenen.
Drie is het niet. In elk geval niet voor mij. Drie is teveel.
Ook al probeer ik mezelf in drie interesse-velden te splitsen.
Wat nog wel lukt, eigenlijk.
Maar om dan elk veld met regelmaat en bij voorkeur elke dag te vullen met content, dat gaat me steeds slechter af.

Soms probeer ik de drie te scheiden.
Soms probeer ik in elk geval twee van de drie te vermengen.
Regelmatig laat ik een van de drie (en soms twee) een hele dag on’behandeld’ omdat ik me concentreer op de derde.
Laat die derde nou Begraafplaatsen zijn.
Met vandaag 1 unieke bezoeker (ikzelf), gisteren zes, eergisteren en eereergisteren telkens twee.
Wat me er niet van weerhoudt een hoop interessante verhalen en mooie foto’s toe te voegen.
Voor mezelf en … mezelf.

Hier kan ik melden dat ik vanavond egel weer zag. De schat dook op uit de achtertuin. Althans. Toen ik naar buiten liep dook een egel komend vanaf de achtertuin de bosjes in. Een kwartier later zag ik op het terras achter het huis een egel rondscharrelen en ei-1 kraken en leegslurpen.
Dat was een betrekkelijk kleine egel. Mogelijk dezelfde als de eerste egel, mogelijk ook niet.

En dan is er ook nog twitter waar ik interactief zit te zijn.
Ik snak naar een volle maand helemaal niet hóeven.

Vorig jaar zag ik ze amper, m’n egels.
Nu zie ik ze elke dag. En ik hoor ze.

Een jonge egel vertoont zich al eind middag en dan begin avond (vanaf 7 uur) tot half elf.
En misschien daarna ook nog, maar dan kijk ik niet meer.

Ik voer hem (bio)eitjes.
Kippengraan eet hij ook.
Mini-lijfje schuift laag over de grond en is schichtig.
En o, zo lief.

Ergens later in de nacht komt een andere egel. Een grotere. Zijn moeder?
Ik zag haar een paar keer omdat ik toen ging kijken.
En sindsdien word ik even wakker soms wanneer ik een ei hoor rondduwen en kraken en denk dan: daar is ze.

Gisteren stuurde ik iemand deze foto (gisteravond genomen van de jonge egel, wat je niet kunt zien maar hij is dus amper 2/3 van een normaal formaat egel) en vroeg: vind jij egels ook zo leuk.
Hij reageerde: ik ken ze alleen van doodgereden op de snelweg.

Dat vind ik erg.
Ook dát vind ik erg.
En als het zou helpen om de soort te redden zou ik er voortaan nog een vierde eitje bij leggen.
Maar zo simpel is het leven niet.

Vannacht is de nacht van de waarheid.

Eer-eer-gisteren (en de nachten ervoor) kraakte en slurpte egel drie eieren.
Eer-gisteren legde ik vier eitjes neer: niks.
Gisteren: drie eieren – weer niks.
Vandaag (al een beetje tegen beter weten in): twee eieren.

En als ook dat niets oplevert morgen onder ogen zien dat egel in winterslaap is.
Proberen egel niet te erg te missen.

Bij elk begin van de maand en ook nog eens aan het eind van het jaar vervloek ik mezelf om al mijn lidmaatschappen van goede doelen.
Begin van de maand: omdat ik er een hoop per maand laat afschrijven en al die 2 Euro’s en 4 Euro’s en 6 Euro’s en 7 Euro’s tikken aan.
Eind van het jaar: omdat ik dan de afschrijvingen zie van de doelen ik die eigenlijk al was vergeten.

Laatst nam ik er weer een goed doel *bij*: de zoogdierenvereniging.
Als welkom kreeg ik een paar érg slechte foto’s als ansicht en een leuk boekje over egels.
Daaruit begreep ik dat egel binnenkort écht in winterslaap gaat. Maar nu nog niet. Dus leg ik de laatste dagen drie ipv twee eitjes neer. Opdat egel lekker kan opvetten voor de winter.
Wat ik ook leerde: egel heeft na het s’avonds ontwaken een vaste route. Naar d’r vijvertje om te drinken, naar het vaste plekje waar ze voedsel verwacht. Dankzij mensen zoals ik. Je hebt speciaal egelvoer. Maar eieren zijn ook goed.
Dat vaste plekje is me duidelijk geworden. Ik heb wel eens de eitjes een paar meter de andere kant op gelegd. De volgende ochtend: daar lagen de eitjes. Dat doe ik dus niet meer.
Blijkbaar is egel een beetje dom. Of lui.

Egel vindt mijn tuin verder leuk omdat het er chaos is. Dat voelt veilig. Ik mag daarom niet ‘winterklaar’ maken mocht ik daar zin in hebben.
Dus laat ik de afgevallen bladeren liggen. Afgestorven planten heb ik meer moeite mee. Soms overvalt me de drang daar de schaar in te zetten.
Eerst maar wachten tot egel slaapt. Suja suja egeltje onder 1 van mijn vele takkenbossen, de composthoop, stapels bladeren, de houtstapel.
Ik zal haar missen tot het april/mei is.

Om dan maar met ‘stom’ te beginnen: vanmiddag keek ik of de tuttebollen wellicht nog een eitje hadden gelegd en toen stoorde ik tut-2 in het leghok.
Ik deed het deksel snel dicht maar later: geen eitje.

Goed nieuws: lief Brabants pratend meisje van VikingDirect belde op om me gelijk te geven nav mijn woeste brief.
Ander goed nieuws: ik bekende Radiowinkel dat ik mijn radio had laten vallen en dat ik daarom zo stom erover had getwitterd (alsof het een leuk hebbedingetje was, de vraag negerend hoe het geluid was).
Radiowinkel zegt: stuur maar terug – we lossen dit op.

Egel en ik blijven een ongelukkige combinatie.
Wanneer ik ook naar buiten loop (ergens tussen half negen en negen) – dáár is egel.
En dáár duikt egel weg onder een struik.

Dus leg ik m’n gebutste eitjes neer en ergens vanavond of vannacht slurpt egel ze leeg.
Fijn voor egel.
Misschien is die van volgend jaar ietsje socialer. Wat niet hóeft natuurlijk. Maar het zou wel leuk zijn, denk ik. Soms.

Erg vaak heb ik egel niet gezien dit jaar.
Gisteravond toevallig wel.

Ik stapte om half negen de schuurdeur uit met eten voor de knagers en egel zat voor me en dook weer terug in het struweel.
Deze egel is niet *mijn* egel. Niet de egel die ik jaren kende. Met wie ik kon praten, zittend op de drempel van de schuur. Die ik kon fotograferen.
Deze egel heb ik een keer of tien-vijftien gezien. Vanachter het raam. En soms, per ongeluk, in de tuin.
Waar hij dan wegdook.

Elke avond staat er eten voor egel.
Twee eitjes met een klapje erop/erin zodat egel ze makkelijk kan openforceren en leegslurpen.

Ik vraag me wel eens af wat egel daarvan denkt.
Of die denkt: dat is óók toevallig, dat daar elke avond twee eitjes liggen.
Of: mooi meegenomen dat aangebutste eitjes hier blijkbaar uit de bodem groeien en elke avond weer op te happen zijn.

“Wat lief van Jeanne!” zal egel wel niet denken.
Denk ik.

Origineel is het niet, maar de lente kan me niet snel genoeg komen.
En dan heb ik het niet over het (mooiere) weer – hoewel dat mooi meegenomen is.
Ik heb het over de spreeuw die het vertrouwde nest links boven mijn werkkamer weer aan het her-inrichten is. En de andere boven de slaapkamer.
Die zijn er al.

Gisteren zag ik een koolmees wegvliegen met een donsveertje van een van de kippen.
Een kauwtje vloog met een te grote tak (en liet die vallen).
Lammetjes staan buiten bij het gehucht Noordeinde. Vandaag voor het eerst.
De paardenbloemen ontkiemen tussen de steentjes in mijn tuin. Elke dag ietsje groter, ietsje weelderiger, ietsje groener, ietsje meer bijna-plant.

Waarop ik wacht: egel.
Gisteren stond ik bij de komposthoop in de achtertuin en dacht: zou het nou niet helemaal te gek zijn als egel nú er onder vandaan kroop.
Elke avond voor duister kijk ik vanuit de woonkamer naar het terrasje achter het huis.
Het zóu kunnen.
Egels komen tot leven sinds eind februari. Het weer is best mooi. Dus: waarom niet.
De te butsen-klutsen eitjes zijn al in huis.

14.45 uur
To: jd@jeanne-doomen.net
Subject: Je bent de nieuwe beheerder van de hyveJeroen Tjepkema

14.52 uur
To: jd@jeanne-doomen.net
Subject: Je bent de nieuwe beheerder van de hyveEgels zijn geweldig!

Zo….
Eerst even gekeken of ik mede-beheerder ben of enige beheerder.
Ik ben de enige (bij de Jeroen Tjepkema-hyve was ik al ‘mede’).

De vorige beheerder gemaild. Die wil stoppen met hyves. En als ik er geen zin in heb mag ik ze ook doorschuiven naar iemand anders. Haar kost het teveel tijd.
Ach, denk ik: het is precies zoveel werk als je ervan máákt.
Kan er wel bij.

Ik zet meteen twee berichtjes op de Egels.
En denk dan: wil ik die verantwoordelijkheid wel? Voor twee.
Zo nee: zal ik bij de Jeroen Tjep-hyve een mede-beheerder vragen?
Of de fanclub voor deze leuke nieuwslezer helemaal óverdoen. Net zo weggeven als N. dat nu aan mij heeft gedaan.
Misschien wel een toelichtend mailtje eerst sturen? Of vragen: vind je het goed als…?
Is wel beleefd.

Een onderwerp in het boek van Emma Brunt is: ergens spijt van hebben.
Zowel spijt van wat je wel hebt gedaan als van wat je niet hebt gedaan.

Ja, ik heb spijt.
En ik snap mezelf die het deed maar wou nu dat ik het niet had gedaan.

Terug in de tijd.
Ik had hennen met kuikens, lieve, jonge kuikens.
Die zaten ergens in de tuin.
En een egel ging midden in de nacht als stormram zo’n hen te lijf.
Zij krijsen, kuikens krijsen.
Kuikens deels in de vijver, deels doodgebeten door egel (die ze niet eens allemaal opat, maar wel dood beet).

Ik maakte dat een aantal keren mee.
Redde kuikens uit de vijver, warmde ze op onder een lamp, zette ze terug bij de moeder die ze soms niet accepteerde zodat ze toch dood gingen.

En toen, op een nacht, werd ik wildwoest op de egel die dit allemaal veroorzaakte en sloeg ik hem met een schepje op z’n kont.
Pets-pets!
Niet dodelijk hard. Alleen maar pets-pets!
Omdat ik de wanhopige kip zo zielig vond. En de dode kuikens.

Ik snap het nog steeds van mezelf. Maar een stuk minder dan tóen.
Ik heb er nu spijt van.

We hadden het nog niet over het invullen van Intomart-kijkgedrag.
Ik kijk door de week elke avond Grey’s Anatomy en vind dat hartstikke mooi. Soms geef ik een tien. Nooit geef ik minder dan een negen.
Nu het er deze week weer is kijk ik ook (een deel – als GA is afgelopen) DWDD.
Ik vind dat niet meer dan een 7 waard totnutoe. Maar dat kan beter worden als het programma op stoom raakt.
Verder kijk ik wel eens Journaal (7 of 8), op zaterdag The Closer (9) en hier en daar een Law&Order en heel zelden Netwerk en toevallig gisteren Puberruil.

Mbt egel.
Om tien over half negen ging ik naar de achtertuin, had bord met klein beetje (echt) spaghetti met rivierkreeftjes klaar gezet en een paar gebutste eitjes.
In de achtertuin (drie bakken gevarieerde maaltijd voor 12 caven en twee konijnen) zie ik van onder het eerste cavenhuis een jonge rat opduiken en dan achter het tweede cavenhuis een tweede.
Tis dat ik er sta zodat ze even terugwijken, maar ‘eeuwig afgeschrikt’ is anders.

Na vijf minuten loop ik terug naar het huis.
Vlak voor het trapje naar het terras, ik ben hem op minder dan een meter genaderd, loopt voor mij: egel. Of beter: een egel. Want de meest recente egel leek uit de bosjes naast de perenboom te komen.

Hij loopt naar het spaghettibord, gaat erop zitten en eet.
Ik ga naar binnen.
Ik denk: wat zal ik hem missen als hij er niet meer is wanneer ik terug kom.
En ik denk ook: aan R. vertellen en die op het hart binden dat hij tapas voor egel moet neerleggen zolang egel nog rondwandelt en niet in winterslaap is.

R. was hier.
Voor iets met de PC en meteen sloopte ik per ongeluk zijn wachtwoord voor dit log eruit maar dat is intussen weer hersteld.
En ook voor de tuin, welk onkruid hij moet koesteren, welke lelijk uitgegroeide planten niet mogen worden gesnoeid (omdat daarin veel mussen zitten) en wat wél moet worden verwijderd (brandnetels en vlier).

Het idee van het huisje-in-de-tuin laten we varen, maar een kast zou misschien kunnen.
Van belang is ook wat bij het oud vuil kan van de inhoud van de schuur.
Waarover wij staan te praten met de schuurdeur open en wie hebben we daar: egel.
Kijk, kijk fluister ik. Egel! en R. ziet hem en ik vind egel schattiger dan schattig want kijk ‘m eens leuk zijn neusje omhoog doen en snuffen en kijk ‘m eens leuk lopen en heeft-ie geen franje die je zó zou willen knuffen.

R. vindt ‘m ook wel leuk. Maar R. wil weten wat er weg kan uit de schuur.
En ‘zie maar’ zeg ik maar dan wil hij opeens mijn lievelingszonnestoeltje weg doen dus bemoei ik me er toch maar even mee.
Daarna nog wat dingen gedaan maar, begin ik weer, vond je egel niet schattig.
Ja hoor, zegt R.

Ik kijk Zomergasten (zo’n beetje) en heb de knagers en de egels daarom al vroeg gevoerd.
Om negen uur zie ik 1 egel. Iets later nr. 2, een klein, slank model.
Beide vanuit de achtertuin.

Twintig minuten later vanuit richting kippenhok een andere kleine. Waar nr. 1 als een tank op af stuift en boink, boink, boink doet in alle zijkanten. Zodat egeltje 3 zich oprolt.

Egel 1 gaat terug naar de eetplek.
Tien minuten later: egel 3 ontrolt en zet zich weer in beweging.
Egel 1 dendert erop af en doet weer boink-boink.
Egel 3 rolt weer op.

Nog een kwartier later is egel 1 verdwenen en kijkt egel 3 voorzichtig om zich heen.
Kust is vrij.
Op zoek naar tapas.

Maar wat ik niet snap.
Stel dat egel 1 moeder is van egel 2. Van wie is egel 3 dan de moeder aangenomen dat kids t/m winterslaap bij moeder blijven?
Of is egel 3 ook haar kid maar vindt ze die niet leuk?

Zoekwoorden:
jeanne 1.869
rob trip 1.207
rik van de westelaken 953
sjors frohlich 930
jeanne doomen 798
Herman van der Zandt 703
jeroen tjepkema 650
egelkeutels 594

Zodoende.

Ik leg eitjes klaar maar wanneer ik naar buiten stap om knagers te voeren is daar ook net Dochter egel die direct terug deinst ergens links de bosjes in die er ondanks mijn wieden nog steeds zijn.

Terug na voeren ga ik naar boven en kijk uit het slaapkamerraam waar ik egel een eitje zie slurpen maar wat zie ik nu: bloed???

Foto gemaakt, naar beneden gelopen voor ‘beter kijken van dichtbij’ en gezien dat de vlek op egel een lik paarse verf is – althans zo ziet-ie eruit.
Maar hoe hij er aan komt?

Waarmee 1 egel is geïdentificeerd als anders dan de andere egels.

Wanneer ik om kwart voor negen naar buiten stap met de eetbakjes voor de knagers zit ergens rechts de egel die ik voor de Man houd.
Met de korte franje.
Hij verstijft. Ik zeg: sorry, niks aan de hand, ik kom alleen even eten brengen en wacht even dan komt ook jouw eitje.
Ik zet bakje neer bij Ginny & Bugs en haal de egel-eitjes.
Een ervan leg ik bij hem (die -wonderbaarlijk- stil is blijven zitten).
Hij kraakt eitje, ik loop naar de achtertuin en deel daar de rest uit en wanneer ik terug kom is hij weg.

Net wanneer ik de schuurdeur wil sluiten zie ik haar (dochter, denk ik) en ze wil eten en vindt het prima als ik de camera haal en op anderhalve meter van elkaar eet zij eitje en maak ik foto’s en fantaseer ik dat zij mij ook helemaal okee vindt.

Volgens mij kan ze zo op de kalender van Erg Mooie Egels (voor Egels en voor wie ze beminnen).

Ik ga knagers voeren en wanneer ik terug kom zit moe egel op het terras haar (tapas-)eitje te kraken en dan uit te zuigen.
Ik ga zitten op de drempel van de schuur (geen camera bij me) en ze doet of ze me niet ‘merkt’ en op anderhalve meter van elkaar delen we even elkaars leven.

Dan komt van links kind-egel (best groot al, maar toch niet meer dan 2/3 formaat moe egel) aanlopen. Het inspecteert en snuft en doet en komt steeds dichter bij en wanneer het op 20 cm van mijn linkervoet is zeg ik er vriendelijk iets tegen.
Om te voorkomen dat kind zich wezenloos schrikt wanneer het mij écht bereikt.

Even zit kind stokstijf, dan keert het om en gaat weer richting achtertuin.
Sorry, kind egel.
Ik ga al naar binnen en doe de deur achter me dicht.

Gimme gimme gimme a man after midnight draait Jurgen van den Berg en ‘m’n favoriete plaatje’ denk ik (hoewel: Money money money is óók leuk).

Vanavond keek ik Net 5.
Eerst Law & Order. Toen The Closer en het is de tweede aflevering die ik ‘in volgorde’ zie.
In Amerika zag ik ooit twee andere.
Deze serie spreekt me aan. Die vrouw spreekt me aan.
Waarom? Ik kan het nog niet goed duiden.
Ze is multi-gelaagd. En enkele van die lagen herken ik.
Zoiets.

Buiten zag ik egels. Eerst twee.
Toen ging ik knagers voeren en egels doken weg.
Een half uur later: weer een egel die water dronk.
Waarna het ging schemeren en ik stopte met loeren.

Ik hou van die dieren. Ik fantaseer (niet echt!! Zeg ik voor alle zekerheid voor er weer ge tut-tut wordt) over het aaien van de franje onder de stekels.
Warme gevoelens voor ze heb ik wel.

En mbt de Man after midnight – áls ik al een man wil (kleine kans) dan in elk geval *niet* after midnight.
Wanneer de nacht valt ben ik het liefst weer alleen.