Jeanne's Weblog

Ik droom dat ik uit mijn slaapkamerraam de tuin in kijk en zie dat de cavia’s uit de ren in de achtertuin klimmen.
Langs de tralies omhoog.
Waarna ze alle kanten opgaan en verdwijnen.

Op 1 cavia na die hard is gebeten door mogelijk een konijn, mogelijk iets anders.
Voor die cavia bel ik de vervangend dierenarts (in de droom is het weekend).
Ik mag komen en realiseer me pas wanneer ik heb neergelegd dat ik de plaatsnaam niet heb genoteerd.
Ik bel opnieuw – de telefoon (een 06-nummer) wordt niet opgenomen.
Ik google het straatadres: F 9.
Dat blijkt alleen in Gouda te zijn.
Maar Gouda is ver bij mij vandaan – dat zál toch niet?

Eenmaal wakker pieker ik verder.
Nu over konijn Thomas.
Ik heb al dagen geleden de Opvang Heiloo gevraagd of hij een week kan logeren in hun buiten-filiaal.
Mijn vraag zou worden doorgegeven.
Aangenomen dat het lukt moet ik Thomas donderdag wegbrengen.
Maar hoe váng ik hem? Want die domme caafjes zoeken veiligheid in een hok waarvan we deuren barricaderen en dan het deksel af tillen.
Maar Thomas trekt sprintjes door de ganse 20 vierkante meter ren.

En wat als ik hem niet bij de Opvang kan stallen.
Waar laat ik hem dán.

Voorbeeld van het zgn niet-uitgerust somber wakker worden.

Ik droom dat ik een eindexamen moet halen.
Het jaar ervoor stopte ik nét voor dat examen.
Nu heb ik de studie wel afgemaakt en deelgenomen aan de laatste test.

Ik ben gezakt.
Vertelt mij een man.
Heel erg gezakt.

Ik schrik.
Had het niet verwacht.
Héél erg gezakt, herhaalt de man en duwt mij de test in handen.
Ik zie wat strepen maar ook het cijfer: 6+
Dat is niet veel, maar het is wél voldoende!

Ik wijs de man erop.
Niets mee te maken, zegt hij.
Ik ben gezakt.

Ik ben met R. in een operatheater.
Op de tweede rij rechts aan de rand (maar niet aan de zijkant).

De opera is iets Slavisch.
Edita Gruberova is de ster.

Er is een moment waar de zangers dicht langs de zaal dansen.
Een jonge danseres raakt de hand van een meisje op de 1e rij (haar vriendin).
Edita wenkt een man van de tweede rij om haar te volgen op het podium.

De man (lang en jong) staat naast haar terwijl zij zingt en dan, haar ene hand in de zijne, pakt ze met haar andere hand haar voet en heft die hoog boven haar hoofd.
Wat lenig!
Ik kan er niet bij dat ze dat kán!

(de strekking van de droom? dat ZIJ helemaal te gek is? zoiets…)

Eigenlijk moet ik deze week terug naar de dokter.
Tenminste dat zei de invaldokter bij wie ik tien dagen geleden was.
Om ‘te vertellen hoe het gaat’.
(dit is nog niet de droom)

Ik heb geen zin om terug te gaan, ervaar het als zinloos, maar in de droom ga ik wel.
Ik stel me (in die droom) veel assertiever op dan ik twee weken geleden deed en zeg dat ik geen hoge pet op heb van de dokter na de vorige keer.
Er ontstaat wrevel en bijna-ruzie.

Dan duwt ze me twee verwijsbrieven in de hand.
Naar een specialist.
Welke? wil ik weten – KNO, iets anders?
Dat zal ik wel merken, zegt ze.

De andere is voor een ‘geriatrisch psychiater’.
Dat staat op de envelop en ze lacht vals wanneer ik dat zie en ervan schrik.

Ik kom aan bij mijn eerste echte hotel (dus niet dat bij de luchthaven na 20 uur vliegen) in Amerika.
“I have a reservation” zeg ik en noem mijn naam.
Klopt, zegt de vrouw. Ik vraag om een kamer met balkon aan de achterkant.
Oei. Dat blijkt lastig.

Wanneer ik zeg dat ik tien dagen blijf, is dat nieuw voor haar.
Kan ik het bewijzen? Heb ik een bevestiging? Nee.
Want ik heb gebeld en gezegd dat ik geen reserveringsnummer hoefde omdat het vast wel goed kwam.

De vrouw verdwijnt naar achteren.
Tien minuten later is ál het personeel verdwenen naar achteren.
Na drie kwartier sta ik er nog. En heb geen kamer.

Waarna ik ontwaak en ga malen over van alles en nog wat (onderwerpen te over).
De vakantievoorpret is geloof ik begonnen.

Regelmatig droom ik dat ik mijn eindexamen niet heb gehaald, iets minder frequent dat ik niet ben afgestudeerd.
Al heel lang droomde ik *niet* meer dat ik mijn rijbewijs nog moest halen.
Tot vannacht.

De stress was vooral omdat ik niet op tijd zou komen.
Ik was nog thuis op het tijdstip dat het examen officieel begon.
Kwam twintig minuten te laat.
Maar zij waren ook verlaat dus kon ik in een wachtkamer wachten.

Daar vloog het me opeens aan.
Ik was met de auto gekomen. Hoe kón dat nou?
Ik had toch geen rijbewijs? Dat moest ik nog halen. Daarom was ik hier.
Of had ik wél een rijbewijs? Wat deed ik dan hier.

Vannacht droom ik dat ik mórgen in vier vakken her-examen moet doen.
Dat ik steeds heb gedacht: op het laatst ga ik keihard werken.
Maar dat ik maar 1 vak voldoende heb voorbereid.

Ik heb het benauwd maar denk dan: nee, dit klopt niet.
Ik héb al eindexamen gedaan. Ik moet mezelf dus inprenten dat ik de vólgende nacht (=deze nacht) hierover niet ga zenuw-dromen.

Bij deze.

Vannacht droom ik dat het beter gaat.
Ik droom dat ik opsta zonder pijn. En dat mijn eerste gedachte is: wat heb ik gedaan!
Want ik heb net (dat is een feit, geen droom) alles voor de Amerikareis afgezegd.
Mijn vlucht, mijn motels, mijn auto.
Terwijl ik nu (in de droom) bést zou kunnen vliegen en vijf weken vakantie vieren.

Terugdraaien is geen optie.
Zodat ik (in de droom) bedenk: dan ga ik een week naar ergens in het oosten van Amerika waar mooie begraafplaatsen zijn.
Minitrip naar een deel van het land waar ik voor een langere trip nooit zou komen omdat mijn hart in het ZW van de Verenigde Staten ligt.

Ik heb het (in de droom) *bijna* geregeld wanneer ik me realiseer dat zo’n minitrip alleen maar twee giga jetlags zou betekenen.
Eerst de week dat ik er bén. En dan weer een week terúg.

Weer wakker blijk ik niet wonderbaarlijk genezen.
Wel denk ik: stel dat ik over een week of drie, vier (ik noem maar wat) me beter voel.
En dan een minitrip wil maken.

Engeland is het enige land dat me als land aanspreekt.
Maar o, dat links rijden.
Dagje uit in eigen land dan maar?
Toevallig reed ik laatst een aantal uren door dat eigen land (met een doel) en werd me zeer bewust hoe dat betekent van snelweg naar snelweg en dan om de 10 km uitvoegen en weer invoegen en de borden goed in de gaten houden en de haastige, klevende en snijdende verkeersdeelnemers die zo’n trip nou niet echt tot fun maken.

Ik ben op een kantoor om een héél andere reden wanneer een vrouw mij vraagt: kun jij NU voor ons naar Barcelona om een congres bij te wonen?
Jazeker!
Dus neem ik een taxi naar Schiphol en geef teveel fooi maar vraag nog wel een bonnetje.

Aan de balie van KLM tref ik een trut die tegelijk door haar moeder wordt gebeld en zich daarvan maar met moeite laat losrukken.
Terwijl over 15 minuten de vlucht naar Barcelona gaat.
Ik moet dus hollen en.. kan zij de gate bellen dat ik eraan kom? Nee. Dat kan/wil ze niet.

Hollend verdwaal ik in Amsterdam en ploeg ik door zandhopen maar ik haal ‘m toch die vlucht (raar).
Dan ben ik in Barcelona en op een briefje staat mijn hotel.
Ik loop een restaurant binnen dat erbij hoort, eet met een man en ontdek dat ik fout zit: dit is *niet* mijn hotel.
De man hoort wel bij het congres en vertelt me dat die avond al het congres begint met een lezing door Cisca Dresselhuys.
Blèh denk en doe ik.

Een zijstraat verder: daar is mijn echte hotel.
Een soort dependance. Wel een mooie kamer met koelkastje en flessen wijn (yes!) maar geen receptie en niemand om mee te praten.
De telefoon gaat. Nederland. Ik vraag wat ik in godsnaam moet doen op dat congres. Moet ik echt naar Dresselhuys (ja).
En verder? Moet ik aantekeningen maken, iets anders? Nee, alleen: zijn.

Ik zeg dat ik geen kleren heb. Kopen! is het devies.
Shoppen als ik dat leuk vind en anders: laten bezorgen op de hotelkamer en kiezen wat me aardig lijkt.

Wat een bizarre droom.
Geen idee wat hij betekent.

Ik moet eindexamen doen.
Nog 1 vak: economie.

Ik vind het een vervelend vak, stel het studeren uit en denk: de laatste paar dagen trek ik er héél hard aan en dat moet het dan maar wezen.
Dan is het de ochtend van het examen en het studeren is erbij ingeschoten.

Paniek.
Want zo ga ik het examen niet halen. En dan haal ik mijn eindexamen niet en kan ik niet studeren.

Maar, daagt vaag, ik héb toch al gestudeerd?
Als ik mijn middelbare school niet had afgemaakt was ik toch niet toegelaten tot de universiteit?
Maar misschien is er een vergissing gemaakt.
En dan is nu mijn meesterstitel ook niet geldig.

Ik kom er niet uit.

Ik sta in een drukke winkel.
Een kaaswinkel.
Eindelijk ben ik aan de beurt.

Ik vraag aan het jonge, blonde meisje achter de toonbank om 4x een half ons kaas.
Dat kan niet, zegt ze. Het gaat per 8 plakken in de aanbieding.
Niets mee te maken, zeg ik, ik ben een 1 persoonshuishouden en ik wil kleine porties.

Uit mijn ooghoek zie ik links een man die ik leuk vind.
Hij is de eigenaar van de winkel.
Ik zie hem bewegen in mijn richting maar ik kijk niet naar hem en hij ook niet naar mij.

Dan smeert hij een klein toastje met kaas en reikt me dat aan.
Ik kijk op en ik neem het aan en zijn hand is tegen de mijne en dat is géén toeval.
Ogen.
“Ik vind je leuk!” zeggen de zijne. De mijne zeggen dat ook.

Onze blikken ontmoeten elkaar zo intens dat ik denk dat het iedereen om ons heen moet opvallen.

Dan word ik wakker en het is half zeven.
Ik denk: nog éven slapen! Doorgaan met de droom.
Maar over een kwartier staan de kipjes te mekkeren en er zit niets anders op dus: uit bed en uit droom.

Later probeer ik te bedenken wat de droom betekent behalve ‘soort van eroties’.
Ogen, elkaar beroerende handen – dat snap ik.
Maar waarom droom ik van een man die me kaas geeft op een toastje?

Vannacht droom ik dat iemand die ik een beetje ken zelfmoord pleegt en dat ik daar erg van schrik.
Vandaag overdenk ik de droom en kom er niet uit wat hij voor me betekent.
Ben ik bang iemand kwijt te raken of wens ik diegene juist mijn leven uit?

Laatst droomde ik dat ik het roer in mijn leven omgooide.
Ik besloot te gaan schrijven over genealogie (vakmatig – voor geld) en niet meer over radio.
Erg jammer, zei me in die droom iemand van de radio.
Want hij las me graag op de Klooiende Kalkoen.

Uit die droom werd ik wakker met: dit moet ik onthouden.
Goed wakkker wist ik niet meer wat ik ervan wilde onthouden en waarom.
Schrijven over genealogie kan ik niet, ik weet er te weinig van.
Bovendien ben ik zelf al een tijdje terug ermee gestopt om ‘privé redenen’.

Even dacht ik: zou de droom me zeggen dat ik moet proberen mijn radiorecenseren te gelde te maken?
Dat zou ik best leuk vinden maar tussen die droom en de daad staan ettelijke bezwaren.
Zoals daar zijn:
- geen enkel betalend medium heeft of wil een radiorecensent
- áls iemand al ergens een mening over wil is dat (tenzij: BN-er) van een jeugdig persoon.
Net zoals radio 1 zélf al jaren z’n best doet de vaste luistergroep (50+) van zich te vervreemden op zoek naar een jonge doelgroep.

Waarmee deze droom een echte ‘dream’ werd in de zin van wishful thinking.

Ongeveer een jaar geleden had ik een stalker.
Nachtelijke telefoontjes, overdagse telefoontjes.
Begerig. Hitsig.
Bedreigend.

Het leidde er o.a. toe dat ik – juist zo blij met niet-bang op het platteland wonen – de achterdeur consequent gesloten hield.
Daarvoor alleen ‘s nachts. Nu ook overdag.

De afgelopen weken werd ik daarin soepeler.
Liet de deur (nog steeds: overdag) wel vaak open.
Niet zozeer om het lot te tarten maar om mijn eigen vrije gevoel te bevechten.

Vannacht droom ik dat ik het kippenhok open (via de uitloop) en dat niet alle kippen er via dat deurtje uitkomen.
Ik open het deurtje dat direct toegang geeft tot hun hok.
Daarachter staat een glazen vaas, lang, recht.
Met 1 rode roos.

Hij is terug, denk ik.
Dan zie ik kip An liggen. Stuiptrekkend.
Eerst denk ik: toeval. Dan denk ik: hij heeft haar vermoord. Opdat ik toen ik haar niet zag het hok zou open doen en dan de roos zou vinden.

De droom is vanochtend om zes uur en ik hád willen uitslapen tot wel zeven uur maar ik wil niet terug naar de droom en sta op.
De buitendeur houd ik vandaag weer gesloten.
Is misschien sowieso verstandiger.
Er zijn nare, gemene, valse, gewelddadige, rare mensen out there.

Ook in de polder.

Nacht na nacht droom ik over mensen die een beetje vervelend tot heel vervelend tegen me zijn.

Voorbeelden.

1) Ik ga met een nieuw ‘stel’ (ze zijn niet jong maar hebben elkaar betrekkelijk recent gevonden) ergens iets ophalen en iets afleveren. Zij moeten er ook zijn.
Op het laatst sjouw ik met mijn tas naar beneden.
Zij van het stel springt soepel in de cabriolet waarmee hij hard (hard!) wegrijdt zonder op mij te wachten.
Ze wenken wel: volg ons. Dus: loop er achteraan.
Even doe ik dat. Dan denk ik: bekijk het maar en loop terug naar het pand.
Dan komen zij weer langszij want… haha ‘grapje’ maar ik vond het niet leuk dus stap niet meer in.

2) Ik ben met een vriendin in een nieuw gebied.
Spannend. Deels Mexicaans.
We vinden elkaar niet meer leuk en krijgen ruzie.
Een man van wie ik denk dat hij me aardig vindt zit bij 1 van die ruzies.
Wanneer het hoog oploopt houdt hij een bandrecordertje omhoog en draait af en zegt tegen mij: ZO klink jij als je krijst.

Ik pak het bandrecordertje af maar daar gaat het niet om.
Ik voel me verraden door hem en door haar.
Alsof we niet een echt conflict probeerden uit te vechten maar zij alleen erop uit waren mij beentje te lichten.

3) Aansluitende droom.
Ik zal zingen in een kleine zaal (in het echt: ik kán niet zingen).
Er is ook een grote zaal voor sterren. Maar die kleine zaal met hooguit 100 mensen dat lijkt me leuk.

Ik kom aan, zoek naar het programma: wanneer ben ik ingedeeld.
Men doet vaag. Dan komt het eruit. Er was wat ‘gedoe’ over mij.
Zodat men zich afvroeg of ik daar nou wel moest zingen.
En nee, even ‘afbellen’ daar hadden ze niet aan gedacht.

Ik druip af.

Met m’n rug gaat het trouwens beter.
Dank u.

Ik ben op een groot feest waar de feestelijkheden wanneer het na-feest begint zich afspelen in twee ruimtes.
In één van die ruimtes wordt iemand die ik ken ongelooflijk te grazen genomen.
Een ‘roast’ noemen ze dat geloof ik in Amerika maar dat is dan als harde grap bedoeld en dit is gewoon vals.

Hem wordt verweten dat hij, als rechtbankverslaggever, flauwe grappen heeft gemaakt over een serieus delict.
Iedereen valt over hem heen. Hij verdedigt zich goed. Maar het mag niet baten.

Ik kijk toe vanaf de drempel van de ruimte ernaast.
Ik ben het eens met de aanvallers dat de rb-verslaggever heel erg foute grappen kan maken. Zo erge dat je wenst dat je ze niet had gehoord.
Maar ik ben zelf rb-verslaggever geweest en weet ook dat je soms om overeind te blijven in de ellende die je hoort wel foute grappen móet maken.

Ik aarzel.
Ik doe niets.

Dan loopt het feest zo’n beetje leeg en ga ik naar de aangevallen rechtbankverslaggever toe.
Ik doe meelevend. Hij trapt er niet in.
Toen ik hem kón steunen, door te vertellen hoe het vak is en wat je dan vaak om jezelf af te schermen doet – zei ik niets.
Hij is niet vals, hij is ietsje afhoudend.
Wat het des te lastiger maakt aangezien ik me zeer bewust ben van hoe fout *ik* was door me afzijdig te houden.

Wat een kut-droom.
Waar zou die nou weer op slaan?

Een presentator die ik bewonder heeft een prijs gekregen.
Hij neemt hem in ontvangst met in zijn kielzog een mooie vrouw met een kekke hoed en een topje op de borsten, bloot middenrif (mooi bruin) en hot pants.

Er is een feestje en ik ben er ook en om de een of andere reden ga ik over het opruimen.
Zodat ik weer ándere mensen instrueer dat ze verlaten glazen en bordjes en bestek moeten ophalen en naar een keuken(hoek)je moeten brengen.
Die ik dan weer afwas. Met de hand.

Ik vind het niet leuk.
Niet raar: ik haat afwassen.
Ook niet raar: ik zou best zelf op het feest willen zijn.
Maar ik ontleen bevrediging aan het commanderen van de mensen die het vuile spul aanslepen.

Gevoel waarmee ik wakker word?
Onduidelijk.
Ook omdat er deze nacht nog een hoop intense dromen waren.

Zelf val ik vannacht in een kloof (onderin rottend water).
Ik kan me nog net vasthouden en vraag een vrouw me te helpen.
Ze kijkt wel naar me maar loopt door.

Erger is de droom waarin ik Guus het voorpad zie opkruipen achtervolgd door een buurman.
Guus ligt tegen de heg. De buurman verklaart: Guus was met zijn hoofd tegen een spijker gelopen.
Toen had hij hem uit zijn lijden willen verlossen en dus met hagel beschoten.

Ik pak Guus op en neem hem mee naar binnen om dood te gaan.

Na die droom is het wat mij betreft genoeg en sta ik op.
Doodmoe want: laat naar bed.

Alle buitendieren leven nog.
Guus wil eten. Ik doe het luikje naar buiten open.
Denkend: anders verruil ik stress 1 (vuurwerk) voor stress 2 (opgesloten zijn).

Nu hopen dat hij niet te ver weggaat en dat wanneer hij weggaat er niet weer 1 of andere idioot gaat knallen.

Ik droom dat ik in een bedrijf aan het werk ga.
Op een werkvloer met veel bureaus tegen elkaar en naast en tegenover elkaar.
Met erg veel mensen.

Een man zegt dat hij voorlopig thuis werkt en of ik elke dag de inhoud van zijn postvak wil opsturen. Is daar geen ondersteunend personeel voor, vraag ik voorzichtig. Nee, zegt hij. Dus zeg ik ‘ja’ (net in dienst, wil aardige collega zijn).
Daarna word ik steeds aangesproken voor kletspraatjes en afgeleid.

Ik vraag of ik óók thuis kan werken aangezien het zo helemaal niets wordt.
Dat kán maar eerst moet ik nog in een andere stad voor iemand iets ophalen en aan de overkant voor iemand anders bij de drogist langs.
Daar kom ik iemand tegen die ik niet *wil* tegenkomen zodat ik doe of ik die niet zie want dat kan er niet ook nog bij.

Wanneer ik wakker word ben ik een hoop details kwijt maar het gevoel van de droom is blijven hangen.
En daar gaat het om, hebben droomduiders mij geleerd.

Het gevoel zegt dat ik loondienst tot in mijn diepste vezels haat.
Dat ik ben gemaakt voor solowerken.
Zodat ik niet moet zeuren als dát wel eens tegen zit.

Waarna ik opgewekter dan in tijden de schouders er maar weer eens onder zet.

De laatste mug van de mooie nazomer zoemt de hele nacht om mijn hoofd zodat ik van half drie tot half vijf bijna onafgebroken wakker lig.

Dan sukkel ik in slaap en droom eerst wat nare flutdroompjes.
Dan kom ik in een hal een leuke man tegen die ik in het echt alleen ken van de media.
In de droom kennen we elkaar oppervlakkig.
Hij vraagt hoe het me gaat, ik zeg ‘mwah’ en dat ik wel een hug kan gebruiken.
Hij geeft me die hug en is obviously happy to see me.

Nieuwe scène kom ik uit een restaurant waar ik heb geluncht en hij stopt voor me met zijn auto.
Een grote, hoge auto. Pick-up truck met giga wielen.
(die auto’s vind ik mooi, waarom de man in de droom die zou hebben weet ik niet maar in de droom ben ik van de auto -ook- onder de indruk)

Hij roept naar me.
Ik klim op de treeplank en leun naar binnen.
Hij vraagt of ik mee ga lunchen. Ik zeg dat ik al geluncht héb. Maar dat we natuurlijk wel iets anders samen kunnen doen.
Wat vraagt hij. Vrijen, zeg ik.
Etc.etc.etc.
(wat een lang verhaal met verwikkelingen is waarin de man en ik elkaar erg leuk vinden maar ‘het’ er niet van komt)

Het meest opmerkelijk als ik wakker word: dat ik zo duidelijk durfde zijn. Dat in mijn droom de man het verwelkomde.
Iha: dat ik me zeker voelde dat mijn avances goed zouden vallen (wat ze ook deden).

Eenmaal wakker (de droom leek uren te duren) denk ik: als ik een nacht zo indringend met iemand bezig ben – merkt hij dat dan ook?
In een soort kosmisch bewustzijn bedoel ik.
Niet dat hij ook van mij droomt. Hij kent me niet eens.
Maar misschien droomt hij van een verschrikkelijk leuke ietsje oudere vrouw met wie hij een spannend avontuur beleeft?

Karma?

Er was een muggenplaag voorspeld. Vooral bij stilstaand water.
Dat moest je daarom leeg gooien.
Wat niet kan als je aan een sloot woont en een vijver hebt en een waterbakje voor de kippen.

De muggen lieten me betrekkelijk ongemoeid. Tot vannacht.
Een zéér hardnekkige dame heeft mijn bloed nodig om haar jongen te voeden.
Telkens wanneer ik bijna wegzak in slaap zoemt ze boven mijn gezicht. Mép doe ik. Weg is zij. Tot ik weer bijna wegzak in slaap.

Om half 6 heb ik haar te pakken.
Mép doe ik ongericht boven mijn gezicht. Ik raak haar en het geluid houdt op.

Waarna ik eindelijk wegzak in slaap en droom dat ik aan een ruime gracht sta uit te kijken over water waar mensen in zwemmen met walvissen en haaien.
Dat zou ik niet durven.
Dan wordt in het water een bak stollend beton gelegd.
Bovenop beweegt iets. Een vis of zoogdier is bedolven.

Iemand wenkt me. Ik moet helpen.
Ik help. Breek stukken beton af. Nou. Meer: stukjes.
Dan staat de man (want dat is het) op, nog onder het beton en loopt weg met een meisje.

Ik word weer wakker, nu spontaan.
Doodmoe.

Ik ben -met een man- in een nieuw huis getrokken.
Het is een mooi huis op een heuvel. Geweldig uitzicht. Groot terras.

Alleen blijkt het op een toeristische route te liggen.
Waar de buren elk weekend open dag organiseren.

Muzak schalt door de streek, nieuwsgierige mensen stromen ook bij ons binnen.
Ze gaan zitten waar ze willen en bestellen eten.
Op de bank op mijn mooie terras laten ze sinaasappelschillen achter.

Ik vind het verschrikkelijk, hoe stóp ik dit?
De man met wie ik er woon is het niet met me eens.
“Gezellig” vindt hij het. En sjouwt hapjes aan.

Ik heb al jaren een rechterhoektand (boven) die wiebelt en die ook nog steeds meer verkleurt.
Het wiebelen wordt niet veel erger. Hij kan dus nog wel een tijdje (jaren) blijven zitten.
Het verkleuren wordt wél erger en in toenemende mate vind ik het ‘geen gezicht’.

Eerdere tandartsen wouen dingen die ik niet wou.
Nu heb ik een tandarts die een kunsttand (“maar niet een implantaat”) wil plaatsen en dan ook meteen de kies ernaast die door een val is afgebroken “wat verlengen” en de vulling van de kies dáárnaast vervangen door een blanke ipv zwartgrijs.

Mijn mondhygiëniste (zij werkt sinds een jaar in die praktijk, ik ben haar gevolgd toen ze van een andere praktijk verkaste) bezweert me dat de tandarts “mooie dingen maakt”.
Ik geloof haar. En hoewel de tandarts een beetje hypert bij het uitleggen (dat heb ik hem 2x laten doen bij 2 verschillende bezoeken) denk ik dat hij inderdaad goed is.

Vorige week droomde ik dat ik kwam voor de kunsttand en dat de tandarts geen verdoving gebruikte maar een anaconda.
Die zich om mij moest wikkelen om me ingeklemd koest te houden.

Ik ben als de dood van slangen.
Maar het enige waarover viel te onderhandelen was of de kop van de wurgslang bij mijn kop zou liggen of bij mijn voeten.